Ο πολιτικός αντίπαλος είναι η Δεξιά και η Ακροδεξιά καραδοκεί – Ακούν σε ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ.;

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Υπάρχει μια πολιτική αντίφαση που γίνεται ολοένα και πιο εμφανής στον προοδευτικό χώρο. Την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρά ζητήματα θεσμικής λογοδοσίας και κοινωνικής δυσαρέσκειας, οι ηγεσίες και στελέχη δυνάμεων της αντιπολίτευσης επιλέγουν να αναλώνονται σε μεταξύ τους αντιπαραθέσεις, συχνά με μεγαλύτερη ένταση από εκείνη που επιδεικνύουν απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.

Οι εκατέρωθεν επιθέσεις μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), οι προσωπικές αιχμές και οι δημόσιες αντιπαραθέσεις δημιουργούν μια εικόνα που δύσκολα συμβιβάζεται με την προοπτική μιας κοινής προοδευτικής διακυβέρνησης. Και αυτή η εικόνα μπορεί να εξελιχθεί σε ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το επιχείρημα που προσφέρεται στον Μητσοτάκη

Κάποια στιγμή, ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να απευθυνθεί στους πολίτες με μια απλή φράση: «Θέλετε πραγματικά αυτούς, που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, να κυβερνήσουν μαζί τη χώρα;»

Και τότε, όσο προοδευτικός κι αν είναι κάποιος, όσο βαθιά κι αν διαφωνεί με τη σημερινή κυβέρνηση, θα αναγνωρίσει ότι το συγκεκριμένο επιχείρημα διαθέτει μια πολιτική λογική που δεν μπορεί εύκολα να αγνοηθεί.

Ακόμη κι όταν προέρχεται από έναν πρωθυπουργό του οποίου η διακυβέρνηση έχει σημαδευτεί από την υπόθεση των υποκλοπών, την τραγωδία των Τεμπών, τις καταγγελίες και τις έρευνες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και από διαρκή ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών και την κυβερνητική λογοδοσία.

Γιατί η πολιτική αλλαγή δεν αρκεί να είναι επιθυμητή. Πρέπει να είναι και πειστική. Να στηρίζεται σε πρόσωπα, προγράμματα και πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να συνομιλήσουν, να συμφωνήσουν σε βασικές προτεραιότητες και να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης.

Όταν, αντιθέτως, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις κυριαρχούν, η συζήτηση μετατοπίζεται από τις ευθύνες της κυβέρνησης στην ικανότητα της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.

Ο πολιτικός αντίπαλος βρίσκεται στα δεξιά – Η Ακροδεξιά καραδοκεί

Το ουσιαστικό διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από τις προσωπικές φιλοδοξίες, τους κομματικούς συσχετισμούς και τις διαφωνίες μεταξύ πολιτικών στελεχών.

Η συντηρητική παράταξη εξακολουθεί να διαμορφώνει την κυβερνητική πολιτική, ενώ η Ακροδεξιά επιδιώκει να αξιοποιήσει την κοινωνική ανασφάλεια, την οικονομική πίεση και τη δυσπιστία απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς.

Σε αυτό το περιβάλλον, η διαρκής αντιπαράθεση μεταξύ προοδευτικών δυνάμεων δεν αποτελεί απλώς μια εσωτερική πολιτική διαφωνία. Δυσχεραίνει τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής προοπτικής, την οποία αναζητά ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εξαφανιστούν οι ιδεολογικές διαφορές ή να επιβληθούν συνεργασίες χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Ούτε ότι η προγραμματική σύγκλιση μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε γενικόλογες διακηρύξεις περί ενότητας.

Σημαίνει, όμως, ότι ο διάλογος αποτελεί προϋπόθεση πολιτικής ωριμότητας. Ότι η διαφωνία δεν χρειάζεται να μετατρέπεται σε προσωπική αντιπαλότητα και ότι η πολιτική αυτονομία δεν προϋποθέτει τη διαρκή απαξίωση πιθανών συνομιλητών.

Η κοινωνία περιμένει προτάσεις, όχι έναν ακόμη εμφύλιο

Οι πολίτες που αντιμετωπίζουν την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, την υποβάθμιση δημόσιων υπηρεσιών και την ανασφάλεια στην καθημερινότητά τους δεν έχουν την πολυτέλεια να παρακολουθούν επ’ αόριστον έναν ανταγωνισμό πολιτικών μηχανισμών.

Περιμένουν συγκεκριμένες απαντήσεις για την οικονομία, τη δημόσια υγεία, την παιδεία, την εργασία και τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών. Περιμένουν, κυρίως, να διαπιστώσουν εάν οι δυνάμεις που μιλούν για προοδευτική αλλαγή μπορούν να αναλάβουν και το πολιτικό βάρος που αυτή συνεπάγεται.

Η ευθύνη των ηγεσιών είναι επομένως συγκεκριμένη. Να αποσαφηνίσουν τις πολιτικές τους προτεραιότητες, να διατυπώσουν τις διαφωνίες τους με ουσιαστικούς όρους και να εξετάσουν με σοβαρότητα τις δυνατότητες προγραμματικής συνεννόησης.

Δεν είναι ώρα για παιδιαρίσματα. Είναι ώρα ευθύνης, διαλόγου και πολιτικής σοβαρότητας.

Η κοινωνία παρακολουθεί. Και όσο η συζήτηση στον προοδευτικό χώρο εξαντλείται στις μεταξύ του αντιπαραθέσεις, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από το πραγματικό ζητούμενο: τη συγκρότηση μιας αξιόπιστης πρότασης διακυβέρνησης, ικανής να σταθεί απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και να απαντήσει στις ανάγκες της χώρας.