Δημήτρης Μαυροματίδης: «Η πολιτική με το βλέμμα στην κοινωνία, όχι στους μηχανισμούς»

Παρακολουθώ με απογοήτευση τις άγονες αντιπαραθέσεις στελεχών και φίλων του ΠΑΣΟΚ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στη μάχη για την εσωκομματική επικράτηση. Μια μάχη που δόθηκε, ολοκληρώθηκε και ανέδειξε νικητή τον Νίκο Ανδρουλάκη. Κατά τη γνώμη μου, αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει — τουλάχιστον τυπικά — έως το 2028.

Όμως, ναι, το «όμως» έχει σημασία.

«Όμως» είναι οι προσδοκίες και η αισιοδοξία που γεννήθηκαν στην προεκλογική περίοδο και, για ένα διάστημα, καταγράφηκαν και δημοσκοπικά. Σήμερα, αυτή η προσδοκία φαίνεται να έχει χαθεί. Και αυτό αποτυπώνεται επίσης δημοσκοπικά. Αυτή είναι η παρούσα κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη πλευρά, έξι χρόνια μετά, έχουμε μπροστά μας μια κυβέρνηση πολιτικά κουρασμένη, χωρίς έμπνευση και χωρίς δυνατότητες να ανταποκριθεί ακόμα και στα στοιχειώδη. Γι’ αυτό και η πτωτική της πορεία (25–28%) αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στις μετρήσεις.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θα χάσει τις επόμενες εκλογές. Ούτε ότι όποιος έρθει δεύτερος – εφόσον είναι δεύτερος, κάτι που ήδη αμφισβητείται – θα έχει τη δυνατότητα να κυβερνήσει. Το πιθανότερο είναι να υπάρξει κάλεσμα για συγκυβέρνηση, εφόσον αυτό επιβάλουν τα εκλογικά δεδομένα.

Και στο ενδιάμεσο; Υπάρχει η κοινωνία. Μια κοινωνία κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, πληγωμένη. Από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από το 2010 και μετά, σηκώνοντας όλα τα βάρη των εξοντωτικών μέτρων λιτότητας και των συνεπειών της πανδημίας. Και σήμερα, η αδικία συνεχίζεται: ακρίβεια, ανασφάλεια, απόγνωση — όλα επωμιζόμενα από τους ίδιους πολίτες.

Δημοσκοπικά, δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα μια καθαρή, αξιόπιστη πολιτική εναλλακτική. Ωστόσο, υπάρχει – και αυτό είναι ελπιδοφόρο – μια ζωντανή κοινωνική αντιπολίτευση. Το ερώτημα είναι αν και πώς αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί.

Και τότε, προ ημερών, ακούστηκε κάτι διαφορετικό. Κάτι που είχε να ακουστεί, με αυτή τη σοβαρότητα και πρωτοτυπία, από το 2010. Δεκαπέντε χρόνια μετά, διατυπώθηκε μια νέα, καινοτόμα και ρεαλιστική πολιτική πρόταση. Ορισμένοι τη χαρακτήρισαν μανιφέστο.

Προέρχεται από τον Χάρη Δούκα. Τον Δήμαρχο Αθηναίων. Τον Αντιπρόεδρο της Σοσιαλιστικής Ομάδας στην Επιτροπή των Περιφερειών της Ε.Ε. Τον Καθηγητή του ΕΜΠ, που συγκαταλέγεται στο 2% των πιο επιδραστικών επιστημόνων παγκοσμίως, σύμφωνα με το Elsevier και το Πανεπιστήμιο Stanford.

Μιλώντας σε νέους φοιτητές, ο Χάρης Δούκας παρουσίασε ένα νέο μοντέλο πολιτικής λειτουργίας και συμπεριφοράς που δίνει έμφαση στη συμπερίληψη, τη συμμετοχικότητα, την καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας, την αποκέντρωση, την ασφάλεια των πολιτών και την ενίσχυση της ανεξαρτησίας των θεσμών με στόχο την ανάκτηση της εμπιστοσύνης από τους πολίτες. Αυτά ειπώθηκαν, και ξεχώρισαν. Γιατί αφορούν όλους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικής τοποθέτησης. Γιατί έχουν έντονο κοινωνικό πρόσημο. Και γιατί μπορούν να αποτελέσουν βάση για μια νέα κοινωνική διεκδίκηση, από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Τα ζητήματα που έθεσε ο Χάρης Δούκας, πολιτικός με ευρεία αποδοχή και αναγνώριση, μπορούν να αποτελέσουν το νέο αφήγημα. Τη νέα πολιτική πρόταση που απευθύνεται πρώτα στην κοινωνία και, εφόσον αυτή ανταποκριθεί, τότε και στον πολιτικό φορέα που θέλει να εκφράσει την αλλαγή: το ΠΑΣΟΚ.

Γιατί η πραγματική πολιτική ανήκει στο προσκήνιο. Και οι πολίτες πρέπει να είναι συμμέτοχοι και πρωταγωνιστές.