Θοδωρής Μαργαρίτης: «Κρίμα για όσους πρόδωσαν τα νιάτα τους και ξέχασαν τι σημαίνει Αριστερά»

Με μια ανάρτηση που προκάλεσε έντονο σχολιασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Θοδωρής Μαργαρίτης ασκεί δριμεία κριτική σε πρώην συντρόφους της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι, όπως σημειώνει, «σήμερα εξυμνούν τη Νέα Δημοκρατία, τον Μητσοτάκη και τον Νετανιάχου». Ο πολιτικός και αυτοδιοικητικός με μακρά πορεία στον προοδευτικό χώρο, μιλά με ένταση, πίκρα και απογοήτευση για τη μετάλλαξη ενός κομματιού του πάλαι ποτέ ριζοσπαστικού κόσμου, που, όπως γράφει, έχει «πάρει οριστικό διαζύγιο» από τις αξίες του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

«Με εκπλήσσει ο φανατισμός ανθρώπων που πέρασαν από την Κομμουνιστική Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ και τώρα χειροκροτούν τη Δεξιά», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μαργαρίτης, προσθέτοντας ότι οι ίδιοι άνθρωποι «μιλούν απαξιωτικά για το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, επιτίθενται στους συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη, στη Μάγδα Φύσσα και στους ακτιβιστές για την Παλαιστίνη».

Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι πρόκειται για ανθρώπους που κάποτε πάλεψαν για την ανατροπή της Δεξιάς, βρέθηκαν δίπλα σε ιστορικές μορφές της Αριστεράς, σήκωσαν σημαίες με σφυροδρέπανο και πίστεψαν στο όραμα του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΕΣΥ. «Σήμερα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα ίχνος από τα νιάτα τους», τονίζει, κάνοντας λόγο για «απόλυτη εμπάθεια σε ό,τι θυμίζει Αριστερά, Δημοκρατική παράταξη, Σοσιαλισμό».

Χωρίς να αρνείται το δικαίωμα στην ιδεολογική μετατόπιση, ο Μαργαρίτης εστιάζει στο ήθος και την ηθική ασυνέπεια όσων «κατηγορούν με μίσος τα ίδια ιδανικά που κάποτε υπηρέτησαν». Με μια φιλοσοφική αναφορά στη λακανική ψυχανάλυση, επιχειρεί να εξηγήσει τη “μεταστροφή” ορισμένων, λέγοντας πως ίσως «γύρισαν στον πατέρα τους – στην κοινωνική τους τάξη».

Το κείμενο του Θοδωρή Μαργαρίτη δεν είναι απλώς μια προσωπική καταγραφή απογοήτευσης, αλλά μια προειδοποίηση για την απώλεια της πολιτικής και ηθικής συνέπειας στον δημόσιο βίο. Με τον τίτλο «Κρίμα», κλείνει με νόημα: «Αυτό που ενοχλεί περισσότερο δεν είναι ότι άλλαξαν. Είναι η εμπάθεια προς όσους συνεχίζουν να πιστεύουν σε αυτά που πίστευαν εκείνοι κάποτε».