Το κρίσιμο ερώτημα για το Συνέδριο της ΕΛ.Α.Σ. και η απορία για το Παρίσι του Τσίπρα

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) προχωρά στην προετοιμασία του Προγραμματικού της Συνεδρίου, το οποίο σχεδιάζεται για τα τέλη Ιανουαρίου ή τις αρχές Φεβρουαρίου του 2027. Πρόκειται για μια σημαντική πολιτική διαδικασία, καθώς ο νέος φορέας του Αλέξη Τσίπρα καλείται να παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις διακυβέρνησης και να αποσαφηνίσει τη στρατηγική του ενόψει των εθνικών εκλογών.

Η απόφαση για τη διεξαγωγή Προγραμματικού Συνεδρίου αποτελεί θετική εξέλιξη για τον δημόσιο διάλογο. Πέρα, όμως, από τις προγραμματικές εξαγγελίες, υπάρχει ένα ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα που αναμένεται να απασχολήσει τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο: ποια θα είναι η στάση της ΕΛ.Α.Σ. απέναντι στο ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία ή άλλες δυνάμεις της Δεξιάς;

Το ΠΑΣΟΚ απέκλεισε τη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία – Θα ακολουθήσει η ΕΛ.Α.Σ.;

Το ΠΑΣΟΚ, με ομόφωνη απόφαση του Συνεδρίου του τον Μάρτιο του 2026, απέκλεισε ρητά κάθε ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία. Η απόφαση αυτή απέκτησε ιδιαίτερη πολιτική σημασία, καθώς μετέτρεψε μια δημόσια τοποθέτηση σε συλλογική συνεδριακή δέσμευση.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επανειλημμένα προσδιορίσει τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως πολιτικούς αντιπάλους, ενώ έχει μιλήσει για την ανάγκη προοδευτικής διακυβέρνησης. Εκείνο που μένει να αποσαφηνιστεί είναι εάν η ΕΛ.Α.Σ. θα προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, υιοθετώντας αντίστοιχη ρητή συνεδριακή απόφαση που θα αποκλείει τη συνεργασία με τη Δεξιά, ανεξαρτήτως προσώπων και μετεκλογικών συσχετισμών.

Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει μιας εκλογικής αναμέτρησης στην οποία οι κυβερνητικές συνεργασίες ενδέχεται να βρεθούν στο επίκεντρο. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν πριν από την κάλπη όχι μόνο τα προγράμματα των κομμάτων, αλλά και τα όρια των πιθανών πολιτικών τους συνεργασιών.

Η απορία για το Παρίσι και η κρίσιμη συγκυρία για την Αυτοδιοίκηση

Την ίδια στιγμή, ένα ακόμη πολιτικό ερώτημα προκύπτει από την επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να πραγματοποιήσει επαφές στο Παρίσι, ενώ στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη το Συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), με την Τοπική Αυτοδιοίκηση να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης, στελέχωσης και θεσμικής αυτοτέλειας.

Οι δήμαρχοι συζητούν για την οικονομική ασφυξία των δήμων, την υποστελέχωση των υπηρεσιών και τις επιπτώσεις των κυβερνητικών επιλογών στην καθημερινότητα των πολιτών. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δέχεται έντονη κριτική για τη μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς αντίστοιχους πόρους, ενώ η Αυτοδιοίκηση διεκδικεί ουσιαστικότερο ρόλο στη λήψη αποφάσεων.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρουσία του πρώην πρωθυπουργού στη γαλλική πρωτεύουσα δημιουργεί μια εύλογη πολιτική απορία: Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να βρίσκεται στο Παρίσι για διεθνείς πολιτικές επαφές, την ώρα που η ελληνική Αυτοδιοίκηση συζητά ζητήματα καθοριστικά για το μέλλον της;

Η διεθνής δραστηριότητα ενός πολιτικού αρχηγού είναι ασφαλώς σημαντική. Εξίσου σημαντική, ωστόσο, είναι και η ουσιαστική πολιτική παρέμβαση στα μεγάλα εσωτερικά ζητήματα, ιδιαίτερα όταν αυτά αφορούν έναν θεσμό τόσο κρίσιμο για την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατική λειτουργία όσο η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Οι επαφές με τη γαλλική Αριστερά και η απουσία Μελανσόν

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το πολιτικό σκέλος της επίσκεψης Τσίπρα στη Γαλλία. Ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ. επιδίωξε επαφές με δυνάμεις της γαλλικής Αριστεράς, χωρίς όμως να συναντηθεί με τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η απουσία της συγκεκριμένης συνάντησης αποκτά ενδιαφέρον εξαιτίας της πολιτικής ιστορίας των δύο ανδρών. Ο Μελανσόν είχε ασκήσει έντονη κριτική στον Αλέξη Τσίπρα το 2015, μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου, εκφράζοντας τη διαφωνία του με την αποδοχή της συμφωνίας με τους ευρωπαίους πιστωτές.

Η τότε διαφωνία δεν ήταν προσωπική, αλλά βαθιά πολιτική. Αφορούσε τη στάση της ευρωπαϊκής Αριστεράς απέναντι στις πολιτικές λιτότητας και τα όρια των συμβιβασμών με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Σήμερα, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό πρόσωπο της γαλλικής αριστερής αντιπολίτευσης, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να διαμορφώσει εκ νέου ένα ευρωπαϊκό προοδευτικό προφίλ. Η απουσία μιας συνάντησης μεταξύ τους προκαλεί πολιτικό ενδιαφέρον, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι υπήρξε άρνηση ή νέα αντιπαράθεση.

Για την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, το προσεχές Προγραμματικό Συνέδριο αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία να αποσαφηνίσει τόσο τις προγραμματικές της προτεραιότητες όσο και τη μετεκλογική της στρατηγική. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στο εάν θα υπάρξει μια σαφής συνεδριακή απόφαση για τον αποκλεισμό συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία και τη Δεξιά γενικότερα, ώστε να είναι ξεκάθαρο το πολιτικό τοπίο της επόμενης ημέρας.