ΠΑΣΟΚ για κυβερνητικές θέσεις για τους Ισραηλινούς τουρίστες: Όταν απουσιάζει η θέση, περισσεύει η σύγχυση

Ανακοίνωση των Μανώλη Χριστοδουλάκη – Κατερίνας Σπυριδάκη και Δημήτρη Μάντζου

Η Ελλάδα παρακολουθεί σιωπηλή μια τραγωδία που εκτυλίσσεται σε ζωντανή μετάδοση. Η Γάζα βιώνει μια καταστροφή ιστορικών διαστάσεων, με εικόνες που παραπέμπουν σε εθνοκάθαρση. Και όμως, η επίσημη στάση της χώρας μας θυμίζει περισσότερο την αμηχανία ενός παρατηρητή, παρά τη θέση ενός κράτους-μέλους της Ε.Ε. με ιστορική ευθύνη στα θέματα ειρήνης, διεθνούς δικαίου και ανθρωπισμού.

Η ανακοίνωση των τριών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της Κατερίνας Σπυριδάκη, του Δημήτρη Μάντζου και του Μανώλη Χριστοδουλάκη, έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να φωτίσει ένα κενό που δεν είναι απλώς επικοινωνιακό, αλλά βαθέως πολιτικό. Είναι το κενό της θέσης. Κι όταν λείπει η θέση, εμφανίζεται η σύγχυση, ο φόβος, ο διχασμός, ο αυτοματισμός.

Τα τελευταία περιστατικά με στοχοποιήσεις Ισραηλινών τουριστών στη Σύρο, στη Ρόδο, και ενδεχομένως αλλού, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι το επώδυνο σύμπτωμα μιας συλλογικής αμηχανίας που συντηρείται από την αποφυγή. Όταν η Κυβέρνηση δεν δίνει στίγμα, όταν η Υπουργός Τουρισμού δεν προστατεύει το πρόσωπο της χώρας, όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός σιωπά, τότε η κοινωνία αφήνεται να ερμηνεύσει μόνη της το τι είναι “σωστό” και τι “επικίνδυνο”.

Μα ο τουρισμός δεν είναι μονάχα ένας δείκτης αφίξεων. Είναι, πρωτίστως, μια σχέση εμπιστοσύνης. Κι η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με καμπάνιες, αλλά με στάση. Η φιλοξενία είναι μια ηθική πράξη – και απαιτεί καθαρό λόγο, συνέπεια, προστασία για τον επισκέπτη και τον οικοδεσπότη. Όταν αυτή η σχέση διαρρηγνύεται, δεν κινδυνεύει απλώς η οικονομία. Κινδυνεύει η ψυχή της Ελλάδας.

Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να διολισθαίνει στη σιωπή. Δεν έχει την ασυλία να αφήνει το «brand Ελλάδα» να αποδομείται από την έλλειψη πυξίδας. Δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τον «επαγγελματισμό» όταν αυτός απογυμνώνεται από κάθε έννοια συνείδησης και ηθικής.

Το ερώτημα που τίθεται από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είναι ξεκάθαρο:
Τι σημαίνει να είσαι ευρωπαϊκή χώρα, αν μπροστά στην εθνοκάθαρση απαντάς με ουδετερότητα;
Τι σημαίνει να έχεις τουριστική πολιτική, αν δεν υπερασπίζεσαι την ίδια την έννοια της φιλοξενίας;
Τι σημαίνει να έχεις ευθύνη, αν δεν αναλαμβάνεις καν να μιλήσεις;

Δεν είναι οι πολίτες που ευθύνονται για το χάος της ερμηνείας. Είναι οι θεσμοί που απουσιάζουν. Είναι οι κυβερνητικές επιλογές που επιλέγουν να μην ενοχληθούν, να μην τοποθετηθούν, να μην πάρουν θέση. Και αυτή η στάση, όσο κι αν βαφτίζεται “ισορροπία”, στην πράξη λειτουργεί ως οδηγός κοινωνικού διχασμού και διεθνούς απαξίωσης.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να διαλέξει «πλευρά» σε έναν πόλεμο. Οφείλει όμως να διαλέξει στάση απέναντι στην ανθρώπινη ζωή, την αξιοπρέπεια, το διεθνές δίκαιο. Ο τουρισμός δεν είναι άθροισμα διανυκτερεύσεων. Είναι εικόνα, μνήμη, αξία. Αν αυτή πληγεί, δεν υπάρχει διαφήμιση που να τη σώσει.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα προστατεύσουμε τους τουρίστες. Είναι αν θα υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας ως κοινωνία ανοιχτή, φιλελεύθερη, με πυξίδα ανθρωπιάς.

Η ειρήνη δεν είναι προϊόν. Είναι ταυτότητα.

Κι αν δεν το πει το πολιτικό σύστημα τώρα, τότε ποιος θα τολμήσει να το πει όταν η ζημιά θα είναι πια ανεπανόρθωτη;