Connect with us

ΓΝΩΜΕΣ

ΛΕΞ – «Χειρότερη γενιά»: Εμείς που μείναμε εδώ, πληρώσαμε το τίμημα και ακόμη ονειρευόμαστε

Δεν είμαστε η χειρότερη γενιά. Είμαστε η γενιά που δεν παραιτήθηκε.

Published

on

Γερανοί στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης όπως φαίνονται από τον Θερμαϊκό το 2010

Άρθρο γνώμης – Γαβρής Άγγελος

Υπάρχουν τραγούδια που τα ακούς. Υπάρχουν κι εκείνα που σε βρίσκουν εκεί όπου νόμιζες πως είχες αφήσει πίσω ένα κομμάτι του εαυτού σου. Το «Χειρότερη γενιά» του ΛΕΞ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι ένα μουσικό ταξίδι στην ψυχή μιας ολόκληρης γενιάς. Της δικής μου γενιάς. Εκείνης που ενηλικιώθηκε μέσα στις διαψεύσεις, έμαθε να επιβιώνει πριν προλάβει να ζήσει και εξακολουθεί, πεισματικά, να ονειρεύεται.

Είναι η γενιά που έμεινε εδώ μετά το 2009. Που είδε τη χώρα της να βυθίζεται στην οικονομική κρίση, τους φίλους της να φεύγουν στο εξωτερικό, τις οικογένειές της να δοκιμάζονται και το μέλλον της να μετατρέπεται από υπόσχεση σε καθημερινή αγωνία.

Εμείς που μείναμε. Που παλέψαμε. Που αντέξαμε, πολλές φορές χωρίς να ξέρουμε πώς. Που γελάσαμε ενώ μέσα μας καταρρέαμε. Που μάθαμε να λέμε «όλα καλά», ακόμη κι όταν τίποτα δεν ήταν καλά.

Advertisement

Και αντέξαμε. Όχι, όμως, χωρίς τίμημα.

Γιατί το τίμημα δεν μετριέται μόνο σε χαμένους μισθούς, ανασφάλιστη εργασία, ανεργία ή αναβολές ζωής. Μετριέται στα χρόνια που πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε. Στα σπίτια που δεν φτιάξαμε. Στις οικογένειες που αναβάλαμε. Στα σχέδια που έμειναν στο συρτάρι. Στις στιγμές που έπρεπε να είμαστε ανέμελοι και αναγκαστήκαμε να γίνουμε ενήλικες πριν από την ώρα μας.

Μας στέρησαν ακόμη και την πολυτέλεια να σκεφτούμε τα όνειρά μας.

Κι όμως, εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε σαν παιδιά. Ίσως επειδή εκείνο το παιδί μέσα μας δεν πρόλαβε ποτέ να ζήσει όσα δικαιούνταν.

Advertisement

Η Θεσσαλονίκη που κουβαλάμε μέσα μας

Για εμάς τους Θεσσαλονικείς, ο ΛΕΞ δεν είναι απλώς ένας καλλιτέχνης που μιλά για την πόλη μας. Είναι μια φωνή που αναγνωρίζει τις σιωπές της. Τις γειτονιές, τις παρέες, τις χαμένες ευκαιρίες, την περηφάνια και τη μελαγχολία της. Εκείνο το ιδιαίτερο συναίσθημα που κουβαλάς όταν μεγαλώνεις στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζεις να την έχεις μέσα σου, όπου κι αν βρίσκεσαι.

Ακούγοντάς τον από την Αθήνα, ένιωσα ξανά πόσο βαθιά μας καθορίζουν οι τόποι και οι άνθρωποι που αφήσαμε πίσω. Πόσο δύσκολο είναι να αποχωριστείς μια πόλη και πόσο αδύνατο να αποχωριστείς όσα έζησες μέσα της.

Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνο οι δρόμοι της. Είναι οι άνθρωποί της. Είναι οι συζητήσεις που κρατούσαν μέχρι το πρωί, όταν πιστεύαμε πως μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Είναι οι φίλοι που σήμερα βρίσκονται σε διαφορετικές πόλεις και χώρες. Είναι εκείνα τα βράδια που είχαμε ελάχιστα χρήματα, αλλά απεριόριστα όνειρα.

Και κάπου ανάμεσα στους στίχους του ΛΕΞ αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Όχι απαραίτητα επειδή έζησες τις ίδιες ιστορίες, αλλά επειδή γνωρίζεις πολύ καλά το συναίσθημα.

Advertisement

Το συναίσθημα μιας γενιάς που της ζήτησαν να συμβιβαστεί με λιγότερα από όσα άξιζε.

Δεν είμαστε η χειρότερη γενιά. Είμαστε η γενιά που δεν παραιτήθηκε.

Υπάρχει, όμως, και κάτι βαθιά πολιτικό σε όλο αυτό.

