Η αλαζονεία της εξουσίας και η αυταπάτη της πολιτικής μοναξιάς

Γράφει η Ελένη Μακρινα – Παρης

Η φθορά μιας κυβέρνησης δεν ξεκινά όταν υποχωρούν τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις. Ξεκινά όταν η κοινωνία παύει να αισθάνεται ότι ακούγεται. Όταν η καθημερινότητα συγκρούεται με την πολιτική αφήγηση και η απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και το πολιτικό σύστημα διευρύνεται επικίνδυνα.

Η συστηματική απαξίωση των θεσμών, η αίσθηση ότι η λογοδοσία δεν εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο για όλους, η οικονομική ανασφάλεια, η ακρίβεια που εξακολουθεί να εξαντλεί τα εισοδήματα, η κρίση αξιοπιστίας των μέσων ενημέρωσης και η ανησυχία για την ασφάλεια συνθέτουν ένα περιβάλλον έντονης κοινωνικής δυσπιστίας.

Σε αυτό το σκηνικό, η εικόνα ενός πρωθυπουργού που εμφανίζεται ως ο μοναδικός εγγυητής της σταθερότητας ενισχύει την αίσθηση ότι η εξουσία λειτουργεί χωρίς ουσιαστική αυτοκριτική. Η ιστορία, όμως, έχει δείξει ότι όταν η πολιτική εξουσία αντιμετωπίζει τη δυσαρέσκεια ως πρόσκαιρο θόρυβο και όχι ως προειδοποιητικό μήνυμα, ανοίγει τον δρόμο στην αποστασιοποίηση των πολιτών από το δημοκρατικό σύστημα.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην κυβέρνηση. Αλαζονεία επιδεικνύουν και οι πολιτικές δυνάμεις που εξακολουθούν να μιλούν για αυτοδύναμες πορείες, αγνοώντας ότι η ελληνική κοινωνία έχει πλέον εισέλθει σε μια εποχή πολυκερματισμού. Η πραγματικότητα δεν ευνοεί τις μονοκομματικές λογικές αλλά απαιτεί κουλτούρα συνεργασιών, προγραμματικές συγκλίσεις και πολιτική ωριμότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγάλη πλειονότητα των ευρωπαϊκών κρατών κυβερνάται από κυβερνήσεις συνεργασίας. Οι συναινέσεις δεν αποτελούν ένδειξη αδυναμίας, αλλά στοιχείο ώριμων δημοκρατιών που αναζητούν σταθερές λύσεις μέσα από τον διάλογο.

Το πραγματικό δίλημμα των επόμενων εκλογών δεν θα είναι ποιος θα κυβερνήσει μόνος του. Θα είναι ποιος μπορεί να ενώσει δυνάμεις, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και να δώσει αξιόπιστη προοπτική σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί από τις συγκρούσεις, τις αλαζονικές βεβαιότητες και τις πολιτικές μονοφωνίες.