«Προσωπική διαφορά: Ο μύθος των παροχών και η πραγματικότητα των συντάξεων»

Ο μύθος της «προσωπικής διαφοράς» και η αλήθεια πίσω από τις εξαγγελίες

Στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει την «προσωπική διαφορά» ως ένα από τα θετικά μέτρα στήριξης των συνταξιούχων. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και, σύμφωνα με γνώστες του ασφαλιστικού, αποκαλύπτει μια τεράστια κοινωνική αδικία.

Η προσωπική διαφορά δεν καταργείται, αλλά επανέρχεται νομότυπα για μια συγκεκριμένη κατηγορία: τους συνταξιούχους που είχαν κατοχυρώσει δικαιώματα πριν από τον νόμο Κατρούγκαλου (Ν. 4387/2016). Πρόκειται κυρίως για «παλιούς» συνταξιούχους, οι οποίοι συνεχίζουν να λαμβάνουν μια πρόσθετη παροχή που εξισορροπεί τις μειώσεις στις συντάξεις τους.

Αντίθετα, οι «νέοι» συνταξιούχοι, μετά το 2016, βρέθηκαν σε εντελώς διαφορετικό καθεστώς. Εκτός από λίγες περιπτώσεις που τα πρώτα χρόνια πήραν μια μικρή προσωπική διαφορά 10-20%, οι περισσότεροι δεν λαμβάνουν καμία πρόσθετη ενίσχυση. Στην πράξη, οι συντάξεις τους είναι μειωμένες έως και 40% σε σχέση με εκείνες των «παλιών» συνταξιούχων.

Το αποτέλεσμα είναι η ύπαρξη δύο ταχυτήτων στο ίδιο ασφαλιστικό σύστημα – με κοινά ταμεία, κοινές εισφορές, κοινό κουμπαρά. Αντί για εξισορρόπηση, δημιουργείται μόνιμη στρέβλωση και βαθιά αδικία.

Αυτό ακριβώς καταλογίζουν στην κυβέρνηση οι ειδικοί: αντί να λάβει ουσιαστικά μέτρα για τη μείωση της ανισότητας μεταξύ «παλιών» και «νέων» συνταξιούχων, έρχεται να επιβεβαιώσει μια κατάσταση που διατηρεί τους μεν ευνοημένους και τους δε σε μόνιμη απώλεια.

Το ζήτημα, μάλιστα, παραμένει χαμηλά στη δημόσια συζήτηση, παρότι αφορά εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους. Και η ουσία είναι μία: δεν πρόκειται για «κατσίκα του γείτονα», αλλά για το πώς κατανέμεται δίκαια ή άδικα το ίδιο ασφαλιστικό κεφάλαιο σε μια κοινωνία που γερνάει.