Πως η επιστολική ψήφος για τους απόδημους “κρύβει” πλεονέκτημα για το κυβερνών κόμμα;

Γράφει η Μακρίνα-Ελένη Πάρης

Ενώ ο κόσμος καίγεται, η κυβέρνηση προχώρησε σε μια θεσμική αλλαγή με σαφείς εκλογικές προεκτάσεις. Η επιστολική ψήφος εγκρίθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με 201 ψήφους, μέσα από μια ιδιότυπη κοινοβουλευτική σύμπραξη που έφτασε από τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνης Σαμαράς μέχρι διαγραφέντες βουλευτές του κόμματος Σπαρτιάτες. Μια πλειοψηφία που, πέρα από τη συγκυριακή της αριθμητική, αποτυπώνει και το πόσο αποφασισμένη ήταν η κυβέρνηση να περάσει τη συγκεκριμένη ρύθμιση.

Το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στη λεπτομέρεια που πέρασε σχεδόν αθόρυβα. Η πρόταση για δημιουργία ξεχωριστής εκλογικής περιφέρειας αποδήμων απορρίφθηκε. Αντί οι Έλληνες του εξωτερικού να εκλέγουν δικούς τους εκπροσώπους, θα ψηφίζουν αποκλειστικά το ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Στην πράξη, οι ψήφοι της διασποράς ενσωματώνονται απευθείας στη συνολική καταμέτρηση που καθορίζει την κατανομή των εδρών του συγκεκριμένου ψηφοδελτίου.

Η επιλογή αυτή δεν είναι ουδέτερη. Με τις νέες εγγραφές ψηφοφόρων από το εξωτερικό να αυξάνουν τη συνολική εκλογική δεξαμενή και με τη γνωστή εκλογική υπεροχή της Νέα Δημοκρατία σε σημαντικό τμήμα της ελληνικής διασποράς, η κυβέρνηση φαίνεται να χτίζει ένα προεκλογικό πλεονέκτημα πριν ακόμη ανοίξουν οι κάλπες στην Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, πίσω από τον τίτλο της «διευκόλυνσης των αποδήμων» διαμορφώνεται μια νέα εκλογική γεωμετρία. Ένα μαθηματικό προβάδισμα που, σύμφωνα με πολιτικές εκτιμήσεις, μπορεί να μεταφραστεί σε δύο έως τρεις επιπλέον έδρες υπέρ της κυβερνητικής παράταξης ήδη από την αφετηρία της εκλογικής αναμέτρησης. Ένα θεσμικό εργαλείο που παρουσιάστηκε ως δημοκρατική διεύρυνση της συμμετοχής καταλήγει έτσι να λειτουργεί και ως μηχανισμός προληπτικής εκλογικής ενίσχυσης της κυβέρνησης.