“Το μόνο πράγμα που είναι πιο δυνατό από το μίσος, είναι η αγάπη” – Το “Superbowl” που έβγαλε τον Τραμπ από τα ρούχα του

Από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας, η εξουσία είχε πάντα ένα σταθερό άγχος: τους πολλούς. Όχι ως άθροισμα μονάδων, αλλά ως συλλογικό υποκείμενο που παύει να φοβάται, που παύει να υπακούει, που παύει να θεωρεί τα «συμφέροντα» φυσικό νόμο. Οι τύραννοι, οι ολιγαρχίες και τα καθεστώτα δεν έτρεμαν ποτέ τόσο τις ιδέες, όσο τη στιγμή που αυτές αποκτούν σώμα, φωνή και κοινό βηματισμό

Το Super Bowl, το κατεξοχήν υπερθέαμα της αμερικανικής ισχύος, της διαφήμισης και της μαζικής κατανάλωσης, λειτούργησε για ακόμη μία φορά ως καθρέφτης των αντιφάσεων της εποχής. Εκεί όπου το θέαμα υποτίθεται πως απονευρώνει την πολιτική, η πολιτική επιστρέφει από το παράθυρο, φορτισμένη και απρόβλεπτη. Ένα σύνθημα, μια χειρονομία, μια σκηνική επιλογή αρκούν για να διαταράξουν τη βολική ουδετερότητα που επιβάλλει η εξουσία.

Η παρουσία καλλιτεχνών όπως ο Bad Bunny και η Lady Gaga δεν ήταν απλώς μια μουσική παρένθεση. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η ποπ κουλτούρα, όσο κι αν εμπορευματοποιείται, παραμένει πεδίο σύγκρουσης. Ότι μπορεί, υπό συνθήκες, να μετατραπεί σε φορέα πολιτικού μηνύματος, να αγγίξει τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που ζει ανάμεσα στον φόβο και την οργή. Και αυτό ακριβώς είναι που «έβγαλε από τα ρούχα του» τον Ντόναλντ Τραμπ και κάθε Τραμπ της εποχής μας: όχι ένα τραγούδι, αλλά το ενδεχόμενο οι πολλοί να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτό.

Η αντίδραση της εξουσίας απέναντι σε τέτοιες στιγμές είναι πάντα η ίδια. Υποτίμηση, χλεύη, ηθικός πανικός. Γιατί πίσω από το γκλίτερ και τα φώτα, αυτό που πραγματικά φοβούνται είναι η ρωγμή στο αφήγημα. Η στιγμή που το «απολιτικό» παύει να είναι τέτοιο και μετατρέπεται σε υπαινιγμό συλλογικής δύναμης.

Σε έναν κόσμο όπου η δημοκρατία συρρικνώνεται και η ανισότητα βαθαίνει, ακόμη και ένα σύνθημα σε ένα γήπεδο μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση. Ότι οι πολλοί, όταν ενωθούν, παραμένουν ο μόνος πραγματικός εφιάλτης της εξουσίας.