Ο αδίστακτος “κλόουν” Πρόεδρος των ΗΠΑ υπεύθυνος για την λαίλαπα της Ακρίβειας και απόπειρα για Παγκόσμια Αποσταθεροποίηση

Γράφει η Μακρίνα-Ελένη Πάρης

Η ρητορική κλιμάκωσης γύρω από το ενδεχόμενο στρατιωτικών πληγμάτων στο Ιράν επαναφέρει με οξύτητα τα ερωτήματα περί διεθνούς νομιμότητας και γεωπολιτικής σταθερότητας, σε μια συγκυρία όπου η παγκόσμια οικονομία παραμένει ευάλωτη σε σοκ προσφοράς και διαταραχές εφοδιαστικών αλυσίδων. Κάθε αναφορά σε στοχεύσεις υποδομών πολιτικού χαρακτήρα –όπως ενεργειακά δίκτυα και κρίσιμες μεταφορικές αρτηρίες– εγείρει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, το οποίο επιβάλλει σαφή διάκριση μεταξύ στρατιωτικών και μη στρατιωτικών στόχων.

Στην Ευρώπη, η δημόσια τοποθέτηση των κυβερνήσεων παραμένει συγκρατημένη, γεγονός που τροφοδοτεί την κριτική περί πολιτικής αδράνειας απέναντι σε ενδεχόμενη γενίκευση της κρίσης. Το διακύβευμα δεν περιορίζεται στη διπλωματία ασφαλείας. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι κάθε κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή μεταφράζεται, με χρονική υστέρηση, σε αυξήσεις τιμών ενέργειας, πληθωριστικές πιέσεις και αλυσιδωτές επιπτώσεις στην παραγωγή και την κατανάλωση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ βρίσκονται στο επίκεντρο της διεθνούς συζήτησης, με διπλωματικούς κύκλους να επισημαίνουν ότι η όποια στρατιωτική ενέργεια χωρίς σαφή εντολή από τα αρμόδια όργανα του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών θα επιβάρυνε περαιτέρω το ήδη τεταμένο πλαίσιο διεθνών σχέσεων. Ταυτόχρονα, αναδεικνύεται η ευθύνη των κρατών που παρέχουν διευκολύνσεις –στρατιωτικές ή υλικοτεχνικές– σε τέτοιες επιχειρήσεις, καθώς αυτές οι επιλογές ενδέχεται να συνεπάγονται πολιτικό και νομικό κόστος.

Σε αυτό το περιβάλλον, η πίεση για αποκλιμάκωση, διαφάνεια και επαναφορά των διπλωματικών διαύλων δεν αποτελεί απλώς πολιτική θέση, αλλά όρο αποτροπής μιας ευρύτερης κρίσης με πολυεπίπεδες συνέπειες.