ΓΝΩΜΕΣ
Το Προοδευτικό Κίνημα των ΗΠΑ ως “πυξίδα” στην αντιμετώπιση του Ισραηλινού ιμπεριαλισμού
Η αμερικανική εμπειρία φωτίζει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να διατηρεί στενή στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, ακόμη και μέσα στη βαθιά ανθρωπιστική κρίση της Γάζας. Σε μια χώρα που διαθέτει λιμάνια, αεροδρόμια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις κρίσιμης γεωπολιτικής σημασίας, δεν αρκεί η επίκληση των «εθνικών συμφερόντων» για να κλείνει η δημόσια συζήτηση. Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγεί με διαφάνεια και λογοδοσία ποιος χρησιμοποιεί τις ελληνικές υποδομές, για ποιον σκοπό και υπό ποιους όρους. Η εξωτερική πολιτική δεν αποτελεί λευκή επιταγή της εκτελεστικής εξουσίας, ιδιαίτερα όταν οι επιλογές της συναντούν ένα τόσο βαρύ ζήτημα διεθνούς δικαίου και ανθρώπινης ζωής.
Εδώ βρίσκεται και η ταξική πλευρά που η κυβερνητική αφήγηση συνήθως αφήνει έξω από το κάδρο. Άλλοι χαράσσουν τις γεωπολιτικές στρατηγικές και άλλοι δουλεύουν στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, στις μεταφορές και στις υποδομές που τις καθιστούν εφικτές. Οι εργαζόμενοι δεν είναι άψυχα εξαρτήματα μιας εφοδιαστικής αλυσίδας ούτε οι τοπικές κοινωνίες απλοί θεατές αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην τους. Μια σύγχρονη Αριστερά της εργασίας και της ειρήνης οφείλει να απαιτήσει πραγματικό κοινωνικό και κοινοβουλευτικό έλεγχο, ενημέρωση των εργαζομένων και ουσιαστικό λόγο της αυτοδιοίκησης για τη χρήση δημόσιων υποδομών που βρίσκονται μέσα στις πόλεις και επηρεάζουν τις ζωές των κατοίκων τους.
Το βαθύτερο πρόβλημα, επομένως, είναι το μοντέλο πολιτικής που αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική ως περιοχή απαγορευμένη στη δημοκρατία: αποφάσεις στην κορυφή, στρατηγικές συμφωνίες και τετελεσμένα, ενώ από την κοινωνία ζητείται απλώς συναίνεση στο όνομα μιας αόριστης «σταθερότητας». Απέναντι σε αυτή τη λογική, η ελληνική Αριστερά χρειάζεται κάτι περισσότερο από γενικές αντιπολεμικές διακηρύξεις. Χρειάζεται να συνδέσει την ειρήνη με την εργασία, την αυτοδιοίκηση με τη δημοκρατική λογοδοσία και τη διεθνή αλληλεγγύη με τον έλεγχο της εξουσίας. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποια θέση παίρνει η Ελλάδα στον γεωπολιτικό χάρτη. Είναι ποιος αποφασίζει γι’ αυτή τη θέση — και αν η ελληνική κοινωνία έχει τελικά δικαίωμα να μιλήσει.
