Δούκας- Μπακογιάννης: Οι 2 “οπτικές γωνίες” για την επένδυση στην Παιδεία στον Δήμο Αθηναίων – Το μέλλον Vs “η επιβάρυνση”

Η δημόσια αντιπαράθεση που επέλεξε να ανοίξει ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης γύρω από τη χρηματοδότηση σχολικών έργων μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων φέρνει στην επιφάνεια κάτι βαθύτερο από μια απλή πολιτική διαφωνία. Αναδεικνύει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις για το μέλλον της Αθήνας.

Από τη μία πλευρά, μια λογική που αντιμετωπίζει τη δημόσια επένδυση στην Παιδεία ως «βάρος» και «υποθήκη» για τις επόμενες γενιές. Από την άλλη, η στρατηγική του Χάρης Δούκας που θεωρεί ότι το πραγματικό χρέος απέναντι στο μέλλον είναι να αφήσεις τα παιδιά μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας μέσα σε εγκαταλελειμμένες σχολικές υποδομές, χωρίς σύγχρονες αίθουσες, χωρίς ασφάλεια, χωρίς αξιοπρέπεια. Αυτή η διαφορά νοοτροπίας δεν είναι τεχνική· είναι ιδεολογική, κοινωνική και βαθιά πολιτική.

Η διοίκηση Μπακογιάννη επένδυσε συστηματικά στην εικόνα της πόλης, στην επικοινωνία και στις γρήγορες εντυπώσεις. Όμως η κατάσταση πολλών σχολείων του Δήμου Αθηναίων αποτυπώνει με σκληρό τρόπο τις προτεραιότητες εκείνης της περιόδου.

Ο Χάρης Δούκας ακολουθεί την αντίστροφη διαδρομή: επιλέγει να επενδύσει σε ό,τι δεν παράγει άμεσα χειροκρότημα αλλά δημιουργεί κοινωνικό αποτύπωμα δεκαετιών. Γιατί η ανακατασκευή ενός σχολείου, η ενεργειακή του αναβάθμιση, η ασφάλεια των μαθητών και η ποιότητα της καθημερινότητάς τους δεν είναι «δαπάνη». Είναι επένδυση στη δημοκρατία, στη δημόσια ζωή και στην ίδια την παραγωγική προοπτική της χώρας. Οι ευρωπαϊκές πόλεις που σέβονται τον εαυτό τους δεν φοβούνται να χρηματοδοτήσουν την Παιδεία. Τη θεωρούν πυλώνα ανάπτυξης.

Εκεί βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής σύγκρουσης. Ο κ. Μπακογιάννης βλέπει έναν δανεισμό και μιλά για «δέσμευση του μέλλοντος».

Ο Χάρης Δούκας βλέπει παιδιά, οικογένειες και μια πόλη που δεν μπορεί να διεκδικεί ευρωπαϊκό ρόλο με σχολικές υποδομές περασμένων δεκαετιών. Η μία αντίληψη φοβάται το κόστος της επένδυσης. Η άλλη αντιλαμβάνεται το κόστος της αδράνειας. Και τελικά, αυτό είναι που ξεχωρίζει τις διοικήσεις που διαχειρίζονται μια πόλη από εκείνες που προσπαθούν πραγματικά να χτίσουν το μέλλον της.