Πικετί κατά Μακρόν: «Η νεολαία και η έρευνα θυσιάζονται» – Καταγγέλλει μείωση 20% στη χρηματοδότηση ανά φοιτητή

Σκληρή κριτική στην εκπαιδευτική πολιτική του Εμανουέλ Μακρόν ασκεί ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί, συνδέοντας ευθέως τις κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών στη Γαλλία με τη συρρίκνωση των δημόσιων πόρων για την ανώτατη εκπαίδευση και την έρευνα.

Σε ανάρτησή του, ο Πικετί υποστηρίζει ότι το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα αποτελεί ένδειξη του «λυκόφωτος του μακρονισμού», σημειώνοντας ότι οι νέοι διεκδικούν τη δυνατότητα να μορφωθούν και να έχουν ουσιαστική πρόσβαση στις σπουδές τους.

«Οι νέοι θέλουν να μορφωθούν και να έχουν πρόσβαση στις σπουδές, και μια ελιτίστικη εξουσία τούς απαντά μειώνοντας κατά 20% τον προϋπολογισμό ανά φοιτητή μεταξύ 2017 και 2026 και διαχειριζόμενη την έλλειψη μέσω ενός αδιαφανούς αλγορίθμου (Parcoursup)», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η μεγάλη πτώση επί προεδρίας Μακρόν

Ο Πικετί συνοδεύει την παρέμβασή του με γράφημα για την εξέλιξη της δημόσιας χρηματοδότησης της ανώτατης εκπαίδευσης και της έρευνας ανά φοιτητή στη Γαλλία την περίοδο 2008-2026.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει, η υποχώρηση γίνεται ιδιαίτερα έντονη από την έναρξη της προεδρίας Μακρόν το 2017, με τον σχετικό δείκτη να κατευθύνεται προς το 80 το 2026, έχοντας ως βάση το 100 το 2008. Το γράφημα φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Η γαλλική νεολαία και έρευνα θυσιάζονται».

Η παρέμβαση του Πικετί δεν περιορίζεται, συνεπώς, σε μια κριτική για τη διαχείριση της εκπαίδευσης. Εντάσσει το ζήτημα σε μια ευρύτερη πολιτική και κοινωνική αμφισβήτηση του μακρονισμού, με αιχμή τη θέση των νέων σε ένα σύστημα που, κατά την κριτική του, περιορίζει σταδιακά τους δημόσιους πόρους ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τους μηχανισμούς επιλογής για την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η αναφορά του στο Parcoursup, την ψηφιακή πλατφόρμα μέσω της οποίας οργανώνεται μεγάλο μέρος της πρόσβασης των αποφοίτων στη γαλλική ανώτατη εκπαίδευση, είναι επίσης πολιτικά φορτισμένη: ο Πικετί μιλά για έναν «αδιαφανή αλγόριθμο» που καλείται, όπως υποστηρίζει, να διαχειριστεί την έλλειψη αντί να αντιμετωπίσει την υποχρηματοδότηση.

Με τη Γαλλία να βρίσκεται αντιμέτωπη με νέες κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις, η παρέμβαση του γνωστού οικονομολόγου επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα κεντρικά ερωτήματα της μετα-Μακρόν εποχής: ποιος πληρώνει τελικά το κόστος μιας πολιτικής που επί χρόνια παρουσίαζε τις περικοπές και την επιλεκτικότητα ως εκσυγχρονισμό.