Το Νόμπελ Ειρήνης στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο — Ήττα για τον λαϊκισμό και τον Τραμπισμό της δημαγωγίας

Η απονομή του φετινού Νόμπελ Ειρήνης στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, την εμβληματική φιγούρα της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα, προκάλεσε κύμα αντιδράσεων και πολιτικών αναταράξεων διεθνώς. Η Νορβηγική Επιτροπή, πιστή στο πνεύμα του Άλφρεντ Νόμπελ, υπενθύμισε πως το βραβείο απευθύνεται σε εκείνους που αγωνίζονται για την αδελφοσύνη των λαών, τη μείωση των εντάσεων και την προώθηση της ειρήνης. Κι αν κάτι αντιπροσωπεύει η Ματσάδο, είναι ακριβώς αυτό: τον αγώνα ενός λαού ενάντια στην καταπίεση, στην πολιτική βία και στην απόγνωση.

Η επιλογή της, όσο κι αν αιφνιδίασε, έχει βαθιά πολιτικό συμβολισμό. Στηρίζεται στην ιδέα ότι η ειρήνη δεν είναι μόνο απουσία πολέμου, αλλά και η κατάκτηση της ελευθερίας μέσα από τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. Για τη Νορβηγική Επιτροπή, η Βενεζουέλα δεν είναι πια μια “εσωτερική υπόθεση” αλλά το σύμβολο του παγκόσμιου αγώνα ενάντια στον αυταρχισμό και τη διαφθορά.

Και ναι — μέσα σε αυτή τη συγκυρία, όπου κάθε αυταρχικός ηγέτης επιζητεί το φωτοστέφανο του “ειρηνοποιού”, η Επιτροπή έδειξε καθαρά γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ δεν άγγιξε ποτέ τη Στοκχόλμη. Η ειρήνη δεν μετριέται με υπογραφές συμφωνιών που φωτογραφίζονται για το Twitter, αλλά με το τίμημα του προσωπικού αγώνα για την αλήθεια.

Η ιστορία έχει πάντοτε χιούμορ και μνήμη. Κι αν σήμερα κάποιοι βάφουν ξανά τα μαλλιά τους για να ξεχάσουν τα χρόνια της τοξικής δημαγωγίας, οι λαοί συνεχίζουν να γράφουν το δικό τους κεφάλαιο ελευθερίας — χωρίς ψεκασμούς, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ψεύτες “σωτήρες”. Περαστικά, λοιπόν, στους βαψομαλλιάδες και στους θαυμαστές τους. Η ειρήνη, τελικά, δεν χαρίζεται. Κατακτάται.