Αναπληρώτρια Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, ποστάρει “Ομάδα Αλήθειας” για Δούκα

Το παρασκήνιο έχει κι αυτό τους κανόνες του. Όταν όμως αυτοί παραβιάζονται κατάφωρα, τότε παύουμε να μιλάμε για εσωκομματική αντιπαράθεση και περνάμε στο πεδίο της πολιτικής εκτροπής. Η δημόσια τοποθέτηση της Σοφίας Πουλοπούλου, θεσμικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, Αναπληρώτρια Γραμματέας του Τομέα Παιδείας, με περιεχόμενο και ύφος που ταυτίζεται απολύτως με τη ρητορική της «Ομάδας Αλήθειας» της Νέας Δημοκρατίας, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «προσωπικό σχόλιο».

Η αναπαραγωγή επιχειρημάτων, πλαισίων και επιθέσεων που εδώ και χρόνια χρησιμοποιεί ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης για να πλήξει τον προοδευτικό χώρο, και μάλιστα με αιχμή τον Δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα, εγείρει σοβαρά πολιτικά και ηθικά ζητήματα. Όχι για το δικαίωμα της άποψης – αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο – αλλά για το ποιος μιλά, από ποια θέση και με ποια πολιτική στόχευση.

Η Σοφία Πουλοπούλου δεν είναι μια ανώνυμη χρήστρια των social media. Δηλώνει πολιτεύτρια στον Δήμο Αθηναίων – έστω και σε χαμηλή εκλογική κατάταξη – και αναπληρώτρια γραμματέας τομέα Παιδείας του κόμματος. Με άλλα λόγια, θεσμικά ενταγμένο στέλεχος, που οφείλει να γνωρίζει ότι κάθε δημόσια παρέμβασή της προσλαμβάνεται ως πολιτικό σήμα.

Εδώ λοιπόν τίθενται αμείλικτα ερωτήματα. Με ποια πολιτική νομιμοποίηση υιοθετείται η γλώσσα και η επιχειρηματολογία της ΝΔ για να πληγεί ένας προοδευτικός δήμαρχος, εκλεγμένος με ευρύ κοινωνικό μέτωπο; Σε ποιον ακριβώς απευθύνεται αυτή η επίθεση και ποιον τελικά εξυπηρετεί; Και κυρίως, ποια είναι η θέση του βουλευτή με τον οποίο συνεργάζεται, αλλά και της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, απέναντι σε τέτοιες πρακτικές;

Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να πείσει ότι αποτελεί αξιόπιστο πόλο της προοδευτικής αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να επιτρέπει στελέχη του να λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές κυβερνητικής προπαγάνδας, ιδίως όταν αυτή στρέφεται εναντίον προσώπων που εκφράζουν την κοινωνική και αυτοδιοικητική ανανέωση.

Η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις ισοδυναμεί με ανοχή. Και η ανοχή με συνενοχή. Η Χαριλάου Τρικούπη οφείλει να τοποθετηθεί καθαρά, να εξετάσει πολιτικά και πειθαρχικά τη στάση της Σοφίας Πουλοπούλου και, αν κριθεί ότι υπερέβη κάθε όριο κομματικής και πολιτικής δεοντολογίας, να προχωρήσει ακόμη και στη διαγραφή της. Όχι για παραδειγματισμό, αλλά για στοιχειώδη αυτοσεβασμό.

Σε μια περίοδο που η κοινωνία αναζητά καθαρές γραμμές και ειλικρίνεια, τα διπλά παιχνίδια και οι θολές ταυτότητες δεν χωρούν. Και αυτό αφορά πρώτα και κύρια όσους δηλώνουν προοδευτικοί.