ΕΣΥ SOS: Ιδιώτης διπλασιάζει με 1.500 ευρώ τον μισθό γιατρών σε 47 νησιά

Σε μια εξέλιξη που αναδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο τα αδιέξοδα του δημόσιου συστήματος υγείας, η στελέχωση ιατρικών θέσεων σε δεκάδες νησιά της χώρας φαίνεται να εξαρτάται πλέον από ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Το ίδιο το κράτος παραδέχεται ότι αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας σε απομακρυσμένες περιοχές.

Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης παραδέχθηκε δημόσια ότι σε πολλές περιπτώσεις το κράτος είτε δεν βρίσκει καθόλου γιατρούς για τα νησιά είτε καταφεύγει σε λύσεις ανάγκης, ζητώντας τη συνδρομή του ελληνικού Στρατού και χρησιμοποιώντας οπλίτες για την κάλυψη των κενών. Η ομολογία αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει την εικόνα ενός συστήματος που λειτουργεί με προσωρινά «μπαλώματα» αντί για ουσιαστική πολιτική στελέχωσης.

Την ίδια στιγμή, σε 47 μικρά νησιά της χώρας η λύση έρχεται τελικά από τον ιδιωτικό τομέα. Το Ίδρυμα Στέλιος Χατζηιωάννου ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει επί επτά χρόνια επίδομα 1.500 ευρώ τον μήνα σε 80 γιατρούς που θα υπηρετούν στις συγκεκριμένες περιοχές. Το ποσό θα είναι αφορολόγητο και θα προστίθεται στον μισθό που καταβάλλει το κράτος, ανεβάζοντας τις καθαρές αποδοχές περίπου στα 3.000 ευρώ μηνιαίως.

Η συνολική χρηματοδότηση της πρωτοβουλίας φτάνει τα 10,08 εκατομμύρια ευρώ. Η σχετική σύμβαση υπεγράφη στο Μέγαρο Μαξίμου παρουσία κυβερνητικών στελεχών, σε μια τελετή που παρουσιάστηκε ως σημαντική ενίσχυση της νησιωτικής υγείας.

Το ερώτημα που ανακύπτει, ωστόσο, είναι βαθύτερο και πολιτικό. Πώς είναι δυνατόν σε μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το κράτος να δηλώνει αδυναμία να εξασφαλίσει γιατρούς για δεκάδες νησιά και να χρειάζεται τη συνδρομή δωρητών για να λειτουργήσει το δημόσιο σύστημα υγείας. Και πόσο βιώσιμο είναι ένα μοντέλο όπου η κάλυψη κρίσιμων δημόσιων υπηρεσιών εξαρτάται από φιλανθρωπικές παρεμβάσεις αντί για σταθερή κρατική πολιτική.

Η εικόνα που διαμορφώνεται για το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι αυτή ενός συστήματος που στηρίζεται ολοένα και περισσότερο σε έκτακτες λύσεις, την ώρα που οι ανάγκες των νησιωτικών κοινωνιών παραμένουν πιεστικές και διαρκείς.