Η Προοδευτική Αλλαγή δεν είναι σύνθημα. Είναι ζήτημα Δημοκρατίας

Του Γαβρή Άγγελου

Την ώρα που έχει ξεκινήσει η ατέρμονη συζήτηση με «αριστερόμετρα» και «προοδευτικόμετρα», καλό θα ήταν να μη χαθεί η μεγάλη εικόνα. Ο καταδικασμένος για εγκληματική οργάνωση Χρυσαυγίτης Ηλίας Κασιδιάρης συνεχίζει να χτίζει πολιτική παρουσία μέσω των κοινωνικών δικτύων, οργανώνει δομές και επιχειρεί να επιστρέψει στο δημόσιο χώρο με όχημα τον ακροδεξιό λαϊκισμό.

Και την ίδια στιγμή, ενώ τα κόμματα και τα πρόσωπα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας ανταγωνίζονται για το ποιος θα καταγράψει μεγαλύτερη εκλογική επιρροή μέσα σε ένα κατακερματισμένο ακροδεξιό ακροατήριο, στην κεντροαριστερά η συζήτηση εξακολουθεί συχνά να εγκλωβίζεται σε εσωτερικές διαχωριστικές γραμμές: ποιος είναι πιο αριστερός, ποιος πιο προοδευτικός, ποιος κατέχει την αυθεντική εκπροσώπηση του χώρου.

Η πολιτική όμως δεν κρίνεται από πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας. Κρίνεται από το αν μπορεί να δώσει απαντήσεις στις κοινωνικές ανάγκες και να συγκροτήσει πλειοψηφικά ρεύματα αλλαγής.

Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι γνωρίζει καλά τη στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε». Η πολυδιάσπαση των αντιπάλων της, η διαρκής εσωτερική αντιπαράθεση και η μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης σε επιμέρους ταυτοτικές συγκρούσεις αποτελούν πολιτικό πλεονέκτημα για κάθε κυβέρνηση που επιδιώκει να παραμένει κυρίαρχη.

Σε αυτή τη συνθήκη, σημαντικό μέρος της αντιπολίτευσης έχει την ευθύνη ότι αποδέχθηκε πολλές φορές ένα πλαίσιο συζήτησης που επέβαλε η επικοινωνιακή διαχείριση της εξουσίας, αντί να επιβάλει τη δική της ατζέντα για την κοινωνία, την οικονομία, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

Οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν θα είναι μια ακόμη πολιτική διαδικασία. Θα είναι κρίσιμες για την κατεύθυνση της χώρας. Γιατί αν ο προοδευτικός χώρος δεν μπορέσει να εκφράσει συντονισμένα μια πειστική πρόταση αλλαγής, υπάρχει ο κίνδυνος της περαιτέρω συρρίκνωσής του μπροστά στην άνοδο της ακροδεξιάς ρητορικής και του εισαγόμενου τραμπισμού.

Τότε το πολιτικό δίλημμα δεν θα αφορά την αντιπαράθεση ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο, αλλά ανάμεσα σε δύο αδιέξοδες εκδοχές: τον νεοφιλελευθερισμό χωρίς κοινωνικό πρόσημο και τον ακροδεξιό λαϊκισμό χωρίς δημοκρατικά αναχώματα.

Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός και συνολικά οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν μπροστά τους μια ιστορική ευθύνη. Να αποτελέσουν το ανάχωμα απέναντι στην κανονικοποίηση ακραίων αντιλήψεων, αλλά και να ξαναδώσουν περιεχόμενο στην πολιτική ως πεδίο αξιών, κοινωνικής δικαιοσύνης και συλλογικής προοπτικής.

Σε αυτή τη μάχη κανείς δεν περισσεύει. Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι άνθρωποι της επικοινωνίας, τα κόμματα, αλλά κυρίως οι ίδιοι οι πολίτες. Γιατί η Δημοκρατία δεν προστατεύεται μόνο στις θεσμικές αίθουσες. Προστατεύεται και στην κάλπη.

Η ψήφος είναι η ανάσα της Δημοκρατίας. Είναι το οξυγόνο που κρατά ζωντανή τη λαϊκή κυριαρχία.

Η κεντρική πολιτική πρέπει να ξαναγίνει θέατρο αξιών και όχι θέατρο σκιών. Η Προοδευτική Αλλαγή δεν είναι απλώς ένα πολιτικό αίτημα. Είναι ευθύνη απέναντι στη Δημοκρατία.