Κάποιοι “πόνεσαν” με την παρουσία Χάρη Δούκα στο Χάρβαρντ…

Η στοχοποίηση, σε άρθρο γνωστής δεξιάς ιστοσελίδας, του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα με αφορμή τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα του Harvard University δεν είναι μια απλή κριτική για την άσκηση διοίκησης. Είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση επιλεκτικής «δημοσιογραφίας», όπου τα ίδια γεγονότα αξιολογούνται με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στο επίκεντρο.

Διότι η μνήμη δεν είναι τόσο κοντή όσο θα επιθυμούσαν ορισμένοι. Όταν ο Κώστας Μπακογιάννης εμφανιζόταν σε αντίστοιχα διεθνή περιβάλλοντα, ακόμη και σε σύντομα workshops του Harvard, τα ίδια μέσα έστηναν αφηγήματα επιτυχίας, μιλούσαν για «διεθνή αναγνώριση» και επένδυαν πολιτικά στην εικόνα του «εκσυγχρονιστή» δημάρχου. Σήμερα, η ίδια ακριβώς δραστηριότητα βαφτίζεται «κοσμική περιοδεία» και μετατρέπεται σε δήθεν τεκμήριο διοικητικής ανεπάρκειας.

Η αντίφαση δεν είναι απλώς προφανής· είναι αποκαλυπτική. Δεν πρόκειται για ουσιαστική αποτίμηση έργου, αλλά για επικοινωνιακή εργαλειοποίηση. Η συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα όπως το Bloomberg Harvard City Leadership Initiative δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, ούτε «τουρισμός» ακαδημαϊκού τύπου. Αποτελεί πεδίο ανταλλαγής τεχνογνωσίας, πρόσβασης σε εργαλεία πολιτικής και δικτύωσης με άλλες πόλεις που αντιμετωπίζουν αντίστοιχες προκλήσεις. Όποιος το υποτιμά είτε αγνοεί τη λειτουργία της σύγχρονης αστικής διακυβέρνησης είτε επιλέγει συνειδητά να την παραχαράξει.

Η Αθήνα δεν είναι μια απομονωμένη διοικητική μονάδα. Είναι μια μητρόπολη που οφείλει να συνομιλεί με διεθνή δίκτυα, να αντλεί πρακτικές και να ενσωματώνει καινοτόμες πολιτικές. Αυτό ακριβώς επιχειρεί η σημερινή δημοτική αρχή, χωρίς να εγκαταλείπει –όπως βολικά υπονοείται– την καθημερινότητα της πόλης. Η διοίκηση δεν ασκείται ούτε με φωτογραφίες ούτε με τίτλους, αλλά με παράλληλες διαδικασίες: και στο πεδίο και στα φόρα όπου διαμορφώνονται πολιτικές.

Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι η κριτική. Είναι η προσχηματική κριτική που μεταμφιέζεται σε ρεπορτάζ. Όταν η ίδια πράξη άλλοτε αποθεώνεται και άλλοτε λοιδορείται, ανάλογα με το πολιτικό πρόσημο του πρωταγωνιστή, τότε η «δημοσιογραφία» παύει να υπηρετεί την ενημέρωση και διολισθαίνει σε ρόλο μηχανισμού αναπαραγωγής γραμμής.

Κάπως έτσι εξηγείται και η ένταση των επιθέσεων. Δεν είναι η Αθήνα που απασχολεί πραγματικά. Είναι το γεγονός ότι ένας δήμαρχος επιλέγει να ανοίξει την πόλη σε διεθνή πεδία, χωρίς να ευθυγραμμίζεται με τα γνώριμα επικοινωνιακά στερεότυπα. Και αυτό, όπως φαίνεται, ενοχλεί. Πολύ.