“Κραυγή αγωνίας” για τη νέα γενιά και το πολιτικό μήνυμα πίσω από την ανάρτηση Δούκα με αφορμή το τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη

Με μια δημόσια παρέμβαση που ξεφεύγει από τα στενά όρια της αυτοδιοικητικής διαχείρισης και αγγίζει τον πυρήνα της κοινωνικής κρίσης, ο Δήμαρχος Αθηναίων τοποθετήθηκε για την τραγωδία στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονες έφηβες πήδηξαν στο κενό, προκαλώντας σοκ αλλά και έναν ευρύτερο δημόσιο διάλογο για την ψυχική υγεία των νέων ανθρώπων στην Ελλάδα του 2026.

«Μία κραυγή αγωνίας που πρέπει να ακούσουμε», έγραψε χαρακτηριστικά, μεταφέροντας τη συζήτηση από την εύκολη συγκίνηση στη σκληρή πραγματικότητα των αριθμών. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, μία στις τέσσερις έφηβες ηλικίας 15-19 ετών αντιμετωπίζει ψυχικό πρόβλημα, ενώ η αυτοκτονία παραμένει η κύρια αιτία θανάτου για τους νέους 15-29 ετών. Ο ίδιος επέμεινε ότι δεν πρόκειται για «αφηρημένα στατιστικά», αλλά για «τα παιδιά της γειτονιάς μας», δίνοντας πολιτικό και κοινωνικό βάθος σε μια συζήτηση που συχνά περιορίζεται σε πρόσκαιρη επικαιρότητα.

Η παρέμβαση του Δημάρχου αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς συνδέει άμεσα την επιδείνωση της ψυχικής υγείας των ανηλίκων με την υποστελέχωση του κοινωνικού κράτους και των δημοτικών υπηρεσιών. Ο Δήμος Αθηναίων, όπως σημειώνει, διαχειρίζεται πλέον ολοένα και περισσότερα περιστατικά παιδικής προστασίας, με τις εισαγγελικές εντολές να φτάνουν το 2025 τις 613 — αριθμός-ρεκόρ. Την ίδια στιγμή, μέσα από τα Κέντρα «Αθηνά Υγεία» πραγματοποιήθηκαν δράσεις πρόληψης που έφτασαν σε περισσότερους από 11.000 μαθητές και 2.000 γονείς, παρά — όπως τονίζεται — την έλλειψη επαρκούς κρατικής στήριξης.

Το πιο αιχμηρό σημείο της ανάρτησης, ωστόσο, βρίσκεται στο υστερόγραφο. Ο Χάρης Δούκας επισημαίνει ότι από το 2010 έως σήμερα δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε μία πρόσληψη μόνιμου κοινωνικού λειτουργού στις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων. Πρόκειται για μια καταγγελία με σαφή πολιτική στόχευση απέναντι στη χρόνια αποδόμηση των δημόσιων δομών πρόνοιας, σε μια περίοδο όπου η ψυχική φθορά της νέας γενιάς διογκώνεται μέσα σε συνθήκες ανασφάλειας, οικονομικής πίεσης, κοινωνικής απομόνωσης και διαρκούς αβεβαιότητας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αυτοδιοίκηση εμφανίζεται να καλείται να καλύψει κενά που εδώ και χρόνια αφήνει πίσω του ένα κράτος ολοένα πιο απομακρυσμένο από τις κοινωνικές ανάγκες.