“Βολές” Λιακούλη κατά της κυβέρνησης ΝΔ για ΟΠΕΚΕΠΕ και κράτος Δικαίου

Αναλυτικά η τοποθέτηση της Ευαγγελίας Λιακούλη:

Σε μια νομοθετική κίνηση που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως αθώα ή τεχνική, το Υπουργείο Δικαιοσύνης επέλεξε να παρεμβάλει διάταξη μείζονος θεσμικής σημασίας σε ένα άσχετο νομοσχέδιο, το οποίο αφορούσε τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Ανάμεσα σε διοικητικές ρυθμίσεις, παρεισέφρησε μια πρόβλεψη που ανατρέπει τον πυρήνα της δικαστικής κρίσης στο οικογενειακό δίκαιο και ειδικότερα στις υποθέσεις επιμέλειας ανηλίκων.

Η διάταξη εισάγει μια ενδιάμεση και ταχύρρυθμη διαδικασία, αποκλειστικά για τις δίκες επιμέλειας, μέσω της οποίας μπορεί να μεταβληθεί μια ήδη εκδοθείσα δικαστική απόφαση, πριν ακόμη κριθεί η υπόθεση από το Εφετείο. Με τον τρόπο αυτό, ανοίγει θεσμικά η «πόρτα» ώστε δικαστικές κρίσεις να ανατρέπονται σχεδόν άμα τη γενέσει τους, εφόσον δεν είναι αρεστές, με μια γενική και αόριστη επίκληση «κακής εκτίμησης των συνθηκών».

Η προβλεπόμενη διαδικασία κινείται κατά προτεραιότητα, με χαρακτηριστικά εξπρές, παρακάμπτοντας τις πάγιες εγγυήσεις που ήδη προβλέπει το δικαιϊκό μας σύστημα. Δεν απαιτείται αναμονή απόφασης Εφετείου, ούτε καν προσφυγή στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, υπονομεύοντας ευθέως την αρχή της ασφάλειας δικαίου και της δικαστικής σταθερότητας.

Ακριβώς για αυτούς τους λόγους, το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε τη συγκεκριμένη ρύθμιση, επισημαίνοντας τον κραυγαλέα φωτογραφικό της χαρακτήρα. Πρόκειται για διάταξη που εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς και πρόσωπα, σε βάρος της θεσμικής τάξης και της ισονομίας, με την πολιτική ευθύνη να βαραίνει αποκλειστικά την κυβερνητική πλειοψηφία.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, που θεσμικά οφείλει να λειτουργεί ως θεματοφύλακας του κράτους δικαίου, εμφανίζεται να προσαρμόζει προκλητικά τη νομοθεσία –και μάλιστα τους Κώδικες, τη ραχοκοκαλιά του νομικού μας συστήματος– στις επιδιώξεις της Νέας Δημοκρατίας και των ομογάλακτων μηχανισμών της. Η κοινοβουλευτική διαδικασία ευτελίζεται, με τροποποιήσεις που εισάγονται χωρίς διαβούλευση, χωρίς νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και χωρίς στοιχειώδες θεσμικό σχέδιο.

Οι συνέπειες δεν είναι απλώς νομικές, αλλά βαθιά πολιτικές και κοινωνικές. Η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη και στους θεσμούς πλήττεται ευθέως, σε μια περίοδο όπου η θεσμική αξιοπιστία βρίσκεται ήδη υπό πίεση. Η προστασία των συμφερόντων των παιδιών, καθώς και η ρύθμιση της επιμέλειας και της επικοινωνίας με γνώμονα την ορθή ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη, συνιστούν κεφαλαιώδες ζήτημα και αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση της Πολιτείας.

Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εργαλείο προσωπικών αντιδικιών ή κομματικών εξυπηρετήσεων. Η συγκεκριμένη πρακτική συνιστά προσβολή για το κράτος δικαίου, για τον νομικό μας πολιτισμό και για την ίδια την ηθική τάξη που οφείλει να υπηρετεί η έννομη πολιτεία.