Σε μια εποχή καιροσκόπων ο Χάρης Δούκας δείχνει τι παέι να πει πολιτικό ήθος και συνέπεια!

Του Γαβρή Άγγελου

Στην πολιτική σπανίζουν οι κινήσεις που δεν γίνονται με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες. Ο Χάρης Δούκας, όμως, με την απόφασή του να ολοκληρώσει την θητεία του ως Δήμαρχος Αθηναίων μέχρι την λήξη της το 2028, αναδεικνύει μια σπάνια πλευρά του πολιτικού ήθους.

Αντί να ακολουθήσει την πιο εύκολη οδό, επιλέγει να παραμείνει στη θέση που τον εξέλεξαν οι πολίτες: στην καρδιά της Αθήνας, ολοκληρώνοντας τη θητεία του με στόχο να προσφέρει μέχρι την τελευταία στιγμή σε μια πόλη που αλλάζει και προοδεύει σε όλους τους τομείς.

Η απόφασή του αυτή, που δείχνει πολιτική και ηθική πυγμή, αντιμετωπίζεται με καχυποψία από κάποιους εσωκομματικούς κύκλους. Ο ίδιος δέχεται κριτική από εκείνους που μέχρι χθες τον κατηγορούσαν για υπερβολικές φιλοδοξίες, ενώ οι ίδιοι τώρα του προσάπτουν «έλλειψη φιλοδοξιών».

Είναι μια αντίφαση που φέρνει στο προσκήνιο το παράλογο παιχνίδι ισορροπιών στον πολιτικό λόγο, όπου η ουσία αντικαθίσταται από προσωπικά συμφέροντα και ιδιοτελείς μηχανισμούς.

Όμως ο Δούκας δεν μπαίνει σε αυτό το παιχνίδι. Δεν απαντά με κραυγές ούτε εκλιπαρεί για επιβεβαίωση. Αντίθετα, συνεχίζει το έργο του με σιωπηλή αποφασιστικότητα. Με την στάση του, αποκαλύπτει ποιοι φοβούνται την παρουσία του για το γεγονός ότι ενώνει και όχι ότι διχάζει, οτι εμπνέει και συνθέτει, δεν αποκλείει και οτι στις ύβρεις ο ίδιος επιλέγει να απαντήσει με χαμόγελο και έργα!

Για πολλούς, ο Χάρης Δούκας είναι το πρότυπο της νέας πολιτικής γενιάς: αποτελεσματικός, με αξίες, θεσμική ευθύνη και στρατηγική ψυχραιμία. Εκεί όπου άλλοι μετρούν εκλογικές μονάδες και υπολογίζουν τα συμφέροντα, ο Δούκας μετρά καθημερινά τις παρεμβάσεις που αλλάζουν την πόλη, τις κοινωνικές δράσεις που βελτιώνουν τη ζωή των πολιτών.

Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη αιτία της πολεμικής εναντίον του: ο Δούκας αποδεικνύει καθημερινά ότι μπορεί να είναι χρήσιμος χωρίς να είναι αρεστός στους μηχανισμούς. Και σε έναν πολιτικό χώρο που έχει γίνει δέσμιος του καθρέφτη του, αυτό είναι ταυτόχρονα απειλή και ελπίδα.