Από το :”Αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ είναι η Δεξιά” στην πολιτική “στρατηγική” προσέγγισης σε ψηφοφόρους και στελέχη της ΝΔ

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν άφησε ποτέ περιθώρια παρερμηνειών. Με πολιτική καθαρότητα και ιδεολογική αυτοπεποίθηση διατύπωσε το θεμελιακό αξίωμα του ΠΑΣΟΚ: ο ιστορικός και πολιτικός του αντίπαλος είναι η Δεξιά.

Το σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» δεν υπήρξε απλώς ρητορικό εργαλείο μιας εποχής, αλλά συμπύκνωση κοινωνικών εμπειριών, ταξικών συγκρούσεων και δημοκρατικών τραυμάτων. Ήταν η συλλογική μνήμη ενός χώρου που γεννήθηκε για να ανατρέψει, όχι να διαχειριστεί, το δεξιό καθεστώς εξουσίας.

Σήμερα, η πολιτική γραμμή που αρθρώνεται από την υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, Άννα Διαμαντοπούλου, μοιάζει να αποκόπτεται επικίνδυνα από αυτή την παρακαταθήκη. Με δηλώσεις που απορρίπτουν κάθε σκέψη συμπαράταξης με άλλες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις και με έμφαση σε μια «διεύρυνση» ασαφούς περιεχομένου, η ηγετική ομάδα της Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται να επενδύει σε μια στρατηγική αριθμητικής και όχι πολιτικής.

Η επίκληση της «αυτόνομης καθόδου» και του «αμφίπλευρου ανοίγματος» αποκτά προβληματικό χαρακτήρα όταν μεταφράζεται σε πρόσκληση προς πρόσωπα και ακροατήρια που στήριξαν ενεργά τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια κυβέρνηση που ταυτίστηκε με τις υποκλοπές, τη θεσμική εκτροπή, τη διεύρυνση των ανισοτήτων και την αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους δεν αποτελεί απλώς έναν εναλλακτικό πολιτικό σταθμό απογοητευμένων ψηφοφόρων.

Αποτελεί τον πυρήνα του προβλήματος που το ΠΑΣΟΚ, ιστορικά, όφειλε να αντιμετωπίζει.
Η διεύρυνση, για να έχει πολιτικό νόημα και κοινωνική γείωση, δεν μπορεί να είναι ιδεολογικά ουδέτερη. Δεν είναι λογιστική άσκηση μετακίνησης ψηφοφόρων, ούτε ευκαιριακή συγκόλληση προσώπων χωρίς σαφές αξιακό πρόσημο. Είναι διαδικασία πολιτικής ανασύνταξης με καθαρό μέτωπο απέναντι στη Δεξιά και τις πολιτικές της. Διαφορετικά, κινδυνεύει να εκληφθεί ως μετάλλαξη και όχι ως αναγέννηση.

Το πραγματικό στοίχημα για το ΠΑΣΟΚ δεν βρίσκεται στην προσέλκυση όσων «δοκίμασαν» τη Δεξιά και απογοητεύτηκαν, αλλά στην επανασύνδεση με τα κοινωνικά στρώματα που εγκατέλειψαν την πολιτική από απογοήτευση και θυμό. Εκείνους που δεν βλέπουν σήμερα καμία πειστική εναλλακτική απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που αναπαράγεται με διαφορετικά πρόσωπα αλλά την ίδια λογική.

Χωρίς σαφή ιδεολογική γραμμή και χωρίς προγραμματική αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία, κάθε συζήτηση περί διεύρυνσης παραμένει κενή περιεχομένου και πολιτικά επικίνδυνη.