Χάρης Δούκας στην “Καθημερινή” : Είμαι δήμαρχος Αθηναίων από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά ταυτόχρονα είμαι και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ -Θα συνεχίσω να μιλάω και να παλεύω για τον πολιτικό μου χώρο.

Η συνέντευξη του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα στην Καθημερινή της Κυριακής δεν ήταν απλώς μια αποτίμηση έργου ή μια εθιμοτυπική αναφορά στην καθημερινότητα της πόλης. Ήταν μια ευθεία πολιτική δήλωση, μια εξομολόγηση που ξεπερνά τα όρια του δημαρχιακού ρόλου και αγγίζει τον πυρήνα μιας ιδεολογικής μάχης για το δικαίωμα του λόγου, της δράσης και της προοδευτικής ταυτότητας μέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον που προτιμά τη σιωπή.

«Δεν θέλουν να μιλάω. Θέλουν σιωπή. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει», τονίζει ο Δούκας, φράση που συμπυκνώνει τη στάση του απέναντι σε όσους επιχειρούν να περιορίσουν την πολιτική του παρουσία σε τεχνικό διαχειρισμό. Ο δήμαρχος εμφανίζεται αποφασισμένος να συνεχίσει να παρεμβαίνει δημόσια, να υπερασπίζεται τον χώρο του και να συγκρούεται με την κυβέρνηση όταν το θεωρεί αναγκαίο. Δεν διστάζει να υπογραμμίσει: «Είμαι δήμαρχος, αλλά και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Και θα συνεχίσω να μιλάω και να παλεύω για τον πολιτικό μου χώρο».

Η τοποθέτηση αυτή δεν είναι τυχαία. Έρχεται σε μια περίοδο όπου οι κυβερνητικοί μηχανισμοί και τα φίλια προς τη Νέα Δημοκρατία μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να παρουσιάσουν τον Δήμο Αθηναίων ως «ουδέτερο» πεδίο, μακριά από πολιτικές εντάσεις. Ο Δούκας, αντιθέτως, υπερασπίζεται μια διαφορετική αντίληψη για την αυτοδιοίκηση: μια πόλη ζωντανή, διεκδικητική, κοινωνικά ευαίσθητη, με φωνή και ρόλο. «Η Αθήνα δεν είναι κλειστή και φοβική. Είναι μια πόλη που ακούει, μιλάει, διεκδικεί και δημιουργεί», δηλώνει με έμφαση.

Η συνέντευξη αναδεικνύει επίσης τη διαρκή σύγκρουσή του με το Μέγαρο Μαξίμου, από την υπόθεση του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη έως τη μάχη για τον ΝΟΚ και τη Βασιλίσσης Όλγας. Ο Δήμαρχος αποδίδει τις εντάσεις όχι σε προσωπική αντιπαλότητα, αλλά σε διαφορετική φιλοσοφία: η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την πόλη ως σκηνικό, ενώ εκείνος τη βλέπει ως ζωντανό οργανισμό που πρέπει να αναπνέει, να συμμετέχει, να αμφισβητεί.

Ταυτόχρονα, υπενθυμίζει το έργο που έχει παραχθεί: την αναβάθμιση της καθαριότητας, τη δημιουργία δημοτικών ιατρείων, το Γραφείο Καταπολέμησης Ενεργειακής Φτώχειας, την ανακαίνιση 80 σχολείων, το Job Center για τους ανέργους. Όμως, πέρα από τα έργα, αυτό που κυριαρχεί είναι η νοοτροπία: μια διοίκηση που παλεύει για κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια και αξιοπρέπεια.

Δεν λείπουν, βέβαια, οι αιχμές για την «Ανάπλαση Α.Ε.» και τα έργα της προηγούμενης δημοτικής αρχής, με τον Δούκα να επισημαίνει ότι «κανείς δεν ξέρει ακόμη το πραγματικό κόστος του Μεγάλου Περιπάτου». Υπερασπίζεται, ωστόσο, την επιλογή του να ανοίξει τη Βασιλίσσης Όλγας «για όλους, και όχι για λίγους».

Στο φινάλε, ο Δήμαρχος εμφανίζεται ως ένας πολιτικός που δεν κρύβεται πίσω από τον ρόλο του. Αντίθετα, τον επαναπροσδιορίζει. Με ευθύτητα, κοινωνική ευαισθησία και καθαρό λόγο, ο Χάρης Δούκας δηλώνει παρών – όχι μόνο ως δήμαρχος της πρωτεύουσας, αλλά ως φωνή μιας Ελλάδας που δεν φοβάται να μιλήσει.

Η συνέντευξη στην Καθημερινή λειτουργεί έτσι ως πολιτικό μανιφέστο: υπέρ της δημοκρατίας, της λογοδοσίας, της Αθήνας που δεν σκύβει το κεφάλι. Μια δήλωση πως η σιωπή δεν είναι επιλογή — και πως η πόλη, όπως και η δημοκρατία, ζει μόνο όταν μιλά.