Παπανδρέου «σφυροκοπά» Μητσοτάκη από το Καστελόριζο: «Η ΝΔ έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας – Η ιστορία δεν ξαναγράφεται, οι ευθύνες δεν διαγράφονται»

Με μια σκληρή πολιτική παρέμβαση όπως δημοσιεύει το Npress.gr για το Καστελόριζο και όσα συνέβησαν το 2010, ο Γιώργος Παπανδρέου απαντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, επαναφέροντας στο προσκήνιο τις ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας για την οικονομική κρίση και υπερασπιζόμενος τις αποφάσεις που έλαβε τότε η κυβέρνησή του για να αποτραπεί η χρεοκοπία της χώρας.

Ο πρώην πρωθυπουργός απορρίπτει ευθέως την κυβερνητική απόπειρα να παρουσιαστεί η επιστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Καστελόριζο ως συμβολικό «κλείσιμο ενός κύκλου». Αντίθετα, υπενθυμίζει ότι ο κύκλος εκείνος άνοιξε μέσα από τη δημοσιονομική κατάρρευση και την απώλεια αξιοπιστίας που κληροδότησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του Κώστα Καραμανλή.

Η υπενθύμιση μιας δύσκολης ιστορικής αλήθειας

Η παρέμβαση Παπανδρέου έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, καθώς επιχειρεί να αποκαταστήσει μια ιστορική πραγματικότητα που συχνά χάθηκε μέσα στην ένταση της μνημονιακής περιόδου: η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2009 δεν δημιούργησε την κρίση που κλήθηκε να διαχειριστεί. Ανέλαβε μια χώρα με εκρηκτικό δημοσιονομικό πρόβλημα, περιορισμένη διεθνή αξιοπιστία και ουσιαστικά κλειστές αγορές χρηματοδότησης.

Ο Γιώργος Παπανδρέου υπενθυμίζει ακόμη μια κρίσιμη πολιτική παράμετρο της εποχής: ότι η Νέα Δημοκρατία επέλεξε τότε τη γραμμή του αντιμνημονιακού μετώπου, αρνούμενη να στηρίξει την εθνική προσπάθεια σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές της Μεταπολίτευσης.

Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι, όμως, και η σύνδεση του χθες με το σήμερα. Ο πρώην πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι οι παθογένειες που συνέβαλαν στην κρίση —ο πελατειασμός, η αδιαφάνεια, η κοινωνική αδικία, ο υπερσυγκεντρωτισμός της εξουσίας και η ευνοιοκρατία— δεν αποτελούν απλώς κεφάλαιο του παρελθόντος, αλλά εξακολουθούν να απειλούν τη θεσμική και οικονομική ανθεκτικότητα της χώρας.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η πολιτική ουσία της παρέμβασής του: το Καστελόριζο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως σκηνικό επικοινωνιακής αναθεώρησης της ιστορίας. Για τον Γιώργο Παπανδρέου, ένας κύκλος κλείνει μόνο όταν προηγηθεί ανάληψη ευθύνης για όσα τον άνοιξαν.

Αυτούσια η ανάρτηση του Γιώργου Παπανδρέου:

Ο κ. Μητσοτάκης πήγε στο Καστελόριζο για να «κλείσει έναν κύκλο».

Όμως ο κύκλος αυτός άνοιξε με ευθύνη της παράταξής του.

Όταν η χώρα έδινε τη μεγάλη μάχη, βρέθηκε απέναντι.

Μιλά σήμερα για ενότητα, αλλά στις πιο κρίσιμες στιγμές για τον ελληνισμό ήταν εκκωφαντικά απών.

Δεκαέξι χρόνια μετά, άραγε κατάλαβε;

Κατάλαβε την εθνική και γεωπολιτική σημασία του Καστελόριζου;

Κατάλαβε τις αγωνιώδεις στιγμές που έζησε τότε η Ελλάδα;

Το 2010 ήταν η αφετηρία μιας εθνικής προσπάθειας.

Για να αλλάξουμε τη χώρα.

Για να αντιμετωπίσουμε τη βαθιά κρίση που έπληξε την Ελλάδα και συγκλόνισε την Ευρώπη.

Και η κρίση δεν προέκυψε από το πουθενά.

Ήταν ευθέως το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κώστα Καραμανλή.

Που έφερε τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, πρόταξε το εθνικό συμφέρον και ανέλαβε το τεράστιο πολιτικό βάρος εξαιρετικά δύσκολων αποφάσεων. Αγωνίστηκε και διασφάλισε τη μόνη διαθέσιμη λύση για να παραμείνει η χώρα όρθια.

Ενώ το κόμμα του κ. Μητσοτάκη συναγωνιζόταν τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα στις πλατείες του δήθεν αντιμνημονιακού μετώπου.

Σήμερα επαίρεται για μια Ελλάδα που ξέφυγε από τη δίνη των ελλειμμάτων.

Αλλά αναπαράγει τις ίδιες πρακτικές που μας οδήγησαν στην κρίση.

Δεν ήταν η εικόνα τότε του όμορφου πάντα Καστελόριζου που πίκρανε τους Έλληνες. Ήταν το έλλειμμα, το χρέος και η αναξιοπιστία της χώρας, που έφερε εξαρτήσεις και δεινά – τα οποία συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβά για χάρη της ΝΔ και των λίγων ισχυρών.

Δεν είναι η εικόνα του Καστελόριζου που πρέπει τώρα να ξεχαστεί. Πρέπει να παραμείνει έντονη για να θυμίζει ποιες πρακτικές και ποιες αντιλήψεις της ΝΔ, τότε και τώρα, πρέπει να αλλάξουν:

Ο πελατειασμός και η κοινωνική αδικία. Η αδιαφάνεια και η διαφθορά. Ο υπερσυγκεντρωτισμός της εξουσίας, η νομή και η ιδιοποίησή της. Η κλεπτοκρατία και η ευνοιοκρατία υπέρ των λίγων.

Εκθέτουν ξανά τη χώρα σε κινδύνους.

Οικονομικούς και εθνικούς.

Οι παθογένειες αυτές για να ξεριζωθούν απαιτούν πολιτικό θάρρος και πραγματική βούληση.

Η Νέα Δημοκρατία δεν τα είχε τότε.

Δεν τα έχει σήμερα.

Έναν κύκλο δεν τον κλείνεις με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Τον κλείνεις αναλαμβάνοντας τις ευθύνες σου.

Η ιστορία δεν ξαναγράφεται.

Και οι ευθύνες δεν διαγράφονται.