Άννα Διαμαντοπούλου: “Εμμονή” η πρόταση Δούκα για ψήφισμα της μη συγκυβέρνησης με τη ΝΔ

Στο ήδη βαρύ πολιτικό φορτίο της συζήτησης προστίθεται και μια παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί χωρίς σοβαρό έλλειμμα μνήμης.

Η Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία χαρακτήρισε «εμμονική» την πρόταση του Χάρη Δούκα για ψήφισμα στο συνέδριο περί μη συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία, υπήρξε κεντρικό στέλεχος της κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου, δηλαδή της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ. Μιας κυβέρνησης που σχηματίστηκε αμέσως μετά την ανατροπή, με εσωκομματικές και διακομματικές διεργασίες, του εκλεγμένου πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου.

Επίσης, δεν γίνεται να ξεχάσουμε πως η Άννα Διαμαντοπούλου πέρα από τα χρόνια που απηχε από τον πολιτικό χώρο του ΠΑΣΟΚ (η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά το έχει πει καθαρά: “Δεν ανήκει στο ΠΑΣΟΚ η κ. Διαμαντοπούλου” , ήταν και προσωπική πρόταση Μητσοτάκη για την διεκδίκηση της Προεδρίας του ΟΟΣΑ

Το ιστορικό αυτό γεγονός δεν αποτελεί απλή υποσημείωση. Φωτίζει με πολιτική ακρίβεια τη σημερινή αντίφαση. Εκείνοι που συμμετείχαν ενεργά σε μια συγκυβέρνηση με τη Δεξιά, σε μια από τις πιο κρίσιμες και τραυματικές στιγμές της μεταπολιτευτικής ιστορίας, εμφανίζονται σήμερα να απορρίπτουν ως «εμμονή» την πρόταση για ένα καθαρό, δεσμευτικό πολιτικό όριο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Όχι σε επίπεδο προεκλογικής ρητορικής, αλλά ως απόφαση συνεδρίου, δηλαδή του ανώτατου δημοκρατικού οργάνου του κόμματος.

Η πρόταση Δούκα δεν είναι ούτε τακτικισμός ούτε σύνθημα. Είναι απόπειρα πολιτικής αποκατάστασης της αξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε μια κοινωνία που έχει βιώσει, επανειλημμένα, τη διάψευση προεκλογικών διακηρύξεων μέσω μετεκλογικών «αναγκαιοτήτων».

Είναι μια πρόταση που επιχειρεί να κλείσει οριστικά την πόρτα σε σενάρια συγκυβέρνησης με τη Δεξιά, τα οποία στο παρελθόν κόστισαν στο κόμμα στρατηγικά, πολιτικά και ηθικά.

Το γεγονός ότι αυτή η πρόταση χαρακτηρίζεται «εμμονική» από πρόσωπα που έχουν ταυτιστεί με την πιο καθαρή εκδοχή σύμπλευσης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, ενισχύει το αίσθημα διγλωσσίας και πολιτικής αμηχανίας. Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία στρατηγικής. Πρόκειται για σύγκρουση δύο αντίθετων πολιτικών αντιλήψεων: από τη μία, η λογική των ανοιχτών θυρών και των «ρεαλιστικών» συμβιβασμών· από την άλλη, η ανάγκη καθαρών γραμμών, δημοκρατικής εντολής και πολιτικής εντιμότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση Δούκα για ανοιχτό κόμμα, διαφάνεια, συμμετοχή και σαφή προγραμματικά όρια αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Όχι ως εσωκομματική διαφοροποίηση, αλλά ως απάντηση σε ένα ιστορικό τραύμα που παραμένει ανοιχτό. Και όσο η ηγεσία αποφεύγει να τοποθετηθεί καθαρά, τόσο η κοινωνία θα θυμάται ποιοι μιλούν για το μέλλον και ποιοι υπερασπίζονται, ακόμη και σήμερα, τις επιλογές του χθες.