“Tax the Rich”: Ο Ζόραν Μαμντάνι τολμά και δικαιώνεται στην πολιτική που εφαρμόζει στη Νέα Υόρκη (VIDEO)

Στη Νέα Υόρκη των ανισοτήτων, ο Zohran Mamdani επιχειρεί κάτι που το αμερικανικό πολιτικό σύστημα αποφεύγει συστηματικά να αγγίξει. Να μετατρέψει τη δημοτική διοίκηση σε εργαλείο αναδιανομής, σύγκρουσης με τα μεγάλα συμφέροντα και ενεργοποίησης της κοινωνικής βάσης. Οι πρώτες εκατό ημέρες του δεν είναι απλώς ένας απολογισμός διαχείρισης. Είναι ένα πολιτικό πείραμα για το αν η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει χωρίς να ενσωματωθεί.

Τα πρώτα δείγματα γραφής δεν είναι αμελητέα. Από τη βελτίωση βασικών υπηρεσιών μέχρι τη σύγκρουση με εργοδοτικές αυθαιρεσίες και την ανάδειξη των ενοικιαστών ως πολιτικού υποκειμένου, η δημοτική αρχή επιχειρεί να επανανοηματοδοτήσει την ίδια την έννοια της διακυβέρνησης. Όχι ως ουδέτερη τεχνοκρατική λειτουργία, αλλά ως πεδίο ταξικής σύγκρουσης. Οι «Rental Ripoff» ακροάσεις, οι παρεμβάσεις για τα εργασιακά, η δημόσια στοχοποίηση των εταιρειών που εκμεταλλεύονται εργαζόμενους και καταναλωτές, δείχνουν μια στρατηγική που δεν εξαντλείται στη διαχείριση αλλά επεκτείνεται στην πολιτική οργάνωση της κοινωνίας.

Ωστόσο, το πραγματικό μέτωπο δεν βρίσκεται στο δημαρχείο. Βρίσκεται στο επίπεδο της πολιτικής οικονομίας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Εκεί όπου η κυβερνήτης Kathy Hochul μπλοκάρει την κεντρική υπόσχεση της ατζέντας του. Τη φορολόγηση των πλουσίων. Χωρίς αυτήν, το πρόγραμμα για καθολική φροντίδα παιδιών, δωρεάν μετακινήσεις και ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών κινδυνεύει να μείνει ημιτελές. Η πολιτική σύγκρουση μετατρέπεται έτσι σε θεσμικό αδιέξοδο.

Το έλλειμμα δισεκατομμυρίων που κληρονόμησε από τη διοίκηση του Eric Adams δεν είναι απλώς δημοσιονομικό πρόβλημα. Είναι μηχανισμός πειθαναγκασμού. Ένα εργαλείο που περιορίζει το πεδίο της πολιτικής και επιβάλλει την επιστροφή στη «λογική του εφικτού». Κάθε υποχώρηση, κάθε καθυστέρηση σε δεσμεύσεις, κάθε αναδίπλωση, δεν είναι απλώς διαχειριστική επιλογή. Είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που προστατεύει συστηματικά τον πλούτο και μετακυλίει το κόστος στους πολλούς.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Ο Mamdani δεν κρίνεται από το αν θα γεμίσει λακκούβες ή θα βελτιώσει τις υπηρεσίες. Κρίνεται από το αν μπορεί να σπάσει αυτό το πλαίσιο. Αν μπορεί να μετατρέψει τη λαϊκή στήριξη σε οργανωμένη πίεση. Αν μπορεί να μεταφέρει τη σύγκρουση από τα γραφεία διαπραγμάτευσης στους δρόμους, στις γειτονιές, στα συνδικάτα, στις συλλογικότητες ενοικιαστών.

Η μέχρι τώρα στάση του δείχνει μια ισορροπία που μοιάζει εύθραυστη. Από τη μία, επιδιώκει συνεννόηση με την πολιτειακή εξουσία. Από την άλλη, γνωρίζει ότι χωρίς κοινωνική κινητοποίηση δεν υπάρχει πραγματική μετατόπιση. Η απουσία μαζικών πιέσεων προς την Hochul για τη φορολόγηση των πλουσίων δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό κενό.

Η ιστορία της αμερικανικής Αριστεράς δείχνει ότι οι θεσμοί δεν μεταρρυθμίζονται από μόνοι τους. Από τους «sewer socialists» του Μιλγουόκι μέχρι τον Bernie Sanders στο Μπέρλινγκτον, κάθε επιτυχία βασίστηκε σε οργανωμένη κοινωνική δύναμη. Όχι σε διαπραγματεύσεις κορυφής. Το ίδιο δίλημμα επανέρχεται σήμερα, πιο οξύ.

Η δημαρχία Mamdani έχει ήδη αλλάξει τους όρους της συζήτησης στις ΗΠΑ. Απέδειξε ότι η Αριστερά μπορεί να κερδίσει, να διοικήσει, να παράξει απτά αποτελέσματα. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν μπορεί να κυβερνήσει. Είναι αν μπορεί να συγκρουστεί μέχρι τέλους. Αν μπορεί να επιβάλει αυτό που το σύστημα αρνείται πεισματικά. Να πληρώσουν οι πλούσιοι.