Θ.Μαργαρίτης: “Η μονοκρατορία της Δεξιάς δεν είναι δεδομένη – Επιθέσεις στις “αριστερές απόψεις” εντός ΠΑΣΟΚ από Μιντιακούς Βραχίονες”

Η δημόσια ανάρτηση του μέλους του πολιτικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και Γραμματέα της Ανανεωτικής Αριστεράς, Θ. Μαργαρίτη δεν είναι ένα ξέσπασμα προσωπικής ενόχλησης. Είναι μια πολιτική καταγραφή με σαφές περιεχόμενο και ακόμη σαφέστερους αποδέκτες.

Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ένα τμήμα του μιντιακού μηχανισμού, που εδώ και χρόνια λειτουργεί σε αγαστή σύμπλευση με την κυβερνητική γραμμή, επιλέγει να «χτυπά» φωνές που αποκλίνουν, ιδίως όταν αυτές εντείνουν την κριτική τους απέναντι στο σύστημα εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Μαργαρίτης περιγράφει συγκεκριμένα περιστατικά. Αναφορές ανακριβείς, πολιτικές ταμπέλες που δεν του ανήκουν, ειρωνείες αποκομμένες από το πραγματικό πλαίσιο των δηλώσεων. Μια προσπάθεια αλλοίωσης θέσεων και προθέσεων, όχι τυχαία, αλλά σε χρονική συγκυρία όπου η πολιτική αντιπαράθεση οξύνεται και το εσωκομματικό τοπίο στο ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει συνεδρίου.

Η κατηγορία ότι εμφανίστηκε ως «φιλικός» προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, χωρίς καμία πραγματική βάση, δεν είναι απλώς δημοσιογραφική προχειρότητα. Είναι πολιτική εργαλειοποίηση. Στόχος δεν είναι η ενημέρωση, αλλά η δημιουργία εντυπώσεων, η θόλωση πολιτικών ταυτοτήτων, η έμμεση αμφισβήτηση της αυτονομίας και της συνέπειας ενός προσώπου που εκφράζει ξεκάθαρες αριστερές και προοδευτικές θέσεις.

Αντίστοιχα, η ειρωνική επίθεση για παλαιότερη ανάρτηση σχετικά με τη Μαρία Καρυστιανού αποκαλύπτει τον μηχανισμό. Αποσπασματική ανάγνωση, πλήρης αγνόηση του χρονικού πλαισίου και της τότε πολιτικής συγκυρίας, κατασκευή «αντίφασης» εκεί που δεν υπάρχει. Όχι για να αναδειχθεί κάποιο ουσιαστικό ζήτημα, αλλά για να πληγεί η αξιοπιστία του προσώπου.

Ο ίδιος ο Μαργαρίτης δίνει τη δική του ερμηνεία και δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Οι επιθέσεις κλιμακώνονται όσο κλιμακώνεται και η κριτική του απέναντι στο σύστημα Μητσοτάκη. Όσο ο λόγος του γίνεται πιο αιχμηρός, πιο ξεκάθαρος, πιο ενοχλητικός για το κυρίαρχο αφήγημα. Ιδίως όταν αγγίζει ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και διεθνούς δικαίου, όπως η δήλωση του πρωθυπουργού μετά την αμερικανική εισβολή στη Βενεζουέλα, την οποία ο Μαργαρίτης χαρακτήρισε χωρίς περιστροφές γελοία.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται ο πυρήνας του προβλήματος. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα δημοσιεύματα. Πρόκειται για μια γνωστή τακτική πειθάρχησης. Όποιος ασκεί κριτική εκτός ορίων «επιτρεπτής διαφωνίας», όποιος δεν αποδέχεται τη μονοκρατορία της κυβερνητικής αφήγησης, μπαίνει στο στόχαστρο. Με υπαινιγμούς, με ειρωνεία, με προσπάθεια εσωκομματικής απομόνωσης.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά του σε δημοσίευμα που απευθύνεται ευθέως στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ, χαρακτηρίζοντάς τον «παραφωνία». Δεν είναι απλώς παρέμβαση στα εσωτερικά ενός κόμματος. Είναι απόπειρα καθοδήγησης. Υπόδειξη για το ποιοι χωρούν και ποιοι περισσεύουν στον προοδευτικό χώρο. Και αυτό, σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ καλείται να αποφασίσει αν θα λειτουργήσει ως αυτόνομη πολιτική δύναμη ή ως συμπληρωματικός παίκτης στο υπάρχον σύστημα εξουσίας.

Ο Μαργαρίτης απαντά χωρίς ωραιοποιήσεις. Υπενθυμίζει ότι σε αυτόν τον τόπο όλοι γνωρίζονται. Ότι οι ρόλοι, οι διαδρομές και οι εξαρτήσεις δεν είναι αόρατες. Και κυρίως, ότι τα πολιτικά παιχνίδια γίνονται αντιληπτά από την κοινωνία, ακόμη κι αν κάποιοι επιμένουν να θεωρούν πως ελέγχουν πλήρως το πεδίο.

Το μήνυμά του είναι σαφές και πολιτικά φορτισμένο. Η μονοκρατορία της Δεξιάς δεν είναι δεδομένη. Δεν μπορεί να κουμαντάρει τα πάντα, όσο κι αν προσπαθεί να επιβάλει σιωπή ή συμμόρφωση μέσω μιντιακών επιθέσεων. Και αυτό αφορά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά συνολικά τον προοδευτικό χώρο που βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες επιλογές.

Η ανάρτηση αυτή λειτουργεί τελικά ως πολιτική προειδοποίηση. Όχι προς τα μέσα που επιτίθενται, αλλά προς όσους πιστεύουν ότι η κριτική μπορεί να φιμωθεί με δημοσιεύματα και υπαινιγμούς. Η κοινωνία είναι πιο υποψιασμένη απ’ όσο νομίζουν. Και η εσωτερική δημοκρατία, ειδικά στον χώρο της Κεντροαριστεράς, δεν μπορεί να οικοδομηθεί με «λίστες παραφωνιών» που συντάσσονται εκτός κομμάτων.