Κακοκαιρία ΟΠΕΚΕΠΕ για τη ΝΔ: «Βρέχει» δικογραφίες στη Βουλή

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Το πολιτικό σκηνικό γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ θυμίζει πλέον δελτίο ακραίων φαινομένων. Μόνο που αντί για βροχές και καταιγίδες, στο κυβερνητικό στρατόπεδο καταγράφονται αλλεπάλληλες δικογραφίες. Και το ερώτημα που αιωρείται δεν είναι αν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά αν αποκαλύπτεται μια βαθύτερη, δομική παθογένεια.

Η εικόνα στις Σέρρες είναι ενδεικτική. Τέσσερις βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, τέσσερις κοινοβουλευτικές έδρες, τέσσερις εμπλοκές σε δικογραφίες που σχετίζονται με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο Κώστας Καραμανλής, η Φωτεινή Αραμπατζή και ο Θεόφιλος Λεονταρίδης στη νεότερη δικογραφία. Ο Τάσος Χατζηβασιλείου σε προηγούμενη υπόθεση που είχε ήδη προκαλέσει πολιτικές συνέπειες. Ένα «4 στα 4» που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί σύμπτωση.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν εξαντλείται σε αριθμούς. Όταν το «απόλυτο ποσοστό» αφορά εμπλοκή σε μια υπόθεση διαχείρισης αγροτικών ενισχύσεων, η συζήτηση μετατοπίζεται από την επικοινωνία στην ουσία. Ποιος ήξερε τι; Ποιος παρενέβη και για ποιον λόγο; Και κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για μια εικόνα που δεν συνάδει με τη στοιχειώδη έννοια της θεσμικής λειτουργίας;

Σαν να μην έφτανε αυτό, νέα στοιχεία δείχνουν ότι η υπόθεση όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά διευρύνεται. Άλλοι δύο εν ενεργεία βουλευτές φέρονται να βρίσκονται στο μικροσκόπιο των αρχών, ενώ επίκειται διαβίβαση ακόμη μίας δικογραφίας στη Βουλή. Ο συνολικός αριθμός των εμπλεκομένων αυξάνεται, και μαζί του αυξάνεται και η πίεση για απαντήσεις.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον με επιμονή είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να μιλά για «μεμονωμένες περιπτώσεις» όταν η πραγματικότητα διαμορφώνει μια επαναλαμβανόμενη εικόνα. Γιατί όταν οι υποθέσεις πολλαπλασιάζονται, η επίκληση της εξαίρεσης παύει να είναι πειστική.

Και ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η ίδια η αποκάλυψη των υποθέσεων. Είναι η αίσθηση κανονικότητας που επιχειρείται να επιβληθεί. Ότι όλα αυτά αποτελούν απλώς «κομμάτι του παιχνιδιού». Ότι οι πολιτικές ευθύνες μπορούν να απορροφηθούν χωρίς κόστος.

Σε μια δημοκρατία, όμως, η ευθύνη δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Και όταν «βρέχει» δικογραφίες, δεν αρκεί να ανοίγουν ομπρέλες σιωπής. Κάποια στιγμή, οι απαντήσεις καθίστανται υποχρεωτικές.