Δημοσκόπηση GPO: Η «δεξαμενή διαμαρτυρίας» τροφοδοτεί το κόμμα Καρυστιανού – Πλεύση, Νίκη και Ελληνική Λύση στο επίκεντρο των μετακινήσεων

Η πρώτη δημοσκοπική αποτύπωση μετά την ανακοίνωση ίδρυσης του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καρυστιανού δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Το κόμμα δεν γεννιέται στο κενό. Αντλεί πολιτικό οξυγόνο από συγκεκριμένους χώρους, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό τη διαμαρτυρία, την απογοήτευση και την έντονη απόρριψη του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της GPO για τα Παραπολιτικά FM, το 20,8% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι «πολύ» ή «αρκετά» πιθανό να ψηφίσει το νέο κόμμα. Ένα ποσοστό διόλου αμελητέο για έναν φορέα που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της πολιτικής εξαγγελίας και όχι της οργανωμένης παρουσίας.

Η ανάλυση των ροών είναι αποκαλυπτική. Οι ισχυρότερες δεξαμενές στήριξης εντοπίζονται στην Πλεύση Ελευθερίας, στη Νίκη και στην Ελληνική Λύση. Πρόκειται για κόμματα που, με διαφορετικό ιδεολογικό πρόσημο το καθένα, συγκροτούν έναν χώρο έντονης αντισυστημικής ρητορικής, υψηλής συναισθηματικής φόρτισης και βαθιάς δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς.

Το 63,4% των ψηφοφόρων της Νίκης και το 52,8% της Πλεύσης Ελευθερίας δηλώνουν πιθανό να μετακινηθούν προς το κόμμα Καρυστιανού, ενώ από την Ελληνική Λύση το ποσοστό φτάνει το 36,7%. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι ο νέος φορέας λειτουργεί ήδη ως πόλος ανασύνθεσης ενός κατακερματισμένου ακροατηρίου διαμαρτυρίας, περισσότερο παρά ως πρόταση με σαφές ιδεολογικό στίγμα.

Υπάρχουν όμως και δευτερεύουσες, αλλά πολιτικά ενδιαφέρουσες μετακινήσεις. Ένα 26,8% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και ένα 25% του ΚΚΕ δηλώνουν επίσης πιθανή στήριξη, γεγονός που φανερώνει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια διαπερνά οριζόντια το πολιτικό φάσμα. Δεν πρόκειται για ιδεολογική σύγκλιση, αλλά για κοινό αίσθημα κόπωσης, απογοήτευσης και αναζήτησης «τιμωρητικής ψήφου».

Στον αντίποδα, η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει περιορισμένες απώλειες, με μόλις 10% των ψηφοφόρων της να δηλώνουν πιθανή στήριξη στο νέο κόμμα. Αντίστοιχα, το ΠΑΣΟΚ καταγράφει 15,8%, ποσοστό που δείχνει ότι η εκλογική του βάση παραμένει πιο ανθεκτική σε προσωποκεντρικά εγχειρήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει απουσία πολιτικής πίεσης.

Το πλέον κρίσιμο στοιχείο της έρευνας, ωστόσο, βρίσκεται αλλού. Το 67,3% των πολιτών δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να ψηφίσει το κόμμα Καρυστιανού. Η πλειοψηφία παραμένει επιφυλακτική, αναμένοντας πιθανότατα προγραμματικό λόγο, πολιτικές θέσεις και σαφή απάντηση στο ερώτημα τι ακριβώς εκπροσωπεί ο νέος φορέας πέρα από τη συγκυριακή δυναμική.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σύνθετη αλλά καθαρή. Το κόμμα Καρυστιανού δεν απειλεί ευθέως τα μεγάλα κόμματα εξουσίας, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση. Αναδιατάσσει όμως τον χώρο της αντισυστημικής ψήφου και λειτουργεί ως καταλύτης περαιτέρω κατακερματισμού. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει το βαθύ έλλειμμα εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα, το οποίο εξακολουθεί να παράγει νέα σχήματα διαμαρτυρίας αντί για σταθερές προγραμματικές εναλλακτικές.

Το ερώτημα που ανακύπτει δεν είναι αν το νέο κόμμα έχει αρχική δυναμική. Αυτό καταγράφεται. Το κρίσιμο είναι αν μπορεί να μετατραπεί από φορέα συναισθηματικής φόρτισης σε πολιτικό υποκείμενο με συνοχή, θέσεις και διάρκεια. Και κυρίως, αν το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να αγνοεί τα κοινωνικά ρήγματα που γεννούν τέτοια φαινόμενα ή θα αναμετρηθεί ουσιαστικά μαζί τους.