Απίστευτες δηλώσεις από Σοφία Βούλτεψη : «Δεν ήταν φτωχή η Μαρικάρμεν» – Η δήλωση για την 87χρονη που έγινε σύμβολο της μάχης για τη στέγη

Μιλώντας στο ONE, η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας υποστήριξε ότι η Μαρικάρμεν «δεν ήταν φτωχή», επικαλούμενη το μέγεθος του διαμερίσματος και το ιδιαίτερα χαμηλό ενοίκιο που κατέβαλλε.

«Η Μαρικάρμεν στην Ισπανία έχει 92 τ.μ. διαμέρισμα στο Κολωνάκι της Μαδρίτης και πληρώνει 170 ευρώ τον μήνα. Μπούχτισαν οι άνθρωποι, οι ιδιοκτήτες. Δεν είναι φτωχή η Μαρικάρμεν», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μόνο που η συγκεκριμένη περιγραφή αφήνει εκτός το βασικότερο στοιχείο της υπόθεσης: πώς προέκυψε αυτό το χαμηλό μίσθωμα και γιατί η υπόθεση μιας ηλικιωμένης ενοικιάστριας απέκτησε τόσο ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό συμβολισμό στην Ισπανία.

Έμενε στο ίδιο σπίτι από το 1956

Η Μαρικάρμεν δεν εγκαταστάθηκε πρόσφατα σε ένα μεγάλο διαμέρισμα εξασφαλίζοντας κάποιο προνομιακό ενοίκιο. Ζούσε στο συγκεκριμένο σπίτι στη συνοικία Ρετίρο από το 1956, όταν ήταν ακόμη έφηβη και το μισθωτήριο είχε υπογράψει ο πατέρας της.

Η παραμονή της εκεί διήρκεσε περίπου επτά δεκαετίες, στη βάση παλαιού καθεστώτος μίσθωσης που διατηρούσε το ενοίκιο σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα.

Το 2018 το ακίνητο πέρασε στην Urbagestión, η οποία προσέφυγε δικαστικά υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη μίσθωση είχε λήξει. Η δικαστική διαμάχη κατέληξε υπέρ της ιδιοκτησίας και τέθηκε ζήτημα νέων όρων μίσθωσης.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι το νέο ενοίκιο που ζητούνταν ξεπερνούσε τη σύνταξη της ηλικιωμένης, με αποτέλεσμα η παραμονή της στο σπίτι υπό τους νέους όρους να καθίσταται πρακτικά αδύνατη.

Επομένως, η αναφορά αποκλειστικά στα 170 ευρώ χωρίς το ιστορικό του μισθωτηρίου δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που προκύπτει όταν εξετάζεται ολόκληρη η υπόθεση.

Το «Κολωνάκι της Μαδρίτης» και η ουσία της υπόθεσης

Αντίστοιχα, η φράση «Κολωνάκι της Μαδρίτης» αποτελεί έναν ελληνικό παραλληλισμό για τη συνοικία Ρετίρο και όχι, προφανώς, την πραγματική ονομασία ή κάποιο νομικό χαρακτηρισμό της περιοχής.

Κυρίως, όμως, η αξία της περιοχής δεν απαντά στο βασικό κοινωνικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος ζει επί σχεδόν εβδομήντα χρόνια στο ίδιο σπίτι και η αλλαγή ιδιοκτησίας και των οικονομικών όρων καθιστά αδύνατη την παραμονή του;

Αυτό ακριβώς ήταν που μετέτρεψε την προσωπική ιστορία της Μαρικάρμεν σε υπόθεση με πολύ ευρύτερο πολιτικό περιεχόμενο.

Δεν ήταν τα τετραγωνικά.

Ήταν η σύγκρουση ανάμεσα στην κατοικία ως κοινωνικό αγαθό και στην κατοικία ως περιουσιακό στοιχείο που αποτιμάται αποκλειστικά με τους όρους της αγοράς.

Η έξωση που πυροδότησε αντιδράσεις

Στις 23 Σεπτεμβρίου, η Μαρικάρμεν απομακρύνθηκε από το σπίτι στο οποίο είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της.

Η υπόθεση προκάλεσε έντονες κοινωνικές αντιδράσεις στην Ισπανία και συνδέθηκε με την ευρύτερη συζήτηση που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε εξέλιξη για τα ενοίκια, τις εξώσεις, την επενδυτική αξιοποίηση των ακινήτων και την πρόσβαση των πολιτών σε προσιτή κατοικία.

Η ιστορία της ηλικιωμένης απέκτησε έτσι συμβολική διάσταση μέσα σε μια χώρα όπου η στεγαστική κρίση αποτελεί πλέον κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Και αυτό είναι ακριβώς το πλαίσιο που απουσιάζει από την τοποθέτηση της Σοφίας Βούλτεψη.

Τα 170 ευρώ από μόνα τους δεν αφηγούνται την ιστορία. Τα 70 χρόνια στο ίδιο σπίτι την αλλάζουν ολόκληρη.

Η πολιτική συζήτηση μπορεί ασφαλώς να περιλαμβάνει και τα δικαιώματα των ιδιοκτητών και τη διάρκεια μιας μίσθωσης και τα όρια της κρατικής παρέμβασης στην αγορά κατοικίας. Εκείνο που δεν μπορεί να κάνει είναι να μετατρέπει μια σύνθετη υπόθεση στεγαστικής επισφάλειας σε μια εύκολη εικόνα μιας δήθεν προνομιούχου ενοικιάστριας που απλώς πλήρωνε πολύ λίγα.

Και ειδικά όταν η γυναίκα που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή, η ακρίβεια στα πραγματικά περιστατικά δεν είναι απλώς δημοσιογραφική υποχρέωση.

Είναι το ελάχιστο που οφείλει ο δημόσιος λόγος απέναντι σε έναν άνθρωπο του οποίου η προσωπική περιπέτεια έγινε, θέλοντας και μη, μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης πολιτικής μάχης για το δικαίωμα στη στέγη.