Αξιολόγηση Δημόσιας Διοίκησης: Όταν η κυβέρνηση βλέπει την Αυτοδιοίκηση ως “βαρίδι”

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος.

Αξιολόγηση χωρίς ενίσχυση – Ο αυταρχισμός με το προσωπείο του ψηφιακού εκσυγχρονισμού

Με την «πλατφόρμα αξιολόγησης της Δημόσιας Διοίκησης», η κυβέρνηση επιχειρεί για άλλη μια φορά να μεταμφιέσει την απραξία σε μεταρρύθμιση και την εγκατάλειψη της Αυτοδιοίκησης σε δείγμα διοικητικής υπευθυνότητας. Πίσω από την επίφαση διαφάνειας και συμμετοχής, το ερωτηματολόγιο του Υπουργείου Εσωτερικών λειτουργεί ως εργαλείο πολιτικής μετάθεσης ευθυνών. Γιατί ποια αξιολόγηση είναι δίκαιη όταν προηγείται η συστηματική υποχρηματοδότηση;

Η κυβέρνηση εγκαταλείπει τους δήμους χωρίς πόρους, χωρίς προσωπικό, χωρίς θεσμικά εργαλεία, αλλά απαιτεί… απόδοση λογαριασμού. Δεν προβλέπει ενίσχυση, δεν εξασφαλίζει ισοτιμία, αλλά μετρά ικανοποίηση. Πρόκειται για την πιο υποκριτική εκδοχή του επιτελικού συγκεντρωτισμού: το κράτος επιτηρεί, χωρίς να συνδράμει. Εμφανίζεται ως ρυθμιστής, αλλά είναι απών ως εγγυητής.

Η περιβόητη «ανωνυμοποίηση» των απαντήσεων δεν αλλάζει την ουσία. Η διαδικασία αυτή δεν ενδυναμώνει τους πολίτες — τους χρησιμοποιεί ως στατιστικά σημεία για να επιβεβαιώσει τη μονομέρεια ενός συστήματος που λειτουργεί από τα πάνω προς τα κάτω. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι πιστεύουν οι πολίτες για τη δημόσια διοίκηση, αλλά γιατί αυτή δεν έχει τα μέσα να λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Και η απάντηση είναι πολιτική: γιατί η κυβέρνηση βλέπει την Αυτοδιοίκηση όχι ως εταίρο, αλλά ως βαρίδι. Όχι ως κόμβο λαϊκής κυριαρχίας, αλλά ως μονάδα «αποδοτικότητας». Όχι ως ζωντανό φορέα της δημοκρατίας, αλλά ως χαρτί αξιολόγησης.

Η πλατφόρμα αυτή δεν είναι εργαλείο εκσυγχρονισμού. Είναι άλλοθι για την εγκατάλειψη. Είναι η ψηφιακή έκφραση μιας εξουσίας που προτιμά να «μετρά» από το να χτίζει. Να διαχειρίζεται από το να εμπνέει. Και εν τέλει, να αποποιείται την ευθύνη της.

Σε μια χώρα που οι πολίτες διψούν για ισχυρούς θεσμούς, βιώσιμες κοινότητες και δημοκρατική λειτουργία, η κυβέρνηση προσφέρει μια online φόρμα. Η ψευδαίσθηση της συμμετοχής δεν αρκεί για να κρυφτεί η απουσία σχεδίου. Και καμία αξιολόγηση δεν θα λύσει το πρόβλημα, όταν το ίδιο το κράτος παραιτείται από τον ρόλο του.