Το μοντέλο Σάντσεθ ως παράδειγμα προοδευτικής ηγεσίας

Γράφει ο Μπάμπης Καραγεωργίου, δημοσιογράφος 

Σε μια εποχή όπου η πολιτική ηγεσία συχνά εγκλωβίζεται στον κυνισμό, στην επικοινωνιακή υπερβολή ή στη διαχειριστική μετριότητα, η περίπτωση του Πέδρο Σάντσεθ αξίζει να ιδωθεί ως παράδειγμα μιας διαφορετικής αντίληψης εξουσίας. Όχι αλάνθαστης, αλλά συνειδητά προσανατολισμένης σε ένα πρόταγμα κοινωνικής δικαιοσύνης, θεσμικής σοβαρότητας και προοδευτικού ρεαλισμού.

Στην Ισπανία των διαδοχικών κρίσεων –οικονομικών, υγειονομικών, ενεργειακών– η ηγεσία δεν μπορούσε να είναι απλώς τεχνοκρατική. Χρειαζόταν πολιτικό σχέδιο. Ο Σάντσεθ επέλεξε να τοποθετήσει στο επίκεντρο την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, αύξηση του κατώτατου μισθού, ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στήριξη των ευάλωτων στρωμάτων σε περιόδους πληθωριστικών πιέσεων. Αυτές οι επιλογές δεν ήταν δημοφιλείς σε όλα τα ακροατήρια, ήταν όμως συνεπείς με μια θεμελιώδη αρχή, ότι η ανάπτυξη αποκτά νόημα μόνο όταν μοιράζεται δίκαια.

Το παράδειγμά του δεν αφορά μόνο την κοινωνική πολιτική. Αφορά τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο, η ικανότητά του να διαμορφώνει πλειοψηφίες και να οικοδομεί συναινέσεις δείχνει ότι η ηγεσία δεν είναι αυταρχική επιβολή, αλλά τέχνη σύνθεσης. Η συνεργασία με διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις, συχνά με υψηλό πολιτικό κόστος, ανέδειξε μια κουλτούρα διαλόγου που σπανίζει στην Ευρώπη της πόλωσης.

Ως επικεφαλής της PSOE, επιχείρησε να επαναπροσδιορίσει τη σοσιαλδημοκρατία όχι ως αμυντική ιδεολογία του παρελθόντος, αλλά ως δυναμική πρόταση για το μέλλον. Στήριξε τη μετάβαση σε ένα πιο πράσινο παραγωγικό μοντέλο, επένδυσε στον ψηφιακό μετασχηματισμό και υπερασπίστηκε με σαφήνεια τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα των φύλων. Η επιλογή του να ενσωματώσει τα κοινωνικά δικαιώματα στον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής συνιστά στρατηγική επιλογή, όχι επικοινωνιακό συμπλήρωμα.