Ποιους βολεύει η άνοδος της Ακροδεξιάς;

Του Γαβρή Άγγελου*

Η συζήτηση για το «μαύρο κύμα της Ακροδεξιάς» στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, με τη συμμετοχή του Χάρη Δούκα και την παρέμβαση του Κωστή Παπαϊωάννου, θέτει ένα ερώτημα που δεν επιδέχεται εύκολες απαντήσεις: ποιοι τελικά βολεύονται από την ενίσχυση της Ακροδεξιάς;

Βολεύονται, ασφαλώς, πρώτα οι ίδιες οι ακροδεξιές δυνάμεις όταν η ατζέντα τους περνά από το περιθώριο στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης. Ευθύνη έχουν και όσοι, στην προσπάθειά τους να ανακόψουν εκλογικές διαρροές, υιοθετούν τμήματα της ρητορικής τους, πιστεύοντας ότι έτσι θα τις εξουδετερώσουν. Η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι αυτή η τακτική μπορεί, αντίθετα, να συμβάλει στην κανονικοποίηση των θέσεών τους.

Ευθύνη αναλογεί και στα μέσα ενημέρωσης όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε υπερπροβολή, όταν η ακρότητα γίνεται τηλεοπτικό θέαμα και τα πρόσωπά της αντιμετωπίζονται περισσότερο ως παραγωγοί τηλεθέασης και clicks παρά ως πολιτικοί φορείς των οποίων οι θέσεις πρέπει να εξετάζονται αυστηρά και δημοσιογραφικά.

Ευθύνες, όμως, υπάρχουν και απέναντι.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου δεν μπορούν να καταγγέλλουν την άνοδο της Ακροδεξιάς και την ίδια στιγμή να εμφανίζονται ανίκανες να διαμορφώσουν έναν στοιχειώδη κοινό δημοκρατικό και κοινωνικό τόπο. Δεν αρκεί να δείχνουν προς τα δεξιά. Οφείλουν να κοιτάξουν και στον καθρέφτη.

Την ώρα που στην Ευρώπη ενισχύονται πολιτικές δυνάμεις οι οποίες αμφισβητούν κατακτήσεις δεκαετιών, στην ελληνική προοδευτική παράταξη περισσεύουν συχνά οι προσωπικές στρατηγικές, οι κομματικοί μικροϋπολογισμοί και οι εμφύλιες αντιπαραθέσεις. Ξιφομαχούν για το ποιος έχει το μεγαλύτερο σπαθί, την ώρα που το πραγματικό πεδίο της μάχης βρίσκεται έξω από τα κομματικά τους τείχη.

Η απάντηση στην Ακροδεξιά δεν μπορεί να είναι ούτε η μίμησή της ούτε η υστερική υπερπροβολή της. Και ασφαλώς δεν μπορεί να είναι μια κατακερματισμένη προοδευτική παράταξη που εξαντλεί τις δυνάμεις της στον εαυτό της.

Η Δημοκρατία υπερασπίζεται τον εαυτό της όταν οι θεσμοί λειτουργούν, όταν η δημοσιογραφία θυμάται, όταν οι κοινωνικές ανισότητες δεν αφήνονται να μετατρέπονται σε καύσιμο του φόβου και όταν οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται εγκαίρως ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος.

Γιατί απέναντι στο μαύρο κύμα, το ζητούμενο δεν είναι ποιος κρατά το μεγαλύτερο σπαθί. Είναι ποιοι είναι διατεθειμένοι να σταθούν μαζί στην ίδια πλευρά της Δημοκρατίας.