Γιατί πίσω από τις προσωπικές ιστορίες υπάρχουν συλλογικές επιλογές. Πίσω από τις χαμένες ευκαιρίες υπάρχουν πολιτικές αποφάσεις. Και πίσω από τη διαρκή ανασφάλεια μιας ολόκληρης γενιάς βρίσκεται ένα ερώτημα που δεν γίνεται να παραμένει αναπάντητο: Πόσο ακόμη θα θεωρείται φυσιολογικό να ζούμε χειρότερα από όσα ελπίζαμε;

Δεν μπορεί η επιβίωση να αποτελεί το ανώτατο όριο των προσδοκιών μας. Δεν μπορεί η αξιοπρεπής εργασία, η κατοικία, η δημιουργία οικογένειας και η δυνατότητα να σχεδιάζεις το αύριο να αντιμετωπίζονται ως προνόμια.

Advertisement

Και δεν μπορεί μια κοινωνία να απαιτεί διαρκώς υπομονή από τους νέους ανθρώπους, χωρίς να τους εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Η γενιά μας μεγάλωσε ακούγοντας πως πρέπει να προσαρμοστεί. Να κάνει υπομονή. Να αποδεχτεί τους περιορισμούς. Να χαμηλώσει τις προσδοκίες της.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να προσαρμόζουμε τα όνειρά μας στην πραγματικότητα και να αρχίσουμε να διεκδικούμε μια πραγματικότητα αντάξια των ονείρων μας.

Όχι με εύκολες υποσχέσεις. Ούτε με την αυταπάτη πως όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά με συμμετοχή, συλλογικότητα, αλληλεγγύη και πολιτική διεκδίκηση. Με την πεποίθηση ότι οι κοινωνίες αλλάζουν όταν οι άνθρωποι αρνούνται να θεωρήσουν την αδικία κανονικότητα.

Advertisement

Γιατί η πολιτική, στην ουσία της, δεν είναι μια υπόθεση ξένη προς την καθημερινότητά μας. Είναι η δυνατότητα να αποφασίζουμε συλλογικά για τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε.

Τα όνειρά μας ήταν σε παύση. Δεν τελείωσαν.

Σήμερα, από την Αθήνα, κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι πόσα από τα όνειρα της γενιάς μου έμειναν για χρόνια στο pause. Πόσα αναβλήθηκαν επειδή έπρεπε πρώτα να πληρωθεί το ενοίκιο, να βρεθεί μια δουλειά, να ξεπεραστεί ακόμη μία δυσκολία.

Και σκέφτομαι πως, παρά τις απώλειες, είμαστε ακόμη εδώ.

Με περισσότερες πληγές, ίσως. Με λιγότερες αυταπάτες. Αλλά και με μια βαθύτερη γνώση της ζωής, της αδικίας και της αξίας του να μην εγκαταλείπεις.

Advertisement

Δεν θέλω να εξιδανικεύσω τις δυσκολίες που περάσαμε. Η αντοχή μας δεν δικαιώνει όσους μας ανάγκασαν να αντέξουμε. Ούτε η επιβίωσή μας μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για όσα στερηθήκαμε.

Θέλω, όμως, να πιστεύω ότι δεν χάσαμε το σημαντικότερο. Την ικανότητα να συγκινούμαστε. Να θυμώνουμε. Να ερωτευόμαστε. Να διεκδικούμε. Να πιστεύουμε ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά.

Και κυρίως, να μη φοβόμαστε να ξαναονειρευτούμε.

Ο ΛΕΞ, με τη «Χειρότερη γενιά», μου θύμισε κάτι που μέσα στη φθορά της καθημερινότητας ξεχνάμε εύκολα: ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που συνεχίζει να παλεύει υπάρχει μια ιστορία που δεν έχει τελειώσει.

Advertisement

Η δική μας ιστορία δεν έχει τελειώσει.

Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως δεν αρκεί να είμαστε περήφανοι επειδή αντέξαμε. Αξίζει να παλέψουμε ώστε οι επόμενες γενιές να μη χρειαστεί να περάσουν τα ίδια.

Να μη μεγαλώσουν με την αγωνία της επιβίωσης. Να μη θεωρούν τη φυγή μονόδρομο. Να μη χρειάζεται να αναβάλουν τη ζωή τους μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες.

Να μπορούν να ζήσουν, όχι απλώς να αντέξουν.

Advertisement

Κι εμείς, που κάποτε βάλαμε τα όνειρά μας σε παύση, έχουμε ακόμη χρόνο να πατήσουμε ξανά το «play».

Από τη Θεσσαλονίκη που κουβαλώ πάντα μέσα μου, μέχρι την Αθήνα όπου συνεχίζω να παλεύω, ένα πράγμα εξακολουθώ να πιστεύω.

Για τα όνειρα που μας στέρησαν. Για τα χρόνια που χάσαμε. Για τη ζωή που ακόμη μας περιμένει.

Αξίζει να συμμετέχουμε. Αξίζει να διεκδικούμε. Αξίζει να αγωνιζόμαστε για την αλλαγή.

Advertisement

Και, πάνω απ’ όλα, αξίζει να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.

Γιατί δεν μεγαλώσαμε τόσο ώστε να παραιτηθούμε. Και δεν αντέξαμε τόσα για να συμβιβαστούμε τώρα.