Ένα «παραμύθι» για τανκς και δημοκρατία – Η ανάρτηση του Γιώργου Σιακαντάρη για την “μαύρη επέτειο” από την Χούντα

Μια συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία για την 21η Απριλίου 1967 δημοσίευσε ο καθηγητής και συγγραφέας Γιώργος Σιακαντάρης, επιλέγοντας –όπως σημειώνει– να σπάσει τη συνήθη του σιωπή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσον αφορά τις προσωπικές του αναμνήσεις. Με αφορμή την αποφράδα επέτειο του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών, ο Σιακαντάρης γύρισε πίσω στα παιδικά του χρόνια, τότε που, όπως γράφει, «είχε σταματήσει να ακούει παραμύθια».

Ήταν μόλις οκτώ ετών και έμενε με την οικογένειά του στο Παγκράτι, στη Φορμίωνος. Εκείνη τη νύχτα, θυμάται τον ήχο από τα τανκς να διασχίζουν τον δρόμο. Όταν ρώτησε τι συμβαίνει, οι γονείς του προσπάθησαν να τον προστατεύσουν: του είπαν πως πρόκειται για τρακτέρ που πάνε στο χωριό. Λίγο μετά, ο πατέρας του συνελήφθη από την ασφάλεια, ενώ η μητέρα του, προσπαθώντας να καλύψει την αλήθεια, επανέλαβε το ίδιο αφήγημα: ότι «πήγε κι αυτός με τα τανκς στο χωριό».

Ο νεαρός τότε Γιώργος όμως καταλάβαινε: «Δεν ήξερα, αλλά κατάλαβα τι σήμαιναν όλα αυτά».

Η ανάρτηση του Σιακαντάρη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σήμερα, σε μια εποχή όπου ο σχετικισμός γύρω από έννοιες όπως η δημοκρατία και η χούντα τείνει να γίνεται επικίνδυνα αποδεκτός. Με αιχμηρό τρόπο, ο καθηγητής κλείνει το κείμενό του απευθυνόμενος σε όσους εξισώνουν δημοκρατικά καθεστώτα με δικτατορίες: «Αυτά για εκείνους που υποστηρίζουν πως οι δημοκρατίες είναι και αυτές χούντες».

Μια υπενθύμιση πως η ιστορία δεν είναι θεωρία. Είναι βίωμα. Και πως η ελευθερία δεν είναι δεδομένη – είναι αποτέλεσμα αγώνα και μνήμης.