“Η παρωδία των εκλογικών αποτελεσμάτων των φοιτητικών εκλογών βλάπτει σοβαρά την Δημοκρατία” – Του Γαβρή Άγγελου

Φοιτητικές Εκλογές: Η Δημοκρατία σε Θολό Κάδρο

Κάθε Μάιο, οι σχολές γεμίζουν αφίσες, χρώματα, φωνές, συνθήματα. Μια βουή που θυμίζει γιορτή, αλλά ξεθυμαίνει σε μερικά εικοσιτετράωρα, αφήνοντας πίσω της ένα γνώριμο αίσθημα κενού και υποψίας. Είναι οι φοιτητικές εκλογές, μια διαδικασία που μοιάζει να επαναλαμβάνεται μηχανικά, χωρίς να εμπνέει πια ούτε συμμετοχή ούτε εμπιστοσύνη.

Φέτος, η ΠΚΣ ανακοινώνει θριαμβευτικά ποσοστό 34,5%, ενώ η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, με 23,9%, δηλώνει… νικήτρια για 38η συνεχόμενη χρονιά, κατά τη Νέα Δημοκρατία. Πώς συμβαίνουν όλα αυτά ταυτόχρονα; Η απάντηση κρύβεται κάπου ανάμεσα στα μαθηματικά της προπαγάνδας και την τέχνη της διαστρέβλωσης.

Κάθε χρόνο, κάθε παράταξη ανακοινώνει τα δικά της αποτελέσματα. Άλλα νούμερα βγάζει η ΠΚΣ, άλλα η ΔΑΠ. Άλλες οι κάλπες, άλλοι οι σύλλογοι, άλλες οι μετρήσεις. Κι όμως — όλοι πανηγυρίζουν. Οι μόνοι που χάνουν είναι η δημοκρατική διαδικασία, η αξιοπιστία του φοιτητικού κινήματος και, τελικά, το ίδιο το δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Την ίδια ώρα, επανεμφανίζονται περιστατικά βίας, εκφοβισμού, ακόμα και αποκλεισμού φοιτητών από τις κάλπες. Σκηνές ντροπής που βαθαίνουν την απαξίωση και μετατρέπουν μια πολιτική διαδικασία σε καρικατούρα. Το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να προχωρήσει με τέτοιες σκιές να το βαραίνουν.

Είναι επείγον να μπει ένα τέλος σ’ αυτή την παρακμή. Η πρόταση που καταθέτω εδώ είναι σαφής: σύσταση ενιαίας, διαφανούς, αμερόληπτης επιτροπής, που θα εγγυάται την ομαλή και ενιαία διεξαγωγή των εκλογών σε όλα τα πανεπιστήμια. Ένα κεντρικό σύστημα, κοινό για όλους, που θα αποκαταστήσει το κύρος της διαδικασίας και θα προστατεύσει την ουσία της.

Η δημοκρατία δεν είναι αθροιστικό παιχνίδι αριθμών ούτε πεδίο ασκήσεων πολιτικού μάρκετινγκ. Είναι ευθύνη. Και αν οι φοιτητικές εκλογές συνεχίσουν να διεξάγονται με όρους «εγώ νίκησα ό,τι κι αν δείχνουν τα ποσοστά», τότε το φοιτητικό κίνημα θα συνεχίσει να βυθίζεται στη λήθη.

Αν δεν αποκτήσει κανόνες το παιχνίδι, παύει να είναι παιχνίδι και γίνεται φάρσα. Και η φάρσα, όταν παίζεται στις πλάτες της νέας γενιάς, γίνεται επικίνδυνη.