Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος απέδειξε ότι πολιτική είναι αξίες, όχι μόνο πειθαρχία (VIDEO)

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, βουλευτής Αρκαδίας και μέχρι πρόσφατα αντιπρόεδρος της Βουλής, έχει χαράξει τις τελευταίες δεκαετίες μια από τις πιο χαρακτηριστικές διαδρομές πίστης στις αξίες και τις ιδέες του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος Αλλαγής.

Σε μια πολιτική περίοδο όπου η χώρα δοκιμάστηκε από κρίσεις, ανασχηματισμούς συσχετισμών και την άνοδο του λαϊκισμού και του νέου συντηρητισμού, ο Κωνσταντινόπουλος δεν επέλεξε την ευκολία της αποστασιοποίησης.

Αντίθετα, παρέμεινε σταθερός, με λόγο και στάση που έφεραν πολλές φορές τη φωνή της δημοκρατικής παράταξης στο επίκεντρο των κοινοβουλευτικών και δημόσιων συζητήσεων.

Από τις πρώτες μέρες της εκλογής του στη Βουλή, βρέθηκε αντιμέτωπος με τα μετώπα που σημάδεψαν την πολιτική ζωή της χώρας. Στην αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια περίοδο που πολλά στελέχη του δημοκρατικού χώρου επέλεγαν συγκλίσεις ή παρεμβάσεις χωρίς ρήξεις, ο Κωνσταντινόπουλος κράτησε ξεκάθαρη θέση.

Κόντρα στην «ΑΝΕΛοποιημένη» εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ που συνδυάζε μείζονες ανατροπές με λαϊκιστικές ρητορικές, υπερασπίστηκε τις παραδοσιακές, μεταρρυθμιστικές και ευρωπαϊκές ρίζες του ΠΑΣΟΚ. Η αντιπαράθεση δεν ήταν απλώς πολιτική· ήταν ιδεολογική, κρίσιμη για την ίδια την ταυτότητα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια, όταν η Νέα Δημοκρατία επανήλθε στην εξουσία κάτω από την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο Κωνσταντινόπουλος συνέχισε να αποτελέσει «βράχο» στην αντιπολιτευτική στάση του Κινήματος Αλλαγής.

Αντί να περιοριστεί σε γενικόλογες καταγγελίες, ανέδειξε με συνέπεια θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, δημοκρατικών ελευθεριών, προστασίας δημοσίων αγαθών και δικαιωμάτων που πλήττονταν από τις επιλογές της κυβέρνησης. Η κριτική του δεν ήταν ευκαιριακή ή στείρα, αλλά εδραζόταν σε πολιτικά και θεσμικά επιχειρήματα, συνδέοντας τις αξίες του ΠΑΣΟΚ με τις ανάγκες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Οι μάχες του Κωνσταντινόπουλου δεν περιορίστηκαν σε κοινοβουλευτικά έδρανα. Σε κάθε κρίσιμη στιγμή, έθετε ψηλά τον πήχη της πολιτικής ευθύνης και της ηθικής. Σε μια εποχή που πολλοί συνάδελφοί του επέλεγαν τη σιωπή ή τον συμβιβασμό, εκείνος δεν δίστασε να εκφράσει τη διαφωνία του όταν θεωρούσε ότι αποκλίνει ο λόγος του κόμματος από τα ιδεολογικά του θεμέλια. Αυτή η στάση, σε περιόδους πολιτικής πόλωσης και εσωστρέφειας, δεν είναι συνηθισμένη.

Η κορύφωση της αντιπαράθεσης ήρθε με την απόφαση της κομματικής ηγεσίας να τον διαγράψει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής, μετά από δημόσια άσκηση κριτικής. Σε μια πολιτική στιγμή όπου η πειθαρχία και η κομματική σύμπνοια θεωρούνται υπέρτατες αρετές, ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος επέλεξε έναν δρόμο σπάνιο: να μην κρατήσει τη βουλευτική του έδρα, αλλά να την παραδώσει στο κόμμα. Η πράξη αυτή, που δεν συναντάται συχνά στα νεότερα κοινοβουλευτικά πολιτικά δρώμενα της χώρας, αποτελεί ισχυρό μήνυμα. Είναι μήνυμα ότι η πολιτική δεν είναι παιχνίδι προσωπικών αξιώσεων, αλλά προϋποθέτει σεβασμό σε θεσμούς και αρχές.

Η διαδρομή του Κωνσταντινόπουλου δείχνει έναν πολιτικό που δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια στα δύσκολα μέτωπα, αλλά έμεινε να υποστηρίζει τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε συντηρητισμούς και λαϊκισμούς. Η στάση του, ακόμη και όταν ήρθε σε σύγκρουση με την κομματική ηγεσία, σφραγίστηκε από συνέπεια και αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ψηφοφόρους και στην παράταξη.

Αυτή η εμπειρία αφήνει ένα ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα: ότι πίστη στις ιδέες και ευθύνη στην πράξη μπορούν να συνυπάρχουν και να καθορίζουν την πολιτική διαδρομή ενός αντιπροέδρου της Βουλής και βουλευτή, ακόμη και σε εποχές όπου οι πολιτικές μάχες μοιάζουν πιο δύσκολες από ποτέ.