Θέλουμε πολιτική αλλαγή ή απλώς να τη συζητάμε;

Η συζήτηση που άνοιξε τις τελευταίες εβδομάδες στο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Αντί όμως να επικεντρωθεί στο πώς η παράταξη θα πρωταγωνιστήσει στην πολιτική αλλαγή που ζητά η κοινωνία, εγκλωβίστηκε σε μια ανούσια αντιπαράθεση γύρω από το αυτονόητο.

Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Ο Χάρης Δούκας είπε ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποτελέσει τον καταλύτη μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και ότι οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να κλείσουμε τον δρόμο σε μια τρίτη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία της Νέας Δημοκρατίας.

Πού ακριβώς βρίσκεται η πολιτική αίρεση;

Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας ή κόμμα διαμαρτυρίας;

Διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα ή αρκείται στο να καταγράφει διαφωνίες από τα έδρανα της αντιπολίτευσης;

Οι πολίτες δεν αναζητούν έναν ακόμη σχολιαστή της κυβερνητικής πολιτικής. Αναζητούν μια πειστική εναλλακτική. Αναζητούν μια δύναμη που θα μπορέσει να μετατρέψει το κοινωνικό αίτημα για πολιτική αλλαγή σε κυβερνητική προοπτική.

Και αυτό ακριβώς περιέγραψε ο Δήμαρχος Αθηναίων.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι η ίδια λογική εφαρμόζεται ήδη στην πράξη από στελέχη και παρατάξεις που στηρίζονται από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Στην Κεντρική Μακεδονία, η παράταξη που υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ έχει ανοίξει δημόσια τη συζήτηση για την ανάγκη πολιτικών συγκλίσεων και διαλόγου μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων, με στόχο να τερματιστεί η πολυετής κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Κανείς δεν θεώρησε τότε ότι απειλείται η αυτονομία της παράταξης.

Κανείς δεν υποστήριξε ότι η αναζήτηση συγκλίσεων συνιστά εγκατάλειψη των πολιτικών θέσεων.

Κανείς δεν κατηγόρησε όσους συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια ότι παρεκκλίνουν από τις αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ.

Αντιθέτως, όλοι αναγνωρίζουν ότι για να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί απαιτείται διάλογος, συνεννόηση και διαμόρφωση πλειοψηφικών ρευμάτων.

Γιατί λοιπόν αυτό θεωρείται λογικό στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αλλά απαγορευμένο όταν η συζήτηση αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας;

Η πολιτική αλλαγή δεν πρόκειται να προκύψει από κάποιο ιστορικό ατύχημα. Δεν θα εμφανιστεί ως «μάνα εξ ουρανού». Θα είναι αποτέλεσμα πολιτικής προετοιμασίας, κοινωνικών συμμαχιών, προγραμματικών δεσμεύσεων και πολιτικής ωριμότητας.

Το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να υπερασπίζεται την πολιτική του αυτονομία. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία μπορεί να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Άλλο όμως η αυτονομία και άλλο η πολιτική μοναξιά.

Άλλο η αυτόνομη πορεία και άλλο η άρνηση να συζητηθεί η επόμενη ημέρα.

Οι πολίτες ζητούν απαντήσεις. Θέλουν να γνωρίζουν ποιο είναι το σχέδιο για να φύγει η σημερινή κυβέρνηση. Θέλουν να γνωρίζουν ποια πολιτική πλειοψηφία μπορεί να εγγυηθεί μια διαφορετική πορεία για τη χώρα.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πολιτικό ερώτημα.

Θέλουμε πράγματι να τελειώσει ο κύκλος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της «μεταμφιεσμένης» σε κεντρώα Δεξιάς ή όχι;

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε ο πολιτικός διάλογος δεν μπορεί να αποτελεί ταμπού.

Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απειλή.

Δεν μπορεί να θεωρείται εσωκομματικό παράπτωμα η αναζήτηση των όρων που θα επιτρέψουν στη δημοκρατική παράταξη να επιστρέψει σε τροχιά διακυβέρνησης.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή.

Η Νέα Δημοκρατία δεν φοβάται μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Δεν φοβάται τα παράλληλα κομματικά ακροατήρια. Δεν φοβάται τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

Αυτό που φοβάται είναι η στιγμή που οι δυνάμεις της προοδευτικής αντιπολίτευσης θα αρχίσουν να συζητούν σοβαρά για το πώς μπορεί να υπάρξει πολιτική αλλαγή.

Γιατί τότε το αίτημα του 70% της κοινωνίας θα αρχίσει να αποκτά πραγματική πολιτική έκφραση.

Και τότε θα γίνει ορατός ο κίνδυνος που η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει: να αποκτήσει η κοινωνική πλειοψηφία που ζητά αλλαγή έναν αξιόπιστο πολιτικό φορέα που θα μπορέσει να την οδηγήσει στην εξουσία.

Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος του ΠΑΣΟΚ.

Όχι να διαχειριστεί την αντιπολίτευση.

Αλλά να ηγηθεί της πολιτικής αλλαγής.