Δωρεάν μετακινήσεις για τους νέους: Το ΠΑΣΟΚ επαναφέρει την πολιτική στο πεδίο της κοινωνικής δικαιοσύνης – Στην πράξη, όχι στα λόγια

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Σε μια περίοδο όπου η πολιτική συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις, δημοσκοπικά ποσοστά και διαχειριστικές λογικές, η πρόταση του Νίκου Ανδρουλάκη για δωρεάν μετακινήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς για τους νέους έως 24 ετών έρχεται να επαναφέρει στο προσκήνιο μια διαφορετική αντίληψη για την πολιτική: αυτή των συγκεκριμένων κοινωνικών παρεμβάσεων με άμεσο αποτύπωμα στην καθημερινότητα.

Η πρόταση δεν αποτελεί προεκλογικό πυροτέχνημα, όπως έσπευσαν ορισμένοι να υποστηρίξουν. Αντίθετα, συνιστά ένα στοχευμένο μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης που αναγνωρίζει μια πραγματικότητα την οποία βιώνει η νέα γενιά. Νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές, σπουδαστές και άνεργοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ολοένα αυξανόμενο κόστος ζωής, με χαμηλούς μισθούς, υψηλά ενοίκια και περιορισμένες δυνατότητες οικονομικής αυτονομίας. Η δωρεάν πρόσβαση στις δημόσιες συγκοινωνίες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι εργαλείο κοινωνικής συμμετοχής, εκπαίδευσης και εργασιακής κινητικότητας.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η πρόταση αυτή δεν εμφανίζεται αποκομμένη από μια συνολικότερη πολιτική αντίληψη. Το ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα το μόνο μεγάλο κόμμα που καταθέτει συστηματικά προτάσεις οι οποίες συνδέονται με την κοινωνική και εργασιακή δικαιοσύνη. Ήταν το πρώτο κόμμα που άνοιξε με σοβαρότητα τη συζήτηση για την πιλοτική εφαρμογή της τετραήμερης εργασίας σε συγκεκριμένους κλάδους και επιχειρήσεις, μεταφέροντας στην ελληνική δημόσια συζήτηση μια μεταρρύθμιση που ήδη δοκιμάζεται διεθνώς με θετικά αποτελέσματα στην παραγωγικότητα και την ποιότητα ζωής των εργαζομένων.

Την ώρα που η κυβέρνηση επιμένει σε μια πολιτική η οποία αντιμετωπίζει την ανάπτυξη σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τους δείκτες της οικονομίας, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να επαναφέρει στο επίκεντρο τον άνθρωπο της εργασίας, τον νέο που δυσκολεύεται να σταθεί στα πόδια του, τη μεσαία τάξη που βλέπει το εισόδημά της να πιέζεται και τις κοινωνικές ομάδες που δεν συμμετέχουν ισότιμα στα οφέλη της οικονομικής μεγέθυνσης.

Η πρόταση για δωρεάν μετακινήσεις έως τα 24 χρόνια δεν είναι απλώς μια παροχή. Είναι μια πολιτική επιλογή που αναγνωρίζει ότι η πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην εργασία, στον πολιτισμό και στη δημόσια ζωή δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από το πορτοφόλι κάθε οικογένειας. Πρόκειται για μια παρέμβαση με σαφές κοινωνικό πρόσημο, η οποία μειώνει ανισότητες και ενισχύει τις ευκαιρίες για χιλιάδες νέους ανθρώπους.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν τέτοιες προτάσεις είναι «εύηχες». Το ερώτημα είναι γιατί σε μια χώρα που αντιμετωπίζει δημογραφική κρίση, στεγαστική ασφυξία και διαρκή φυγή νέων στο εξωτερικό, δεν συζητούνται περισσότερο μέτρα που ενισχύουν έμπρακτα τη νέα γενιά.

Η πολιτική αποκτά ξανά νόημα όταν δεν περιορίζεται στη διαχείριση της καθημερινότητας αλλά προσπαθεί να τη βελτιώσει. Και σε αυτό το πεδίο, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να οικοδομεί σταδιακά μια ατζέντα κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων που λείπει από τον δημόσιο διάλογο τα τελευταία χρόνια.