Παραιτήθηκε από την κυβέρνηση ΝΔ ο Μακάριος Λαζαρίδης

Η παραίτηση του Μακάριος Λαζαρίδης από τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης δεν συνιστά απλώς μια «προσωπική επιλογή ευθύνης», όπως επιχειρεί να παρουσιαστεί. Αντιθέτως, εγγράφεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο κυβερνητικής φθοράς, όπου η διαχείριση κρίσεων γίνεται εκ των υστέρων και υπό την πίεση εσωκομματικών ισορροπιών και δημόσιας κατακραυγής.

Στην επιστολή παραίτησής του, ο πρώην υφυπουργός επικαλείται την ανάγκη «να διαφυλαχθεί απερίσπαστα το έργο της κυβέρνησης», υιοθετώντας μια ρητορική που επιχειρεί να μεταθέσει το βάρος από την ουσία της υπόθεσης στην επικοινωνιακή διαχείριση. Πρόκειται για μια γνώριμη τακτική: η ατομική αποχώρηση παρουσιάζεται ως πράξη πολιτικής ευθιξίας, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί ως μηχανισμός αποσυμπίεσης για το Μέγαρο Μαξίμου.
Η αναφορά του ίδιου σε «τοξική αντιπολίτευση» και «λάσπη» δεν μπορεί να αποκρύψει ότι η παραίτηση ήρθε μετά από δημόσιες παρεμβάσεις ακόμη και εντός της κυβερνητικής παράταξης. Η στάση της Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία ζήτησε ευθέως την απομάκρυνσή του, καταδεικνύει ότι η κρίση δεν ήταν εξωγενής, αλλά εσωτερική, αποκαλύπτοντας ρήγματα στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας.
Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να διατηρήσει την εικόνα σταθερότητας, ωστόσο η επανάληψη τέτοιων περιστατικών φθείρει το αφήγημα περί «αποτελεσματικής διακυβέρνησης». Η επιλογή να γίνονται παρεμβάσεις κατόπιν εορτής και όχι προληπτικά ενισχύει την εντύπωση μιας κυβέρνησης που ακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις προλαμβάνει.
Σε πολιτικό επίπεδο, η παραίτηση Λαζαρίδη δεν κλείνει τον κύκλο της υπόθεσης. Αντιθέτως, τον ανοίγει. Διότι το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά μόνο το πρόσωπο που αποχωρεί, αλλά το σύστημα που τον ανέδειξε και τον διατήρησε στη θέση του μέχρι τη στιγμή που το κόστος έγινε πολιτικά μη διαχειρίσιμο.
Η εξέλιξη αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της λογοδοσίας και της πολιτικής ευθύνης, όχι ως επικοινωνιακό εργαλείο, αλλά ως θεσμική υποχρέωση. Και εκεί ακριβώς εντοπίζεται το έλλειμμα: σε μια διακυβέρνηση που μοιάζει να αντιλαμβάνεται την ευθύνη ως αναγκαστική υποχώρηση και όχι ως προληπτική στάση αρχών.