Αυλωνίτης: «Δεν παίρνω τίποτα πίσω – Είναι όμοροι χώροι» – Στο τραπέζι κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ.

Τη συζήτηση για την επόμενη ημέρα στον προοδευτικό χώρο και τις πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες επαναφέρει ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης, επιμένοντας στην τοποθέτησή του για δυνατότητα συνεννόησης του ΠΑΣΟΚ με δυνάμεις που βρίσκονται πολιτικά στα αριστερά του.

«Δεν παίρνω τίποτα πίσω. Είναι όμοροι χώροι», είναι η θέση που διατυπώνει ο βουλευτής, κρατώντας ανοιχτό το ζήτημα μιας μελλοντικής συνεργασίας και, εφόσον το επιτρέψουν οι εκλογικοί συσχετισμοί, ακόμη και μιας κυβέρνησης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ.

Η παρέμβαση έρχεται σε συνέχεια των δηλώσεών του στον Αθήνα 9,84, όπου είχε υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο για τη συνεργασία των δυνάμεων του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Είχε μάλιστα αναφερθεί ονομαστικά στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Πλεύση Ελευθερίας, υπογραμμίζοντας ότι, εφόσον οι εκλογικοί συσχετισμοί το επιβάλουν, οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να αφήσουν στην άκρη «εγωισμούς» και κομματικές αυτοτέλειες.

Το ερώτημα της προοδευτικής διακυβέρνησης

Η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία καθώς το ΠΑΣΟΚ επιμένει δημοσίως στη στρατηγική της αυτόνομης πορείας, ενώ το ζήτημα των συνεργασιών επανέρχεται από στελέχη του ευρύτερου χώρου. Οι τοποθετήσεις Αυλωνίτη προκάλεσαν ήδη συζήτηση στο εσωτερικό της Χαριλάου Τρικούπη, ακριβώς επειδή μεταφέρουν το ερώτημα από την προεκλογική στρατηγική στην πιθανή μετεκλογική αριθμητική.

Το δίλημμα, άλλωστε, δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη έχουν καταγραφεί διαφορετικές μορφές συνεργασίας σοσιαλδημοκρατικών, αριστερών, πράσινων και κεντρώων δυνάμεων, είτε σε κυβερνητικό επίπεδο είτε σε εκλογικές συμφωνίες, απέναντι στην ενίσχυση της Ακροδεξιάς και της σκληρής Δεξιάς.

Γαλλία: Το «ρεπουμπλικανικό μέτωπο» που ανέκοψε το RN

Το χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα παραμένει η Γαλλία του 2024. Μετά την πρωτιά της Εθνικής Συσπείρωσης της Μαρίν Λεπέν στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, η Αριστερά είχε ήδη συγκροτήσει το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, στο οποίο συμμετείχαν η Ανυπότακτη Γαλλία, οι Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι και οι Κομμουνιστές. Παράλληλα, στον δεύτερο γύρο αναπτύχθηκε το λεγόμενο «ρεπουμπλικανικό μέτωπο», με αποσύρσεις υποψηφίων της Αριστεράς και του προεδρικού χώρου σε πολλές περιφέρειες ώστε να περιοριστούν οι πιθανότητες εκλογής υποψηφίων του RN.

Το αποτέλεσμα ανέτρεψε τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί μετά τον πρώτο γύρο: το Νέο Λαϊκό Μέτωπο αναδείχθηκε σε μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό μπλοκ με 182 έδρες, η προεδρική παράταξη κατέλαβε 168 και η Εθνική Συσπείρωση με τους συμμάχους της 143. Δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά η εκλογική συνεργασία περιόρισε την κοινοβουλευτική επέλαση της γαλλικής Ακροδεξιάς.

Νορβηγία: Η πλειοψηφία του αριστερού μπλοκ

Αντίστοιχη λογική ευρύτερων κοινοβουλευτικών συσχετισμών καταγράφηκε στη Νορβηγία το 2025. Οι Εργατικοί του Γιόνας Γκαρ Στέρε παρέμειναν στην εξουσία, ενώ το ευρύτερο αριστερό μπλοκ εξασφάλισε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι Εργατικοί συνέχισαν ως κυβέρνηση μειοψηφίας, εξαρτώμενοι για κρίσιμες ψηφοφορίες από μικρότερες δυνάμεις του προοδευτικού χώρου.

Σουηδία 2026: Οι Σοσιαλδημοκράτες και η ανατροπή του δεξιού μπλοκ

Ακόμη πιο πρόσφατη είναι η περίπτωση της Σουηδίας. Στις εκλογές της 13ης Σεπτεμβρίου 2026, το κεντροαριστερό μπλοκ υπό τη Σοσιαλδημοκράτισσα Μαγκνταλένα Άντερσον εξασφάλισε, μετά την ολοκλήρωση της καταμέτρησης, 176 έδρες έναντι 173 του δεξιού μπλοκ του Ουλφ Κρίστερσον. Η εξέλιξη οδήγησε τον Κρίστερσον σε παραίτηση και περιόρισε την προοπτική κυβερνητικής συμμετοχής των ακροδεξιών Σουηδών Δημοκρατών, οι οποίοι κατέγραψαν την πρώτη υποχώρηση της εκλογικής τους δύναμης από την είσοδό τους στο Κοινοβούλιο.

Η σουηδική περίπτωση έχει, πάντως, και μια κρίσιμη υποσημείωση: οι δυνάμεις που συγκροτούν το ευρύτερο κεντροαριστερό στρατόπεδο έχουν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές, ενώ η συγκρότηση σταθερής κυβέρνησης παραμένει σύνθετη διαδικασία. Πρόκειται επομένως περισσότερο για παράδειγμα εκλογικής και κοινοβουλευτικής σύγκλισης διαφορετικών δυνάμεων απέναντι σε ένα δεξιό μπλοκ με ισχυρή ακροδεξιά συνιστώσα, παρά για ένα ήδη ολοκληρωμένο ενιαίο κυβερνητικό σχήμα.

Η ελληνική συζήτηση μετά τις κάλπες

Οι ευρωπαϊκές περιπτώσεις δεν μεταφέρονται αυτομάτως στην Ελλάδα, καθώς τα κομματικά συστήματα, οι εκλογικοί νόμοι και οι πολιτικές αποστάσεις είναι διαφορετικές. Δείχνουν, όμως, ότι η λογική των συνεργασιών δεν αποτελεί ευρωπαϊκή εξαίρεση και ότι σε αρκετές χώρες οι συγγενείς ή ακόμη και ανταγωνιστικές πολιτικές δυνάμεις έχουν αναζητήσει κοινό έδαφος όταν οι εκλογικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν μονοκομματική διακυβέρνηση ή όταν επιχειρούν να περιορίσουν την επιρροή της Ακροδεξιάς.

Σε αυτό ακριβώς το πεδίο παρεμβαίνει πλέον ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης. Η επιμονή του ότι «είναι όμοροι χώροι» μεταφέρει τη συζήτηση από το αν υπάρχουν πολιτικές και ιστορικές συγγένειες στο αν αυτές μπορούν, μετά τις κάλπες, να αποκτήσουν κυβερνητική έκφραση. Το ερώτημα για το ΠΑΣΟΚ και τις υπόλοιπες δυνάμεις του προοδευτικού χώρου θα κριθεί τελικά από τον πραγματικό εκλογικό συσχετισμό και από τις προγραμματικές συμφωνίες που θα μπορούσαν να επιτευχθούν τότε.