Συνέδριο ΠΑΣΟΚ: Ισορροπία δυνάμεων, σαφές «όχι» στη ΝΔ και κρίσιμη δοκιμασία η κάλπη της Κεντρικής Επιτροπής

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Σε κλίμα ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης ολοκληρώνεται το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με τις εσωκομματικές αντιθέσεις να υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη πολιτικής συνοχής ενόψει ενός ενδεχόμενου εκλογικού αιφνιδιασμού.

Η προαναγγελθείσα σύγκρουση δεν εκδηλώθηκε. Αντιθέτως, οι βασικές τάσεις του κόμματος οδηγήθηκαν σε έναν συμβιβασμό, ο οποίος αποτυπώνεται τόσο στο πολιτικό κείμενο όσο και στις οργανωτικές επιλογές που εγκρίθηκαν.

Ο πρόεδρος Νίκος Ανδρουλάκης διατήρησε τον έλεγχο των διαδικασιών και των συσχετισμών, ωστόσο αναγκάστηκε να ενσωματώσει κρίσιμες αιχμές της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Το αίτημα για σαφή δέσμευση περί μη συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία μετά τις εκλογές, που προωθήθηκε συστηματικά από τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρης Δούκας, τον Παύλος Γερουλάνος και τον Μιχάλης Κατρίνης, κατέστη τελικώς κεντρικό στοιχείο της πολιτικής απόφασης.

Παρά τις επιφυλάξεις στελεχών που κινούνται προς πιο κεντρογενείς ή «ρεαλιστικές» γραμμές συνεργασιών, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου και ο Νίκος Χριστοδουλάκης, η σχετική διατύπωση εγκρίθηκε ομόφωνα. Καθοριστική υπήρξε η συμβολή του Κώστας Σκανδαλίδης, ο οποίος λειτούργησε ως εγγυητής συνθετικής λύσης, διαμορφώνοντας ένα κείμενο που γεφυρώνει τις αντιθέσεις χωρίς να αφήνει περιθώρια διφορούμενων ερμηνειών.

Η εξέλιξη αυτή αποφόρτισε την ατμόσφαιρα και απέτρεψε την κατάθεση ξεχωριστού πολιτικού κειμένου από την πλευρά Δούκα – Γερουλάνου, κίνηση που θα σηματοδοτούσε ανοιχτή ρήξη. Ιδίως για τον δήμαρχο Αθηναίων, που είχε αναγάγει το ζήτημα της στρατηγικής αυτονομίας σε κεντρικό διακύβευμα του συνεδρίου, η ενσωμάτωση της θέσης συνιστά σαφή πολιτική καταγραφή.

Στο πεδίο των καταστατικών αλλαγών, η ηγετική ομάδα προχώρησε σε στοχευμένες υποχωρήσεις. Αποσύρθηκε η πρόβλεψη για υποχρεωτική σύγκληση συνεδρίου πριν από κάθε εκλογή αρχηγού, καθώς και το όριο συγκέντρωσης του 15% των συνέδρων ως προϋπόθεση για την υποβολή υποψηφιότητας.

Οι αλλαγές αυτές εκλήφθηκαν ως προσπάθεια εκτόνωσης των αντιδράσεων και περιορισμού των εντυπώσεων περί αυστηροποίησης των εσωκομματικών κανόνων.

Το αποτέλεσμα είναι μια εύθραυστη ισορροπία. Από τη μία πλευρά, η εσωκομματική αντιπολίτευση καταγράφει μια ουσιαστική πολιτική νίκη. Από την άλλη, ο κ. Ανδρουλάκης διασφαλίζει χρόνο και σχετική ηρεμία, σε μια περίοδο κατά την οποία είχε δεχθεί πίεση για χειρισμούς όπως η διαγραφή του Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος.

Το ενδιαφέρον μεταφέρεται πλέον στην εκλογή της νέας Κεντρικής Επιτροπής, που αποτελεί και το τελευταίο, αλλά κρίσιμο, πεδίο αναμέτρησης. Η προεδρική πλευρά επιδιώκει να εξασφαλίσει καθαρή πλειοψηφία στο όργανο, ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο των μελλοντικών αποφάσεων και να αποτρέψει νέους κύκλους αμφισβήτησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κάλπη δεν αφορά μόνο τη σύνθεση ενός οργάνου, αλλά τη διαμόρφωση των εσωτερικών ισορροπιών της επόμενης ημέρας. Το συνέδριο μπορεί να έκλεισε χωρίς ρήξεις, ωστόσο η πραγματική δοκιμασία για την ενότητα και τη στρατηγική συνοχή του κόμματος μετατίθεται στο άμεσο πολιτικό μέλλον, υπό τη σκιά των εκλογικών σεναρίων που παραμένουν ενεργά.