Οι Δημοκρατικοί νίκησαν τον Τραμπ, αλλά η σημαντικότερη μάχη είναι στο εσωτερικό τους

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, οι Δημοκρατικοί ανέκτησαν τον έλεγχο της Βουλής και της Γερουσίας.
Ταυτόχρονα όμως, τουλάχιστον πέντε νέοι υποψήφιοι των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού κόμματος, εξελέγησαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων και άλλοι δύο σε πολιτειακές γερουσίες..

Μαζί με την Alexandria Ocasio-Cortez και τη Rashida Tlaib, που επανεξελέγησαν, η επιρροή τους συνεχίζει να αυξάνεται, ειδικά στους νέους που συμμετείχαν μαζικότερα από ποτέ σε εκλογική αναμέτρηση.

Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι ο αριθμός.

Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές (DSA) δεν αμφισβητούν μόνο τον Τραμπ

Αρκετοί από τους νεοεκλεγέντες δημοκρατικούς σοσιαλιστές χρειάστηκε πρώτα να νικήσουν στις προκριματικές εκλογές ισχυρούς εκπροσώπους του ίδιου τους του διεφθαρμένου κομματικού κατεστημένου.

Το DSA (Democratic Sosialists of America) δεν αρκείται απλώς στο να νικήσει τον Τραμπ, αλλά και να συγκρουστεί και με ένα κομματικό κατεστημένο που επί δεκαετίες μετακινείται προς τα δεξιά, προσπαθώντας να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους και χρηματοδότες απο τη Wall Street.

Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, οι Δημοκράτες Σοσιαλιστές προτείνουν μια καθαρά ταξική πολιτική.
Καθολική υγειονομική περίθαλψη, προσιτή κατοικία, δημόσια εκπαίδευση, ισχυρότερα εργατικά δικαιώματα και ανοιχτή σύγκρουση με την ολιγαρχία των δισεκατομμυριούχων.

Δεν υπόσχονται απλώς καλύτερη διαχείριση των ανισοτήτων.
Θέλουν να συγκρουστούν με τα συμφέροντα που τις δημιουργούν.

Ταλαρίκο και Ελ Σαγέντ – Σοσιαλιστική πολιτική χωρίς την ταμπέλα

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσες είναι οι νίκες δύο Δημοκρατικών που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως σοσιαλιστές, αλλά το πρόγραμμά τους εχει ξεκάθαρα ταξικό πρόσημο.

Ο James Talarico πέτυχε μια ιστορική νίκη στο Τέξας, όπου οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν γερουσιαστή για πρώτη φορά από το 1988.
Η ρητορική του έχει έντονο ταξικό χαρακτήρα.
Δεν παρουσιάζει τη μεγάλη πολιτική σύγκρουση ως αντιπαράθεση Αριστεράς και Δεξιάς, αλλά ως σύγκρουση ανάμεσα στους οικονομικά ισχυρούς και στην εργατική τάξη.
Παράλληλα, χρησιμοποιεί τη χριστιανική του πίστη για να μιλήσει για κοινωνική δικαιοσύνη, αμφισβητώντας το θρησκευτικό μονοπώλιο που επιχειρεί να επιβάλει το MAGA.

Στο Μίσιγκαν, ο Abdul El-Sayed εξελέγη γερουσιαστής, έχοντας προηγουμένως επικρατήσει απέναντι σε Δημοκρατικό αντίπαλο του κομματικού κατεστημένου, στις προκριματικές εκλογές (primaries).

Ο Ελ Σαγέντ απορρίπτει τον χαρακτηρισμό του σοσιαλιστή, ωστόσο, το πρόγραμμά του περιλαμβάνει σαφή στοιχεία της δημοκρατικής σοσιαλιστικής ατζέντας.

Καθολική δημόσια υγειονομική κάλυψη, φορολόγηση του πλούτου των δισεκατομμυριούχων, δημόσιος έλεγχος στρατηγικών υποδομών, αντιμετώπιση των μονοπωλίων και περιορισμός της επιρροής των επιχειρήσεων στην πολιτική.

Προτάσεις που μέχρι πρόσφατα το κομματικό κατεστημένο αντιμετώπιζε ως υπερβολικά αριστερές, βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο επιτυχημένων εκλογικών εκστρατειών.

Η σημαντικότερη μάχη ίσως δεν είναι απέναντι στον Τραμπ

Από τον Mamdani και την Ocasio-Cortez μέχρι τον Talarico και τον El-Sayed, διαφορετικές πολιτικές διαδρομές συναντιούνται στην αμφισβήτηση της οικονομικής εξουσίας και της επιρροής της πάνω στην πολιτική.

Δεν εκπροσωπούν όλοι την ίδια ιδεολογία, ωστόσο, αμφισβητούν, με διαφορετικό τρόπο και ένταση, την αντίληψη ότι οι Δημοκρατικοί πρέπει διαρκώς να μετατοπίζονται προς το Κέντρο για να κερδίζουν εκλογές.

Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πολιτική εξέλιξη αυτών των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.

Η ήττα των Ρεπουμπλικανών μπορεί να περιορίσει την εξουσία του Τραμπ για τα επόμενα δύο χρόνια, όμως η ενίσχυση της Αριστεράς πτέρυγας των Δημοκρατικών, μπορεί να αλλάξει την πολιτική ατζέντα.

Γιατί ο τραμπισμός δεν γεννήθηκε μόνο από την ισχύ της αμερικανικής συντηρητικής Δεξιάς, αλλά τροφοδοτήθηκε και από την κοινωνική ανασφάλεια, τις ανισότητες και την αδυναμία των Δημοκρατικών να δώσουν πειστικές απαντήσεις στην εργατική τάξη.

Η νίκη απέναντι στον Τραμπ αλλάζει τους συσχετισμούς στο Κογκρέσο και στη Βουλή των αντιπροσώπων, η νίκη όμως απέναντι στο κομματικό κατεστημένο των Δημοκρατικών θα μπορούσε να αλλάξει τους όρους με τους οποίους διεξάγεται συνολικά η πολιτική σύγκρουση στις ΗΠΑ και στον κόσμο.