Στέφανος Παραστατίδης στη Βουλή: “Είμαστε με το Σάντσεθ ή με τον Τραμπ;”

Η Ομιλία του Βουλευτή Κιλκίς του ΠΑΣΟΚ -Στέφανου Παραστατίδη:

Ενόσω οι «πολυδιάστατοι εκσυγχρονιστές» της ΝΔ θέτουν διλήμματα της πλάκας «με το λιμενικό ή με τους διακινητές» στο δημόσιο τους λόγο, υπάρχει ένα πραγματικό πολιτικό δίλημμα με δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα στην εφαρμοσμένη πολιτική για το μεταναστευτικό: αν είμαστε με όσα υπηρετεί και εφαρμόζει ο Σάντσεθ ή ο Τραμπ. Κάθε τι ενδιάμεσο είναι απλώς βολικές ασκήσεις ισορροπίας. Ακολουθεί ανάλυση στην ομιλία μου στη βουλή:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Φέρεται σήμερα προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Ελληνικής Βουλής, ένα νομοσχέδιο – Ιανός. Ένα νομοσχέδιο με δύο πρόσωπα.

Από την μία πλευρά, πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που περιέχει διατάξεις που αποτυπώνουν μία θετική, μία φιλελεύθερη προσέγγιση στο κοινωνικό φαινόμενο της μετανάστευσης.

Που επιχειρούν να δώσουν λύσεις αξιοποιώντας δημιουργικά το εισερχόμενο ανθρώπινο κεφάλαιο στη χώρα ως προστιθέμενη αξία για την παραγωγική διαδικασία, την επιχειρηματική δραστηριότητα , την εργασία.

Που πειραματίζονται υιοθετώντας νέες μορφές αδειών για να προσελκύσουν εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό από τρίτες χώρες, που θα φοιτήσει στα πανεπιστήμιά μας, θα εργαστεί στην έρευνα, και στις επιχειρήσεις.

Πρόκειται για διατάξεις αποσπασματικές αλλά με μία ανοιχτή ματιά. Από μία προσέγγιση που δεν αντιμετωπίζει την μετανάστευση ως κίνδυνο, αλλά ως μία ευκαιρία.

Από την άλλη πλευρά σε σειρά διατάξεων βρίσκονται κρυμμένοι οι εκκολαπτόμενοι, μικροί Όρμπαν και επίδοξοι Τραμπ αλα γκρέκα.

Αυστηροποίηση ποινικού πλαισίου : Που ; Σε μία χώρα όπως η δική μας με σωρεία καταδικών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την κατάσταση των σωφρονιστικών της καταστημάτων και τις συνθήκες κράτησης των κρατουμένων. Υπάρχει άραγε κανείς σε αυτή την αίθουσα που υποκρίνεται ότι δεν ξέρει ότι οι φυλακές μας είναι μία βόμβα έτοιμη να σκάσει;

Απανθρωπιά: Γιατί πως μπορεί επιεικέστερα κανείς να χαρακτηρίσει την κατάργηση της δυνατότητας σε ασυνόδευτα ανήλικα που συμπληρώνουν τρία χρόνια στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση να παίρνουν άδεια διαμονής.

Νομοθέτηση της ιδεοληψίας: οι ΜΚΟ ταυτίζονται με το απόλυτο κακό: Για αυτό φτιάχνουμε ένα ακόμα ιδιώνυμο έγκλημα. Έγκλημα ΜΚΟ. Για αυτό τις αποκλείουμε από τις προγραμματικές συμβάσεις του υπουργείου

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα σε ολόκληρο τον πλανήτη συγκρούονται δύο εντελώς διαφορετικές λογικές για το μεταναστευτικό. Όχι απλώς δύο πολιτικές, αλλά δύο τρόποι να βλέπεις τον κόσμο.

Από τη μία πλευρά, η πολιτική αντίληψη που εκπροσωπεί ο Pedro Sánchez στην Ισπανία.

Μια πολιτική που δεν ωραιοποιεί τα πράγματα.

Που αναγνωρίζει ότι η ένταξη και η νομιμοποίηση των μεταναστών δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Έχει κόστος, έχει προκλήσεις, απαιτεί δημόσιες πολιτικές, επενδύσεις στην παιδεία, στην εργασία, στο κοινωνικό κράτος.

Απαιτεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική στις χώρες προέλευσης των μεταναστευτικών ροών.

Πρόκειται όμως για μία πολιτική απαλλαγμένη από ιδεοληπτικά δεσμά.

Που βασίζεται σε δεδομένα: χωρίς ένταξη, οι κοινωνίες γερνούν, οι οικονομίες συρρικνώνονται, τα ασφαλιστικά συστήματα καταρρέουν.

Η Ισπανία δείχνει ότι όταν η μετανάστευση ρυθμίζεται, όταν οι άνθρωποι δουλεύουν νόμιμα, πληρώνουν φόρους και συμμετέχουν, τότε συμβάλλουν καθοριστικά στην οικονομική ανάπτυξη και στην κοινωνική συνοχή.

