Ποιος είναι ο Χασάν Πάικερ και γιατί έχει σημασία η περίπτωσή του (video)

Γράφει ο Κωνσταντινος Ταχτσίδης

Η νέα συντηρητική Δεξιά δεν κατέλαβε απλώς την εξουσία στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και σε πολλές χώρες του υπολοιπου κόσμου. Κατέλαβε και το διαδίκτυο.

Εδώ και χρόνια διαμορφώνει τη γλώσσα, τους φόβους και τα μισαλλόδοξα αντανακλαστικά εκατομμυρίων νέων μέσα από το YouTube, το TikTok, το Χ, το Facebook, το Twitch, τα podcasts και τις πλατφόρμες streaming.
Έστησε ένα ολόκληρο οικοσύστημα που μετατρέπει την ανασφάλεια σε οργή, την οργή σε συντηρητισμό και τον συντηρητισμό σε ταυτότητα.
Την ίδια ώρα, μεγάλο μέρος της Αριστεράς εξακολουθεί να επικοινωνεί αμήχανα μέσα σε ένα θάλαμο αντήχησης.

Μέσα σε αυτό το άνισο πεδίο εμφανίστηκε ο Χασάν Πάικερ (Hasan Piker).

Όχι ως ακόμη ένας πολιτικός influencer, αλλά ως μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου η Αριστερά κατάφερε να μιλήσει αναπολογητικά τη γλώσσα του διαδικτύου χωρίς να εγκαταλείψει την πολιτική της ταυτότητα.

Η σημασία δεν βρίσκεται μόνο σε όσα λέει ο Χασάν Πάικερ, ούτε στο αν τα λέει πάντοτε σωστά, αλλά στο γεγονός ότι διεκδικεί ένα ακροατήριο που η προοδευτική παράταξη είχε σχεδόν παραδώσει στη Δεξιά.

Η περίπτωση του Χασάν Πάικερ δεν αφορά απλώς έναν ακόμη αμφιλεγόμενο influencer, αλλά κυρίως τη μάχη για το ποιος διαμορφώνει την πολιτική συνείδηση των νεότερων γενεών. Μια μάχη στην οποία η συντηρητική Δεξιά έχει ήδη αποκτήσει τεράστιο προβάδισμα.

Με καταγωγή απο την Τουρκία, ο Πικέρ ξεκίνησε από το προοδευτικό δίκτυο The Young Turks και στη συνέχεια μετέφερε την πολιτική του δραστηριότητα στο Twitch. Εκεί, ως HasanAbi, μεταδίδει καθημερινά πολύωρες εκπομπές που συνδυάζουν πολιτικό σχολιασμό, ειδήσεις, διαδικτυακή κουλτούρα και gaming.
Διαθέτει περίπου τρία εκατομμύρια ακολούθους και απευθύνεται σε ένα κοινό που η παραδοσιακή Αριστερά και το Δημοκρατικό Κόμμα δυσκολεύονται να προσεγγίσουν. Δηλαδή απολιτίκ νέους άνδρες, οι οποίοι εδώ και χρόνια παραδίδονται σχεδόν αμαχητί στη manosphere, στους ακροδεξιούς influencers και στη μηχανή πολιτισμικής προπαγάνδας του MAGA.
Γι’ αυτό το New Yorker τον παρουσίασε ως μία από τις ελάχιστες αριστερές φωνές που διεκδικούν πραγματικά αυτό το ακροατήριο.

Ο Πάικερ μιλά χωρίς απολογητικό τόνο για τον σοσιαλισμό, την ταξική ανισότητα, τα συνδικάτα, τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τη Γάζα.
Έχει συνομιλήσει με τον Μπέρνι Σάντερς και την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές, στήριξε τον Ζόχραν Μαμντάνι και συμμετείχε στην εκστρατεία του Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ για τη Γερουσία του Μίσιγκαν.

Η επιρροή του συνοδεύεται από μια γλώσσα συχνά οργισμένη, ίσως υπερβολική και επιτηδευμένα “απρόσεκτη”. Στις 20 Αυγούστου, επιχειρώντας να προειδοποιήσει για τους κινδύνους της ταύτισης των Εβραίων με το κράτος του Ισραήλ, χρησιμοποίησε μια διατύπωση που μπορούσε εύλογα να εκληφθεί ως μεταφορά της ευθύνης για την αντισημιτική βία στα ίδια τα ενδεχόμενα θύματά της.
Η ηγεσία των Δημοκρατικών τον κατηγόρησε για αντισημιτισμό και ο Ελ-Σαγέντ αποστασιοποιήθηκε.
Ο ίδιος ο Πάικερ υποστηρίζει ότι δεν δικαιολόγησε καμία επίθεση, αλλά προειδοποίησε πως η ταύτιση Ιουδαϊσμού και σιωνισμού τροφοδοτεί τον αντισημιτισμό. Η σύγκρουση μετατράπηκε γρήγορα σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που η συντηρητική Δεξιά και η Ακροδεξιά κυριαρχούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο YouTube.
Εκεί όμως δεν ζητείται από κανέναν πιστοποιητικό μετριοπάθειας.
Ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η συνωμοσιολογία και ο αυταρχισμός παρουσιάζονται ως «αντισυστημική ειλικρίνεια», ενώ κάθε υπερβολή αξιοποιείται ως εργαλείο πολιτικής στρατολόγησης.

Ο προοδευτικός κόσμος καλά κάνει και απαιτεί ευθύνη από τις δημόσιες φωνές που τον εκπροσωπούν, δεν μπορεί όμως να απαιτεί από αυτές μια αδύναμη και αποστειρωμένη τελειότητα, την ώρα που η Δεξιά μετατρέπει την τοξικότητα σε πολιτική ισχύ.

Η σημασία του Πάικερ είναι ακριβώς αυτή.
Είναι η απόδειξη ότι η διαδικτυακή ηγεμονία της Δεξιάς δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα μιας μάχης που η Αριστερά άργησε να δώσει και τα κομματικά κατεστημένα της Κεντροαριστεράς δε θέλουν, ούτε πρόκειται να δώσουν ποτέ.