Σε γραμμή Πλεύρη και ο Κικίλιας για Χίο

Η τραγωδία στη Χίο δεν πρόλαβε καν να διερευνηθεί και η κυβέρνηση της ΝΔ έσπευσε να τη «λύσει» επικοινωνιακά. Με τον Βασίλη Κικίλια να υιοθετεί πλήρως και χωρίς καμία επιφύλαξη την εκδοχή του Λιμενικού, πριν ακόμη ολοκληρωθούν η ΕΔΕ και η δικαστική έρευνα, το μήνυμα ήταν σαφές: το κράτος αθωώνει τον εαυτό του προκαταβολικά.

Η εικόνα που παρουσίασε ο υπουργός Ναυτιλίας στη Βουλή –ένα υπερφορτωμένο φουσκωτό που, με έναν «αιφνίδιο ελιγμό», συγκρούστηκε θανάσιμα με σκάφος του Λιμενικού– περισσότερο θολώνει παρά φωτίζει τα γεγονότα. Και κυρίως, γεννά εύλογα ερωτήματα για το πώς ένα ελαφρύ πλωτό μπορεί να προκαλέσει τέτοιας έκτασης φονικές κακώσεις σε σύγκρουση με υπερσύγχρονο κρατικό σκάφος, εκτός αν κάτι πολύ πιο σοβαρό έχει προηγηθεί ή ακολουθήσει.

Αντί για απαντήσεις, η κυβέρνηση επέλεξε τη γνώριμη οδό της ηθικής ασπίδας. Όποιος θέτει ερωτήματα, βαφτίζεται περίπου «αντιπατριώτης». Όποιος ζητά λογοδοσία, κατηγορείται ότι στρέφεται κατά του Λιμενικού. Πρόκειται για συνειδητή εργαλειοποίηση ενός σώματος, το οποίο κανείς στην αντιπολίτευση δεν κατηγόρησε συλλήβδην. Το αντίθετο: όλοι μίλησαν καθαρά για πολιτικές ευθύνες, για εντολές, για κανόνες εμπλοκής, για σχεδιασμό και για κρατική επάρκεια.

Η συζήτηση όμως αποκαλύπτει και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό. Κάμερες που «συμπτωματικά» δεν λειτουργούν, αντικρουόμενες δηλώσεις μεταξύ υπουργών, καθυστερημένη κοινοβουλευτική ενημέρωση, απώλεια κρίσιμων ευρωπαϊκών κονδυλίων για την επιτήρηση των θαλασσίων συνόρων. Όλα αυτά συνθέτουν ένα μοτίβο που δεν είναι πια μεμονωμένο. Από την Πύλο έως τη Χίο, η ίδια σκιά πλανάται πάνω από τα θαλάσσια σύνορα της χώρας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να παρουσιάζει το δίλημμα ως «με τους διακινητές ή με το Λιμενικό». Πρόκειται για ψευδές και επικίνδυνο δίλημμα. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα διαχειρίζεται τέτοια περιστατικά με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, στους κανόνες διάσωσης και, πάνω απ’ όλα, στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Ή αν θα συνεχίσει να θυσιάζει την αλήθεια στον βωμό της επικοινωνιακής αυτοπροστασίας.

Η Χίος δεν είναι απλώς ένα ακόμη τραγικό συμβάν. Είναι μια ακόμη δοκιμασία θεσμών. Και μέχρι στιγμής, η στάση Κικίλια και συνολικά της κυβέρνησης δείχνει να αποτυγχάνει όχι μόνο να πείσει, αλλά και να εγγυηθεί ότι αυτή τη φορά η αλήθεια δεν θα πνιγεί μαζί με τα θύματα.