ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Eurostat: Η στέγη απορροφά πάνω από το 40% του εισοδήματος για έναν στους τέσσερις στην Ελλάδα
Στο 26,4% η υπερβολική στεγαστική επιβάρυνση το 2025, έναντι 7,7% στην ΕΕ. Τα πρωτογενή στοιχεία της Eurostat αποτυπώνουν το μέγεθος της πίεσης.
Η απόσταση ανάμεσα στην εικόνα μιας αναπτυσσόμενης αγοράς ακινήτων και στη δυνατότητα των πολιτών να κατοικούν αξιοπρεπώς αποτυπώνεται στα στοιχεία της Eurostat. Στην έκδοση «Key figures on European living conditions – 2026», το ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα που ζει σε νοικοκυριά με υπερβολικό κόστος στέγασης φθάνει το 26,4% για το 2025. Ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 7,7%.
Πρακτικά, περισσότεροι από ένας στους τέσσερις διαβιούν σε νοικοκυριά που διαθέτουν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη στέγη. Ο δείκτης υπολογίζει το συνολικό στεγαστικό κόστος μετά την αφαίρεση των σχετικών επιδομάτων. Αφορά ποσοστό ανθρώπων που ζουν σε αυτά τα νοικοκυριά, όχι το μερίδιο των ενοικιαστών ή μόνο το ύψος του ενοικίου.
Πίεση σε ολόκληρη τη χώρα
Η περιφερειακή αποτύπωση της Eurostat δείχνει ότι η στεγαστική επιβάρυνση δεν περιορίζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα. Και οι δεκατρείς ελληνικές περιφέρειες καταγράφουν ποσοστό τουλάχιστον 16% το 2025. Στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη το ποσοστό φθάνει το 33,9%, ενώ στην Πελοπόννησο το 33,3%.
Οι αριθμοί περιγράφουν ένα διαρθρωτικό κοινωνικό πρόβλημα. Όταν τόσο μεγάλο τμήμα του εισοδήματος δεσμεύεται για την κατοικία, περιορίζεται ο χώρος για τις υπόλοιπες ανάγκες και η οικονομική αυτονομία γίνεται δυσκολότερη. Η προσιτή στέγη επηρεάζει την επιλογή τόπου εργασίας, τη δυνατότητα ανεξαρτητοποίησης και τη σταθερότητα της οικογενειακής ζωής.
Η κυβερνητική πολιτική κρίνεται στο διαθέσιμο εισόδημα
Η αποτελεσματικότητα της στεγαστικής πολιτικής χρειάζεται να μετριέται με συγκεκριμένους κοινωνικούς δείκτες: αν περιορίζεται η επιβάρυνση των χαμηλότερων εισοδημάτων, αν αυξάνεται η πρόσβαση σε μακροχρόνια προσιτή μίσθωση και αν δημιουργούνται κατοικίες με κοινωνικούς όρους. Η αξία των συναλλαγών στην αγορά δεν αρκεί για να περιγράψει την ευημερία των κατοίκων.
Τα στοιχεία θέτουν συνεπώς ένα σαφές πεδίο πολιτικής λογοδοσίας. Η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάζει αποτελέσματα για όσους αναζητούν σπίτι και όχι να αρκείται στη δυναμική των επενδύσεων. Το δικαίωμα στην κατοικία απαιτεί διάρκεια, χρηματοδότηση και έλεγχο της πραγματικής πρόσβασης.
Πηγή: Eurostat, «Key figures on European living conditions – 2026 edition» και «Living conditions statistics at regional level». Έτος αναφοράς των παραπάνω στοιχείων: 2025.