Από την άλλη πλευρά, η αντίληψη που εκπροσωπεί ο Donald Trump. Η λογική του φόβου.

Η ρητορική που μιλά για «πολιτισμική κατάρρευση» της Ευρώπης, αρνούμενη να δει την πραγματικότητα.

Που βλέπει τον μετανάστη όχι ως άνθρωπο και εργαζόμενο, αλλά ως απειλή.

Που επενδύει στον πανικό αντί στην πολιτική, στα τείχη αντί για γέφυρες, σε συνθήματα αντί του σχεδιασμού και της ρύθμισης.

Ας είμαστε ειλικρινείς: η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από τις πολιτικές ένταξης. Κινδυνεύει από την απουσία τους.

Από το να αφήνει ανθρώπους στο περιθώριο, χωρίς δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Κινδυνεύει όταν εγκαταλείπει τις αξίες της και υιοθετεί τον λόγο εκείνων που κερδίζουν ψήφους διαιρώντας.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι μετανάστευση ή καθόλου μετανάστευση.

Βρίσκεται ανάμεσα στην ένταξη με κανόνες και προοπτική ή στον φόβο χωρίς μέλλον.

Και αυτό το δίλημμα δεν αφορά μόνο τους μετανάστες. Αφορά την ίδια τη δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη.

Η κυβέρνηση, αντί να απαντά με σοβαρότητα, με θεσμική υπευθυνότητα και με αποτελεσματικότητα σε ένα σύνθετο ζήτημα για την χώρα και την Ευρώπη, περιορίζεται στο να υπηρετήσει μια πρόσκαιρη επικοινωνιακή ατζέντα.

Αδικεί τις όποιες θετικές πρωτοβουλίες που ενσωματώνονται στο νομοσχέδιο. Ακροβατεί ανάμεσα σε δύο βάρκες.

Και επειδή πλέον με αυτά που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα το αυτονόητο πλέον δεν είναι και δεδομένο οφείλω να το επαναλάβω: το μεταναστευτικό δεν προσφέρεται για μικροκομματική εκμετάλλευση.

Είναι ένα ναρκοπέδιο που δοκιμάζει θεσμούς, κοινωνική συνοχή, διεθνείς συμμαχίες.

Με τον κ. Πλεύρη να στοχοποιεί ΜΚΟ,

τον κ. Γεωργιάδη να μιλάει υποτιμητικά για την ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα

και τα κυβερνητικά στελέχη να βάλλουν κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Η κυβέρνηση παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι απομόνωσης, απομάκρυνσης από διαχρονικές αξίες της ελληνικής δημοκρατίας, διάβρωσης διεθνών συμμαχιών και διάρρηξης του πλαισίου και των συντεταγμένων λειτουργίας του διεθνούς δικαίου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

στην καθημερινότητά μου έρχομαι πολύ συχνά σε επικοινωνία με μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς.

Και είναι μεγάλη η συγκίνησή μου όταν βλέπω νέα παιδιά να προοδεύουν.

Να διαπρέπουν στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά μας.

Να εργάζονται σκληρά.

Να αποτελούν καταλύτες ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία των γονιών και των παππούδων τους.

Να μιλάν υπέροχα ελληνικά.

Σας προσκαλώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

να κάνουμε μαζί ένα νοητό ταξίδι στον μέλλον,

όταν για τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών των ανθρώπων

η καταγωγή από μία άλλη χώρα από τη δική μας

θα είναι απλά ένα μικρό σχεδόν ανύπαρκτο κομμάτι της ταυτότητάς τους,

η οποία θα είναι ελληνική.

Θα είναι ευρωπαϊκή.

Σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς στη χώρα μας.

Που δουλεύουν.

Που φοιτούν στα σχολεία μας.

Που θέλουν να γίνουν Έλληνες Πολίτες.

Που ενισχύουν το κοινωνικό μας κράτος με τους φόρους τους.

Έναντι αυτών δεν ζητούν πολλά. Μόνο ανθρωπιά και σεβασμό. Το αξίζουν και τους το οφείλουμε .

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη από μια σοβαρή, πολιτική μετανάστευσης: που σέβεται τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς κανόνες,

που σέβεται τον άνθρωπο,

λειτουργεί με διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.

Που συμβιβάζει τις ανάγκες της εθνικής ασφάλειας με τις αξίες του ανθρωπισμού.

Που δεν χειραγωγείται από επικοινωνιακές ανάγκες, δεν ποτίζεται από φόβο.

Χρειάζεται πολιτική που βασίζεται σε αλληλεγγύη, δικαιοσύνη και εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Αυτήν την Πολιτική υπηρετεί και θα εξακολουθεί να υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ.

Με τον Σάντσεθ και όχι με τον Τραμπ.