“March to Gaza” – Αγνοείται η τύχη της ελληνικής αποστολής

Η αποστολή δεν αντιμετωπιζόταν εξαρχής ως μια συμβολική πράξη χωρίς αντίκρισμα, αλλά ως μια οργανωμένη διεθνής προσπάθεια έμπρακτης αμφισβήτησης ενός αποκλεισμού που έχει μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς ασφυξίας για τον παλαιστινιακό λαό. Η εμπειρία των προηγούμενων αποστολών είχε καταδείξει ότι ο θαλάσσιος αποκλεισμός της Γάζας δεν συνιστούσε μια αμετάβλητη πραγματικότητα, αλλά μια πολιτική επιβολή που μπορούσε να αμφισβητηθεί μέσα από συντονισμό, μαζικότητα και αποφασιστικότητα. Οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών επιβεβαίωσαν ακριβώς αυτό: η κλιμακούμενη παρέμβαση ισραηλινών δυνάμεων σε μεγάλη απόσταση από τη Γάζα κατέδειξε τον φόβο απέναντι σε μια αποστολή που μπορούσε να σπάσει το αφήγημα της απόλυτης κυριαρχίας στη θαλάσσια ζώνη.

Παρά τις επιθέσεις και τις επιχειρήσεις παρεμπόδισης που διήρκεσαν περισσότερες από 30 ώρες, δέκα σκάφη συνέχισαν την πορεία τους, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ο αποκλεισμός δεν είναι ανίκητος. Η πραγματική πολιτική διάσταση της υπόθεσης βρίσκεται αλλού: στην ανοχή και, σύμφωνα με τις καταγγελίες των διοργανωτών, στη διευκόλυνση που παρείχαν κυβερνήσεις της Μεσογείου, ανάμεσά τους και η ελληνική με την κυπριακή πλευρά, απέναντι σε μια πρακτική που διεθνώς αμφισβητείται έντονα. Η συνέχιση της αποστολής συνιστούσε μήνυμα αντίστασης απέναντι σε έναν αποκλεισμό που καταγγέλλεται ως παράνομος και απάνθρωπος, με τους συμμετέχοντες να διαμηνύουν ότι η διεθνής κινητοποίηση δεν θα σταματούσε έως ότου τερματιστεί οριστικά η πολιορκία της Γάζας.