Αντώνης Σαουλίδης: «Η Θεσσαλονίκη δεν ανέχεται το μίσος – Η δημοκρατία μας δεν είναι για λίγους»

Γράφει ο Αντώνης Σαουλίδης, Μέλος του πολιτικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

Η Θεσσαλονίκη που θέλουμε να πιστεύουμε ότι χτίζουμε –μια πόλη ανοιχτή, προοδευτική, φιλόξενη– δέχθηκε αυτές τις μέρες ένα πλήγμα στην ψυχή της. Η ομοφοβική επίθεση κατά των ιδρυτριών του Orlando LGBT+, δύο γυναικών που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην επιστήμη, στην ψυχική υγεία και στη διεκδίκηση της ισότητας, δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι καθρέφτης ενός κοινωνικού υπογείου που ποτέ δεν σίγησε πραγματικά.

Όταν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να περπατήσουν αγκαλιασμένοι στο κέντρο της πόλης χωρίς να γίνονται στόχος χλευασμού και βίας, τότε δεν μιλάμε για επεισόδιο, αλλά για προειδοποίηση. Προειδοποίηση ότι η ρητορική του μίσους, ο συντηρητικός λαϊκισμός και οι εκπτώσεις στις αρχές της ισότητας αρχίζουν να παράγουν πάλι αποτέλεσμα. Και αυτό το αποτέλεσμα είναι επικίνδυνο, όχι μόνο για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, αλλά για την ίδια τη Δημοκρατία μας.

Η ελευθερία, η διαφορετικότητα, η ισότητα ενώπιον του νόμου και της κοινωνίας δεν είναι ζητήματα «πολιτικής ορθότητας». Είναι συνταγματικά δικαιώματα που δοκιμάζονται κάθε φορά που κάποιος μένει σιωπηλός μπροστά σε τέτοια περιστατικά. Δεν είναι δυνατόν το 2025, στη Θεσσαλονίκη του Πολυτεχνείου, του φοιτητικού κινήματος, της πνευματικής παράδοσης και των αγώνων για ελευθερία, να επιτρέπουμε την αναβίωση του φόβου και του αποκλεισμού.

Ως νομικός, γνωρίζω πως οι νόμοι υπάρχουν. Ως πολίτης, βλέπω πως δεν εφαρμόζονται πάντα με το ίδιο θάρρος. Η αστυνομία και οι αρχές οφείλουν να προστατεύουν τους ανθρώπους από τη βία του δρόμου, αλλά και από τη συμβολική βία της κοινωνικής απαξίωσης. Η Πολιτεία έχει καθήκον όχι απλώς να τιμωρεί τους δράστες, αλλά να εκπαιδεύει τους πολίτες. Να επενδύει στην παιδεία της ισότητας, στον πολιτισμό του σεβασμού και στη νομική κατοχύρωση της αξιοπρέπειας.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι –και δεν θα γίνει– πόλη του φόβου. Είναι πόλη ανθρώπων, πολιτισμών και αγώνων. Σε αυτήν τη Θεσσαλονίκη πιστεύω, και σε αυτήν θέλω να ζω. Και για να τη διαφυλάξουμε, χρειάζεται μηδενική ανοχή στον ρατσισμό, στην ομοφοβία, στην αδιαφορία.

Γιατί η Δημοκρατία μας δεν είναι για λίγους. Είναι για όλους – ή δεν είναι καθόλου.