ΓΝΩΜΕΣ
Το διπλό πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα
Το πολιτικό στίγμα της ΕΛ.Α.Σ., το κόμμα δύο ταχυτήτων και το αίτημα για προοδευτική συνεργασία. Γράφει η Μακρίνα Πάρης.
Της Μακρίνας Πάρης
Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι διπλό. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη απέκτησε όνομα και ιδρυτική διακήρυξη, αλλά ακόμη συγκροτείται ως κόμμα με οργανώσεις που να έχουν λόγο και παρουσία στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή, το πολιτικό της στίγμα παραμένει θολό. Κεντρώο κόμμα με ολίγη Αριστερά; Αριστερά που διεκδικεί και το Κέντρο; Ή λίγο απ’ όλα, ανάλογα με το ακροατήριο; Η απάντηση θα φανεί στις επιλογές της για την εργασία, την κατοικία, το κοινωνικό κράτος και τις συνεργασίες που είναι διατεθειμένη να συζητήσει.
Ένα κόμμα δύο ταχυτήτων
Οι πολιτικοί και επικοινωνιακοί σύμβουλοι του πρώην πρωθυπουργού έχουν ευθύνη για αυτή την ασάφεια. Μέχρι τώρα, έχουν επενδύσει κυρίως στην αναγνωρισιμότητα του Αλέξη Τσίπρα και στην προβολή της αντιπαράθεσής του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το δίπολο εξασφαλίζει τίτλους. Αφήνει όμως τον πολίτη με την απορία τι θα έκανε διαφορετικά η ΕΛ.Α.Σ. στην κυβέρνηση και με ποιους θα μπορούσε να το κάνει. Όσο η απάντηση αναβάλλεται, το επιτελείο ξοδεύει πολιτικό χρόνο στη διαχείριση της εικόνας του προέδρου.
Στο εσωτερικό της ΕΛ.Α.Σ. υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται με τις δικές τους δυνάμεις. Συναντούν θεσμικούς φορείς, οργανώνουν συσκέψεις, ανοίγουν συζητήσεις στις γειτονιές και βρίσκουν μόνοι τους δίαυλο με τα μέσα ενημέρωσης. Δίπλα τους υπάρχει η πολύ ευκολότερη διαδρομή της πρόσβασης στο κεντρικό επιτελείο. Έτσι διαμορφώνεται ένα κόμμα δύο ταχυτήτων. Εκείνοι που χτίζουν σχέσεις με την κοινωνία συχνά πρέπει να διεκδικήσουν και το αυτονόητο, να φτάνει η δουλειά τους εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις. Η ηγεσία οφείλει να τους δώσει λόγο στη διαμόρφωση της πολιτικής, πέρα από μια θέση στο πρόγραμμα των περιοδειών.
Η δημοσκοπική εικόνα δικαιολογεί λιγότερη αυτάρκεια. Στη μέτρηση της Marc για τον ΑΝΤ1, η ΕΛ.Α.Σ. είναι δεύτερη με 15,8% στην εκτίμηση αποτελέσματος, έναντι 30,5% της Νέας Δημοκρατίας. Έπειτα από τόσο εκτεταμένη παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στα μέσα ενημέρωσης, η απόσταση από τον διακηρυγμένο στόχο της νίκης είναι μεγάλη. Οι λόγοι αξίζουν χωριστή ανάλυση. Προς το παρόν, η δεύτερη θέση δίνει στην ΕΛ.Α.Σ. πολιτικό βάρος και στο επιτελείο της αρκετούς λόγους να επανεξετάσει τη στρατηγική του.
Η συνεργασία κρίνεται πριν από την κάλπη
Το κοινωνικό ρεύμα υπέρ της προοδευτικής συνεργασίας υπάρχει εδώ και καιρό. Ο Χάρης Δούκας το διέκρινε εγκαίρως, επιμένοντας ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διεκδικεί την ψήφο των πολιτών με τη δική του πρόταση και ταυτόχρονα να ανοίγει διάλογο για προγραμματικές συγκλίσεις. Στη μέτρηση της Interview για την Political, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, η συνεργασία Κεντροαριστεράς και Αριστεράς ήταν η συχνότερη επιλογή, με 33%. Υπάρχει, επομένως, κόσμος που περιμένει να ακούσει τι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις για τους μισθούς, τα ενοίκια και τη λειτουργία των θεσμών.
Αντ’ αυτού, στη Χαριλάου Τρικούπη και την Αμαλίας αφιέρωσαν πολύ χρόνο στο να δείχνουν η μία την άλλη ως πιθανό εταίρο της Νέας Δημοκρατίας. Έτσι έδωσαν στο Μέγαρο Μαξίμου την ευκαιρία να παρουσιάζει την αυτοδυναμία ως τη μόνη διέξοδο από την ακυβερνησία. Και άφησαν τον προοδευτικό ψηφοφόρο να αναρωτιέται ευλόγως αν δύο κόμματα που αμφισβητούν τόσο εύκολα το ένα τις προθέσεις του άλλου θα μπορέσουν, μετά τις κάλπες, να καθίσουν στο ίδιο κυβερνητικό τραπέζι.
Οι τόνοι δείχνουν να έχουν πέσει. Η πολιτική απόσταση, όμως, θα μικρύνει μόνο αν αρχίσει δημόσια συζήτηση για το πού μπορούν να συμφωνήσουν και πού διαφωνούν. Όσο αυτή η συζήτηση μετατίθεται για την επομένη των εκλογών, οι πολίτες που ζητούν προοδευτική αλλαγή έχουν κάθε λόγο να στρέφουν το βλέμμα τους αλλού. Το αίτημά τους παραμένει. Η υπομονή τους έχει λιγοστέψει.
